Οἱ λατρευτικὲς ἐκδηλώσεις ξεκίνησαν καὶ σήμερα μὲ Ὄρθρο καὶ θεία Λειτουργία μετ’ ἀρτοκλασίας ἐπὶ τῇ ἑορτῇ τοῦ Ἁγίου Νικολάου, Ἐπισκόπου Μύρων τῆς Λυκίας τοῦ θαυματουργοῦ.
Κάθε χρόνο, ἐκτὸς τῶν ἄλλων εὐκαιριῶν, καὶ στὴν διάρκεια τῶν ΕΟΡΤΙΩΝ, θυμόμαστε τὶς ἀνάγκες τῶν ἐν ἀσθενείᾳ ἀδελφῶν μας γιὰ αἷμα καὶ προβαίνουμε σὲ ἐθελοντικὴ αἱμοδοσία. Καὶ σήμερα ἀπὸ τὶς 9:00π.μ. διενεργήθηκε στὸν Ἱερὸ Ναό μας αὐτὴ ἡ πράξη ἀγάπης πρὸς τοὺς ἀδελφούς.
ΣτῚς 12:00 τὸ μεσημέρι ἐψάλη ὁ Μικρὸς Παρακλητικὸς Κανόνας στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο, στὶς 6:00 μ.μ. ὁ Ἑσπερινὸς καὶ στὴν συνέχεια Ἱερὰ Παράκληση στὸν Ἅγιο Νικόλαο, Ἐπίσκοπο Μύρων τῆς Λυκίας τὸν θαυματουργό.
Στὶς 7:00 ὁ Πανοσιολογιώτατος Καθηγούμενος τῆς Ἱ. Μονῆς Ἁγ. Γεωργίου Μαυρομματίου Ἁλιάρτου Βοιωτίας, Ἀρχιμ. π. Σιλουανὸς Πεπονάκης, κληρικὸς τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Θηβῶν καὶ Λεβαδείας ὁμίλησε μὲ θέμα: «Ἡ ἑκούσια νέκρωση καὶ ἡ ὑπέρβαση τοῦ θανάτου. Σχόλια στὴν κοίμηση τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου».
Ὁ Προϊστάμενος τοῦ Ναοῦ π. Θεμιστοκλῆς Χριστοδούλου χαιρέτισε τοὺς πιστοὺς ποὺ προσῆλθαν στὸν Ναό, γιὰ νὰ παρακολουθήσουν τὴν σημερινὴ ὁμιλία καὶ καλωσόρισε τὸν ὁμιλητὴ π. Σιλουανὸ λέγοντας ὅτι ἡ παρουσία του κοντά μας ἀποτελεῖ τὴν ἔκπληξη τῆς ἡμέρας.
Εὐχαρίστησε τὸν Μητροπολίτη Θηβῶν καὶ Λεβαδείας κ. Γεώργιο ποὺ ἔδωσε τὴν κανονικὴ ἄδεια γιὰ τὴν ἐδῶ παρουσία τοῦ π. Σιλουανοῦ, τὸν π. Σιλουανὸ ποὺ ἄφησε τὸ μοναστήρι του γιὰ νὰ εἶναι κοντά μας καὶ νὰ μᾶς ὁμιλήσει μεταφέροντάς του τὶς πατρικὲς εὐχὲς τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ.κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ τοῦ Β΄, ὁ ὁποῖος ἐπευλογεῖ κάθε χρόνο τὰ ΕΟΡΤΙΑ τοῦ Ἁγίου Ἐλευθερίου, μιὰ προσπάθεια καταρτισμοῦ τῶν πιστῶν.
Στὴν συνέχεια ὁ π. Σιλουανὸς εὐχαρίστησε τὸν π. Θεμιστοκλῆ ἐκφράζοντας τὸν θαυμασμό του γιὰ τὴν ὀμορφιὰ τοῦ Ναοῦ καὶ τὸ συντονισμένο ἔργο ποῦ ἐπιτελεῖται ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς καὶ ὅσους διακονοῦν στὸν Ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἐλευθερίου.
Εὐχαρίστησε τὸν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ.κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟ τὸν Β΄ γιὰ τὴν κανονικὴ ἄδεια ποὺ παρεχώρησε καὶ τέλος ὁσους ἄφησαν τὶς ἐνασχολήσεις τους γιὰ νὰ ἀκούσουν πῶς οἱ ἅγιοι σχολιάζουν τὸ μεγάλο θέμα τοῦ θανάτου καὶ πῶς μέσα στὴν Ἐκκλησία μαθαίνει κανεὶς νὰ ὑπερβαίνει τὸν θάνατο.
Στὴν ἀνάπτυξη τοῦ θέματός του ὁδηγὸς ἦταν ὁ βίος τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, ποὺ ἦταν ἕνας καθημερινὸς θάνατος σὲ σχέση μὲ τὰ πάθη καὶ τὶς γήινες ἀναζητήσεις, καὶ ἡ κοίμησή του ποὺ ὡς συνέπεια τοῦ τρόπου ζωῆς του ἦταν ὑπέρβαση τοῦ θανάτου.
Ὁ λόγος του ἁπλός, μεστὸς νοημάτων καὶ πατερικῶν ἀναφορῶν, συγκλόνισε, προβλημάτισε καὶ ἀποκάλυψε τὸν ἐπιφανειακὸ χριστιανισμὸ τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου.
Τὶς κοιμισμένες συνειδήσεις μας ποὺ τὶς ναρκώνουμε μὲ τὴν αὐταπάτη τοῦ «καλοῦ χριστιανοῦ».
Ὁ βίος τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου ἀποκαλύπτει τὸν τρόπο τῆς ὑπέρβασης τοῦ θανάτου.
Ὁ Ἅγιος ἦταν μιὰ πολὺ ἰδιαίτερη προσωπικότητα, πολὺ ἰδιαίτερης ἰδιοσυγκρασίας καὶ μὲ μεγάλη εὐαισθησία, λάτρης τῆς γνώσης καὶ τῆς μάθησης. Ὅλα αὐτὰ τὰ μεγάλα του χαρίσματα τὰ διέθεσε γιὰ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καὶ γιὰ τὸν ἴδιο τὸν Χριστό.
Στὴν ζωή του πέρασε πολὺ μεγάλες δοκιμασίες καὶ πολὺ μεγάλες καὶ δύσκολες ἐσωτερικὲς διεργασίες, γιατὶ ἀναζητοῦσε τὴν ἀλήθεια σὲ πρόσωπα καὶ πράγματα, πρᾶγμα πολὺ δύσκολο. Πολὺ μεγάλες οἱ δοκιμασίες του καὶ πολὺ μεγάλος ὁ σταυρός του.
Ὁ Ἅγιος ἔκανε λαμπρὲς σπουδὲς στὴν Ἀθήνα κοντὰ στοὺς μεγαλύτερους δασκάλους τῆς ἐποχῆς, οἱ ὁποῖοι ἤθελαν νὰ τὸν κρατήσουν προσφέροντάς του τὴν ἕδρα τῆς Ρητορικῆς. Ὅμως αὐτὸ ποὺ ἔκαιγε μέσα του ἀκατάπαυστα ἦταν ὁ πόθος γιὰ τὴν Ἀλήθεια.
Αὐτὸς ὁ πόθος δὲν μποροῦσε νὰ ἱκανοποιηθεῖ μὲ τὶς θύραθεν γνώσεις. Γι’ αὐτό, ὅταν ἔφυγε ἀπὸ τὴν Ἀθήνα ἐπέστρεψε στὴν πατρίδα του καὶ κατέφυγε σὲ σπήλαια γιὰ νὰ βρεῖ τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Μπαίνει στὴν διαδικασία φοβερῆς ἄσκησης.
Οἱ πειρασμοὶ τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου ἀρχίζουν ἀμέσως μόλις εἰσέρχεται στὴν Ἐκκλησία νὰ τὴν ὑπηρετήσει ὡς κληρικός. Ἔφθασε μέχρι τὸν Ἀρχιεπισκοπικὸ θρόνο τῆς Κωνσταντινουπόλεως.
Τὸν ὑποδέχτηκε ἕνα πλῆθος ἀρειανῶν μὲ ὕβρεις καὶ λιθοβολισμούς. Ἀντιμετώπισε διωγνοὺς καὶ τὸν φθόνο κληρικῶν ποὺ ἔβλεπαν ὅτι δὲν διεκδικεῖ κάποιο βῆμα ἐνῶ ἔχει δυνατότητες, ἀλλὰ ἔχει τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ.
Στὶς δύσκολες στιγμές του ὁ Θεὸς τὸν καταυγάζει. Ὁ Ἅγιος ἀνήκει στοὺς ἀνθρώπους ποὺ δὲν ἔμαθαν τὴν θεολογία ἀκαδημαϊκά, στὸν Ἅγιο Γρηγόριο ἀποκαλύφθηκε ὁ Θεὸς μέσα ἀπὸ τὶς μεγάλες δοκιμασίες του κι ἔτσι ἄρχισε νὰ ἀντιλαμβάνεται τὸν τρόπο ὕπαρξης τῆς Ἁγίας Τριάδος.
Στὸ ἀπόγειο τῆς δόξης του, σὲ μιὰ Σύνοδο Ἐπισκόπων δέχεται τὶς εἰρωνεῖες, τὶς ὕβρεις τους καὶ τὸν διωγμό.
Ἔτσι παραιτεῖται ὄχι ἀπὸ δειλία, ἀλλὰ ἀπὸ ἀνδρεία. Τὸ νὰ εἶσαι Πατριάρχης, σχολιάζει ὁ π. Σιλουανὸς, νὰ ἀγαπᾶς καὶ νὰ θυσιάζεσαι καὶ νὰ ἔχεις τὴν θεοπτεία ποὺ εἶχε ὁ Ἅγιος Γρηγόριος, εἶναι μεγάλο πρᾶγμα ὅλα αὐτὰ νὰ τὰ θυσιάζεις.
Μὲ τὴν παραίτησή του ἀρχίζει νὰ ζεῖ σὲ ὅλο τὸ μεγαλεῖο τὸν ἔρωτά του γιὰ τὸν Χριστό. Μόνος καὶ μὲ τὴν ὑγεία του σὲ κακὴ κατάσταση καταφεύγει στὴν πατρίδα του σὲ ἕνα ἐρημητήριο γιὰ νὰ χορτάσει τὸ μέλι τῆς ἡσυχίας καὶ νὰ ζήσει τὶς ἐμπειρίες τῆς ἀποκάλυψης τοῦ Θεοῦ.
Πίστευε ὅτι ἔτσι θὰ βοηθοῦσε περισσότερο τὴν Ἐκκλησία. Ἡ ἐπιλογὴ τοῦ τρόπου ἐξόδου ἀπὸ τὴν ζωὴ φανερώνει τὴν πνευματικὴ κατάσταση τοῦ Ἁγίου.
Σχολιάζοντας μιὰ ἀναφορὰ τοῦ Ἁγίου Σωφρονίου τοῦ Ἔσσεξ ὁ π. Σιλουανὸς ἀναφέρει ὅτι ὁ ἄνθρωπος ποὺ διακατέχεται ἀπὸ τὴν μνήμη τοῦ θανάτου, ἀποκτᾶ καρδιακὸ βίωμα ὅτι τὰ πάντα εἶναι μάταια.
Αὐτὸς ποὺ ὁ νοῦς του ἔχει καταυγασθεῖ ἀπὸ τὸ ἄκτιστο φῶς ἀντιλαμβάνεται ὅτι ὅλα τὰ πράγματα θὰ παρέλθουν καὶ ἡ μόνη πραγματικότητα εἶναι ἡ ἕνωσή μας μὲ τὸν Χριστό.
Ἡ χάρη τῆς μνήμης τοῦ θανάτου γίνεται προσευχὴ ποῦ νικᾶ ὅλα τὰ πάθη, ἀναφέρει ὁ Ἅγιος Σωφρόνιος. Γιὰ τὸν ἄνθρωπο τῆς θεοπτείας ἡ μόνη ἀλήθεια εἶναι ὁ Χριστός.
Ὅλα αὐτὰ τὰ εἶχε ὁ Ἅγιος Γρηγόριος καὶ ἔτσι μποροῦμε νὰ ἀντιληφθοῦμε τὴν παραίτησή του ἀπὸ τὸν πατριαρχικὸ θρόνο.
Στὸν ἐπιτάφιο λόγο του γιὰ τὸν θάνατο τῆς ἀδελφῆς του Γοργονίας ὁ Ἅγιος Γρηγόριος μᾶς ἀποκαλύπτει τὶς σκέψεις του περὶ θανάτου.
Ἐκεῖ σημειώνει τὸν πόθο της γιὰ τὸν θάνατο ποὺ προερχόταν ὄχι ἀπὸ τὸ ὅτι βαρέθηκε τὴν ζωή, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν παρρησία της ἐνώπιον τοῦ Χριστοῦ.
Ὁ Χριστὸς ἦταν ὁ Νυμφίος της καὶ γι’ αὐτὸν ἑτοιμάστηκε σὲ ὅλη της τὴν ζωή. Γι’ αὐτό, ἔχοντας πληροφορηθεῖ τὴν κοίμησή της, ἑτοιμάσθηκε καὶ τὸν περίμενε προσευχόμενη.
Στὸ δωμάτιο της ὑπῆρχε ἡσυχία. Ὅλοι προσεύχονταν καὶ ἡ ὅλη διαδικασία ἦταν τελετή. Ἐμεῖς, σχολιάζει ὁ π. Σιλουανός, ποὺ δὲν ἑτοιμαζόμαστε γιὰ τὸν θάνατο, ἔχουμε ταραχή.
Νὰ ζῆς χριστιανικὰ εἶναι δύσκολο, νὰ πεθαίνεις ὅμως χριστιανικὰ εἶναι ἐφικτό, λέει ὁ Ἅγιος Σωφρόνιος.
Νὰ πεθαίνεις χριστιανικά, ἑρμηνεύει ὁ π. Σιλουανός, σημαίνει νὰ νεκρώνεται καθημερινὰ ὁ παλαιὸς ἄνθρωπος, πρᾶγμα ποὺ ἔκανε σὲ ὅλη τὴν ζωή της ἡ Γοργονία καὶ ὁ Ἅγιος Γρηγόριος.
Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος πεθαίνει μόνος του. Κανένας δὲν εἶναι κοντά του. Μόνο δύο μαθητές του τὸν ἀναζήτησαν μέσα στὸ χιόνι καὶ τὴν παγωνιὰ τοῦ χειμώνα.
Καὶ εἶναι μόνος, γιατὶ ὁ ἄνθρωπος ποὺ γεύτηκε τὸν Θεό, δὲν μπορεῖ νὰ μοιραστεῖ αὐτὴ τὴν κατάσταση μὲ κανέναν. Οἱ πέντε ἄνθρωποι ποὺ βρέθηκαν κοντά του, βρέθηκαν σὲ μιὰ τελευτή.
Διότι γιὰ τὸν ἄνθρωπο ποὺ ὑπερέβη τὸν θάνατο, ποὺ ζῆ τὸν Θεό, ὁ θάνατος δὲν εἶναι φόβος, εἶναι πέρασμα, εἶναι τελετή.
Ὁ μέγας Γρηγόριος πέθανε ἄσημος. Οὔτε ἱερέας νὰ τὸν θάψει δὲν ὑπῆρχε. Ἐμεῖς ἀντίθετα, ἐμπορευόμαστε ἀκόμα καὶ τὸν θάνατό μας, γιατὶ ζοῦμε σὲ πλάνη.
Ἐκεῖνος βίωσε τὴν ἑκούσια νέκρωση. Καὶ ἑκούσια νέκρωση σημαίνει πρωτίστως νὰ ἀντιληφθοῦμε ὅτι ὁ θάνατος δὲν δόθηκε ἀπὸ τὸν Θεό.
Εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς ἀλαζονείας τοῦ ἀνθρώπου, ὄχι ἐπίτευγμα τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεὸς δημιούργησε τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ πλησμονὴ ἀγάπης καὶ τὸν ἔβαλε στὸν παράδεισο μὲ προοπτικὴ νὰ ἐπιθυμήσει τὴν τελειότητα.
Ὁ ἄνθρωπος ὅμως παρακούει τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ καὶ γεύεται πρωτίστως τὸν πνευματικὸ θάνατο, ποὺ σημαίνει ὅτι ἔχασε τὴν ἀμεσότητα μὲ τὸν Θεὸ καὶ δὲν τὸν ἀντιλαμβάνεται ὡς Θεὸ Πατέρα.
Κι αὐτὸς εἶναι ὁ λὀγος ποὺ ἐμεῖς σήμερα εἴμαστε ἀνίκανοι γιὰ τὴν πίστη.
- Τὸ πρῶτο βῆμα γιὰ τὴν ὑπέρβαση τοῦ θανάτου εἶναι ἡ ἀντίληψη ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι πατέρας μας.
- Τὸ δεύτερο, νὰ ἀρχίσουμε νὰ μετανοοῦμε καὶ νὰ ἐπιμεληθοῦμε τὴν συνείδησή μας ὡς πρὸς τὸν Θεό. Ἡ συνείδησή μας μᾶς πληροφορεῖ γιὰ τὸ σωστὸ ὡς πρὸς τὸν Θεὸ ἀλλὰ καὶ ὡς πρὸς τὸν πλησίον, ἀλλὰ ἐμεῖς χώνουμε, κατὰ τὸν ἀββᾶ Δωρόθεο, τὴν συνείδησή μας.
- Τὸ τρίτο πολὺ δραστικὸ μέσο γιὰ τὴν ἐπίτευξη τοῦ στόχου. Στὶς δυσκολίες μας ψάχνουμε ἄνθρωπο νὰ ἀκουμπήσουμε. Ὅμως πολλὲς φορὲς αὐτὸς μᾶς προδίδει. Τὸ μόνο βέβαιο εἶναι ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν μᾶς προδίδει. Ζητοῦμε τὸ ἀπόλυτο ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ δὲν μποροῦν νὰ μᾶς τὸ προσφέρουν. Δὲν προσευχόμαστε, δὲν μιλᾶμε στὸν Θεό. Ἡ προσευχή, λέει ὁ Ἅγιος Σωφρόνιος, εἶναι συνδημιουργία μετὰ τοῦ Θεοῦ.
Τελειώνοντας τὴν ὁμιλία του ὁ π. Σιλουανὸς τόνισε ὅτι εἶναι πολὺ καλὸ νὰ μελετοῦμε τοὺς βίους τῶν Ἁγίων, γιατὶ αὐτὸ εἶναι τὸ μοναδικὸ φῶς. Ἡ ἀντίληψη τοῦ Θεοῦ ὡς πατέρα, ἡ μετάνοιά μας καὶ ἡ συμμετοχὴ στὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας, θὰ καταλάβουμε τὸ μεγαλεῖο τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ καὶ στὸ μέτρο ποὺ θὰ Τὸν ἀναζητήσουμε, θὰ ὑπερβοῦμε τὸν θάνατο.
Στὸ ἐνοριακὸ Ἀρχονταρίκι ποὺ ἀκολούθησε ὁ π. Σιλουανὸς συζήτησε μὲ τὸ ἀκροατήριο καὶ ἀπάντησε σὲ ἐρωτήσεις.
Οἱ σημερινὲς ἐκδηλώσεις ἔκλεισαν μὲ τὸ Μικρὸ Ἀπόδειπνο μετὰ Χαιρετισμῶν καὶ τὴν μονολόγιστη εὐχή.
