Ἡ σημερινὴ 6η ἡμέρα τῶν ΕΟΡΤΙΩΝ 2025 ξεκίνησε μὲ Ὅρθρο καὶ θεία Λειτουργία μετ’ ἀρτοκλασίας ἐπὶ τῇ μνήμῃ τοῦ Ὁσίου Σάββα τοῦ Ἡγιασμένου.

Στὶς 12:00 τὸ μεσημέρι ἔγινε Ἱερὰ Παράκληση στὸν Ὅσιο Σάββα, ἐνῶ στὶς 6:00μ.μ. ἐψάλη ὁ Ἑσπερινὸς καὶ ἀνεπέμφθη Παράκληση στὸν Ἅγιο Παΐσιο, τὸν νέο Ἁγιορείτη.

Κατὰ την διάρκεια τῆς Παρακλήσεως ἐτέθη πρὸς προσκύνηση τεμάχιο ἱεροῦ ἐνδύματος τοῦ Ἁγίου Παϊσίου.

Στὶς 7:00 μ.μ. ὁ Πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμ. π. Νικόλαος Πουλάδας, Ἱεροκήρυκας καὶ ἐφημέριος τοῦ Ἱ.Ν. Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος (Ἁγ. Σώστη) Συγγροῦ, κληρικὸς τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Νέας Σμύρνης ὁμίλησε μὲ θέμα: «Προτιμότερη ἀπὸ τὴν ἀναπνοή, ἡ προσευχή. Ἡ προσευχὴ κατὰ τὸν Ἅγιο Γρηγόριο τὸν Θεολόγο».

Ἀρχικά, ὁ Προϊστάμενος τοῦ Ναοῦ, π. Θεμιστοκλῆς Χριστοδούλου, καλωσορίζοντας τὸν ὁμιλητή, ἐξέφρασε τὴν χαρὰ ὅλων ποὺ ὁ Ναὸς φιλοξενεῖ τὸν π. Νικόλαο Πουλάδα, κληρικὸ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Νέας Σμύρνης καὶ γνωστὸ γιὰ τὴν μελέτη τῶν Πατέρων, εὐχαρίστησε τὸν Μητροπολίτη Νέας Σμύρνης κ. Συμεὼν, ποὺ ἔδωσε τὴν σχετικὴ ἄδεια καὶ διεβίβασε στὸν π. Νικόλαο τὶς εὐχὲς τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ ΤΟΥ Β΄.

Κατόπιν ὁ λόγος δόθηκε στὸν π. Νικόλαο Πουλάδα, ὁ ὁποῖος εὐχαρίστησε τὸν π. Θεμιστοκλῆ γιὰ τὴν πρόσκληση ἐκφράζοντας τὴν ἰδιαίτερη τιμὴ ποὺ αἰσθάνεται γι’ αὐτό, καὶ τὴν εὐλογία νὰ μιλᾶ γιὰ τὸν Ἅγιο Γρηγόριο τὸν Θεολόγο.

Ξεκινώντας τὴν ὁμιλία του ὑπογράμμισε τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος εἶναι ὁ δεύτερος μετὰ τὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Θεολόγο, ποὺ ἡ Ἐκκλησία τοῦ ἀπένειμε τὸ προσωνύμιο «Θεολόγος».

Ἔπισήμανε δὲ ὅτι ἄν δὲν ὑπῆρχε ἡ προσευχὴ ὁ Ἅγ. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος δὲν θὰ ἦταν Θεολόγος. Ἐπαληθεύεται στὴν περίπτωση τοῦ Ἁγ. Γρηγορίου ὁ λόγος τοῦ Ὁσίου Νείλου: «ἄν εἶσαι θεολόγος, θὰ προσεύχεσαι ἀληθινὰ καὶ ἄν προσεύχεσαι ἀληθινά, εἶσαι θεολόγος».

Αὐτὸ ἦταν ὅλη ἡ ζωὴ τοῦ Ἁγ. Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου. Ὁ ἴδιος ἔλεγε ὅτι προτιμότερη ἀπὸ τὴν ἀνάσα εἶναι ἡ προσευχή. «Μνημονευτέον μᾶλλον ἢ ἀναπνευστέον».

Ὁ ἴδιος ὁ Ἅγιος ἀναλύοντας τὴν φράση αὐτή, συμβουλεύει ὅτι πρέπει νὰ ἔχουμε κατὰ νοῦ πάντοτε τὸν Θεό. Δὲν πρέπει νὰ κάνει κανεὶς τίποτε ἄλλο ἀπὸ αὐτό. Εἶμαι κι ἐγώ, σημειώνει ὁ Ἅγιος, ἀπὸ ἐκείνους ποὺ ἐπαινοῦν τὸν λόγο ποὺ παροτρύνει νὰ μελετοῦμε νύχτα καὶ ἡμέρα καὶ ἐν παντὶ καιρῷ τὸν Κύριο.

Σχολιάζοντας τὶς σκέψεις αὐτὲς ὁ π. Νικόλαος ἀνέφερε ὅτι οἱ Πατέρες χαρακτηρίζουν τὴν προσευχὴ ἀναπνοὴ τῆς ψυχῆς. Συνεπῶς, συμπεραίνει ὁ π. Νικόλαος, ἡ ἔλλειψη τῆς προσευχῆς εἶναι ἡ ἀσφυξία τῆς ψυχῆς.

Ἡ προσευχὴ εἶναι τὸ ὀξυγόνο τῆς ψυχῆς. Μὲ ἄλλα λόγια, ὁ λόγος τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου εἶναι τὸ «ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε» τοῦ Ἀπ. Παύλου.

Ἡ λέξη «μνημονευτέον» τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου εἶναι ἐνθαρρυντικὴ καὶ παρηγορητικὴ γιὰ μᾶς, διότι ἀφήνει νὰ ἐννοηθεῖ ὅτι καὶ μόνο νὰ σκεφθοῦμε τὸν Θεό, εἶναι προσευχή.

Ἄρα, ἀκόμα κι ἂν δυσκολεύεται κάποιος νὰ προσευχηθεῖ, σίγουρα δὲν δυσκολεύεται νὰ σκεφθεῖ τὸν Θεό.

Παρηγοριὰ καὶ βοήθεια βρίσκουμε στὴν προσευχή, λέει ὁ Ἅγιος. Προϋπόθεση εἶναι νὰ τὴν θελήσει κάποιος καὶ νὰ τρέξει μὲ ὁρμὴ σ’ αὐτήν. Ἡ προσευχὴ εἶναι εὔκολη, ἄμεση, γρήγορη καὶ προσβάσιμη στὸν κάθε ἄνθρωπο. Εἶναι κοντά μας, στὸ στόμα καὶ στὴν καρδιά μας, μέσα μας.

Σὲ ἄλλο σημεῖο ὁ Ἅγιος Γρηγόριος συνδέει τὴν σωτηρία μὲ τὸν στεναγμό: ἐὰν μετανοήσεις καὶ στενάξεις, θὰ σωθεῖς.

Καὶ ὁ στεναγμὸς εἶναι μορφὴ προσευχῆς. Καὶ ὁ Θεὸς ἀπαντᾶ ἀμέσως τὴν ὥρα ποὺ τοῦ μιλᾶ κάποιος μ’ αὐτὸν τὸν τρόπο.

Δὲν μεσολαβεῖ τίποτε ἀνάμεσα στὸ αἴτημα καὶ τὴν ἐπίτευξη. Καὶ ἐξηγεῖ ὁ π. Νικολαος, ζητῶ κάτι, ἀνάμεσα στὸ ζητῶ καὶ στὸ παίρνω δὲν μεσολαβεῖ τίποτε. Χρειάζεται μόνο τὸ ναὶ τοῦ Θεοῦ.

Ἂν ὁ Θεὸς πεῖ ναί, ὄχι, ἢ περίμενε, εἶναι δικό του θέμα. Τὸ παρήγορο εἶναι ὅτι δὲν χρειάζεται χρόνος ἢ κάποια ἄλλη μεσολάβηση.

Μὲ τὴν προσευχὴ δὲν φέρνουμε τὸν Θεὸ κοντά μας ἀλλὰ ἐμεῖς πλησιάζουμε τὸν Θεό.

Στὴν συνέχεια ὁ π. Νικόλαος μέσα ἀπὸ τὸ περιστατικὸ τῆς νυχτερινῆς ἔμπονης προσευχῆς τῆς Ἁγίας Γοργονίας στὸν Ναό, ὅπως τὸ ἀφηγεῖται ὁ ἀδελφός της, ὁ Ἅγιος Γρηγόριος, ἔδωσε ὅλα τὰ στοιχεῖα ποὺ χρειάζεται ἡ προσευχή. Ἡ νυχτερινὴ ὥρα, κατὰ τὴν ὁποία ἡ προσευχὴ εἶναι ὡραιότερη, ἡ εὐλάβεια, τὸ γονάτισμα, ἡ κραυγὴ πρὸς τὸν Θεό, τὰ δάκρυα, ἡ ἔντονη σχέση μὲ τὸν Θεό, ἡ θεία Κοινωνία.

Κατόπιν ὁ π. Νικόλαος ἀνέγνωσε καὶ σχολίασε κάποιες προσευχὲς τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου.

Στὴν ἀρχὴ μία πρωινὴ προσευχή. Ἀφοῦ ἐπεσήμανε τὴν κακὴ συνήθεια πολλῶν ἀνθρώπων νὰ μὴν κάνουν πρωινὴ προσευχή, πρᾶγμα ποὺ χαρακτήρισε ὡς μεγάλο λάθος καὶ πρόβλημα, πρόβαλε τὰ στοιχεῖα ποὺ συνθέτουν τὴν πρωινὴ προσευχὴ τοῦ Ἁγίου.

Ὁ Ἅγιος ὑπόσχεται ἀφιέρωση τῆς ἡμέρας στὸν Θεό, ἀκλόνητη πίστη καὶ κυριαρχία στὰ πάθη του.

Στὴν βραδινὴ προσευχή του ὁμολογεῖ τὴν προδοσία τῆς ὑπόσχεσης, μετανοεῖ καὶ ζητᾶ συγγνώμη.

Παραδέχεται τὴν ἧττα του στὸν ἀγώνα τῆς ἡμέρας, ἐπισημαίνει ὅμως ὅτι καὶ πάνω στὴν πτώση του προσευχήθηκε.

Δὲν ἀπελπίζεται, ἐπιστρέφει καὶ περιμένει νὰ φωτίσει πάλι ὁ Θεὸς τὸ σκοτάδι ποὺ τοῦ ἔδωσε ἡ ἡμέρα.

Τὴν ἑπόμενη ἡμέρα θυμᾶται στὴν προσευχή του τὴν χτεσινή, ὥστε νὰ προσέχει ποῦ δὲν τὰ κατάφερε τὴν προηγούμενη καὶ ζητᾶ ἀπὸ τὴν ψυχή του νὰ μὴν ξεχάσει νὰ βλέπει τὸν Θεὸ καὶ νὰ σκέφτεται τὴν σωτηρία του.

Σὲ ἐπιστολή του στὸν Ἀμφιλόχιο, φίλο του ἱερέα, ζητᾶ τὴν προσευχὴ καὶ τὴν πρεσβεία του κατὰ τὴν θεία Λειτουργία, διότι ὁ ἱερέας μὲ τὸν λόγο του, δηλ. τὶς εὐχὲς ποὺ λέει, τραβᾶ κάτω τὸν Λόγο.

Ἡ δὲ φωνὴ τοῦ ἱερέα εἶναι τὸ ξίφος ποὺ τέμνει τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Αὐτό, σχολιάζει ὁ π. Νικόλαος, δείχνει ὅτι ἡ θεία Λειτουργία εἶναι ἀνώτερη ἀπὸ κάθε ἄλλη προσευχή, δὲν συγκρίνεται μὲ καμμία.

Σὲ ἄλλες προσευχὲς του ὁ Ἅγιος ἐκφράζει τὸ παράπονό του, γιατὶ αἰσθάνεται φίλο του τὸν Χριστό. Στὸν καιρὸ τῆς ἀρρώστιας του ζητᾶ τὴν στήριξη τοῦ Χριστοῦ. Ἀλλοῦ Τὸν παρακαλεῖ νὰ τὸν ἁρπάξει ἀπὸ τὸν σατανᾶ καὶ νὰ μένει ἀμετακίνητος ὑμνητής τοῦ Θεοῦ. Ἄλλη φορὰ παρακαλεῖ μὲ δάκρυα ιὰ τὴν ἀπαλλαγή του ἀπὸ τὴν ἀσθένεια καὶ τοὺς πόνους. Εὐχαριστεῖ ὡστόσο ποὺ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ὁ Κύριος τὸν καθαρίζει.

Παραδίδεται στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, παρακαλώντας εἴτε νὰ τὸν θεραπεύσει εἴτε νὰ τοῦ δώσει δύναμη νὰ ὑπομείνει. Ἄλλοτε πάλι ζητᾶ ἀπὸ τον Χριστὸ νὰ μὴν τὸν λησμονήσει ἀλλὰ κι Ἐκεῖνος νὰ μὴν τὸν λησμονήσει, διότι ἔτσι νικᾶ τὸν ἐχθρό.

Τέλος, ὅταν παραιτήθηκε ἀπὸ τὸν ἀρχιεπισκοπικὸ θρόνο τῆς Κων/πόλεως, αὐτὸ ποὺ τὸν ἐνδιέφερε ἦταν νὰ ὑμνεῖται ἡ Ἁγία Τριάδα, ὁ ἴδιος δήλωνε παραίτηση ἀπὸ τὸν θρόνο καὶ ἀπὸ τὰ πάντα πλὴν ἑνός, τὴν προσευχή.

Καὶ ἔκλεισε τὴν ὁμιλία του ὁ π. Νικόλαος μὲ τὴν εὐχὴ νὰ ἔχουμε τὶς πρεσβεῖες τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου.

Ἀκολούθησε τὸ ἐνοριακὸ Ἀρχονταρίκι, ὅπου ὁ π. Νικόλαος συζήτησε μὲ τοὺς πιστοὺς πάνω σὲ διάφορα πνευματικὰ θέματα.

Οἱ σημερινὲς ἐκδηλώσεις ἔκλεισαν μὲ τὸ Μικρὸ Ἀπόδειπνο μετὰ Χαιρετισμῶν καὶ τὴν μονολόγιστη εὐχή.