1. Δονούνται και απόψε οι Ναοί των Ορθοδόξων από τον Ύμνο προς το σεπτό πρόσωπο της Παναγίας, που όπως γράφει ένας Πατήρ της Εκκλησίας, ήταν και παραμένει «έμπνουν άγαλμα παντός καλού, πάσης αρετής έμψυχος εικών, θείων τε και ανθρωπίνων χαρίτων εστία».

Γι' αυτό «επί της γης ισταμένη τον ουράνιον Θεόν και Δεσπότην προς εαυτήν επεσπάσατο».

Και πραγματοποιήθηκε η ενανθρώπιση του δευτέρου προσώπου της Αγ. Τριάδος, του Υιού και Λόγου του Θεού με όλες τις σωτήριες συνέπειες για τον άνθρωπο.

2. Το κάλλος, βέβαια, της Παναγίας δεν ήταν «ο έξωθεν εμπλοκής τριχών και περιθέσεως χρυσίων ή ενδύσεως ιματίων ο κόσμος, αλλ´ ο κρυπτός της καρδίας άνθρωπος» (Α Πέτρ.3-4).

Έτσι η Παναγία μάς δίνει το μήνυμα να στραφούμε προς τον «έσω άνθρωπο» και να μη απορροφώμεθα αποκλειστικά από το «φαίνεσθαι», αλλά να ενδιαφερώμεθα κυρίως γιά το «είναι».

Συχνά οι άνθρωποι σήμερα ενδιαφερόμαστε για το «έξωθεν του ποτηρίου και της παροψίδος».

Να στραφούμε, λοιπόν, προς τα «έσω» όχι, βέβαια, για να κλειστούμε στον εαυτό μας, αλλά για να ανοίξουμε στη Χάρη του Θεού, που εφ' όσον μένουμε ενσωματωμένοι στο Σώμα του Χριστού, την Εκκλησία, ανακαινίζει και αγιάζει τον άνθρωπο.

3. Τρείς άνθρωποι βαδίζουν στο δρόμο.

Ο πρώτος, που προηγείται, είναι ο εαυτός μας όπως τον θέλει ο Θεός.

Ο δεύτερος, που ακολουθεί, είναι ο εαυτός μας, όπως τον βλέπουν οι άλλοι.

Και ο τρίτος, που είναι ακόμα πιό πίσω, είναι ο εαυτός μας, όπως είναι στην πραγματικότητα.

Πρέπει οι δύο καθυστερημένοι εαυτοί μας να σπεύσουν να προλάβουν τον εαυτό μας, όπως τον θέλει ο Θεός.

Αυτό προϋποθέτει αγώνα ζωής. Και σ'αυτόν, ας μας εμπνέει η Παναγία, στην Οποία έχουμε ταύτιση των τριών. Ήταν και φαίνονταν, όπως την ήθελε ο Θεός.