Ὁ Ὄρθρος καὶ ἡ θεία Λειτουργία ἔδωσαν τὸ ἔναυσμα στὴν ἔναρξη τῆς σημερινῆς ἡμέρας τῶν ΕΟΡΤΙΩΝ 2024. Στὶς 12:00 τὸ μεσημέρι ἐψάλη Ἱερὰ Παράκληση στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο τὴν Παντάνασσα.

Τὸ ἀπόγευμα τελέστηκε ὁ Ἑσπερινὸς καὶ Ἱερὰ Παράκληση στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο τὴν Ἐγκυμονοῦσα. Διαβάστηκαν εἰδικὲς εὐχὲς γιὰ ἄτεκνα ζευγάρια καὶ ὑπὲρ εὐτεκνίας καὶ πολυτεκνίας.

Ἀκολούθησε στὶς 7:00 μ.μ. ὁμιλία ἀπὸ τὸν Αἰδεσιμολογιώτατο Πρωτοπρεσβύτερο π. Γεώργιο Σχοινᾶ μὲ θέμα: Ὁ Μέγας Βασόλειος ὡς ἀσκητὴς καὶ κοινωνικὸς ἐργάτης».

Ὑποδεχόμενος τὸν ὁμιλητὴ ὁ Προϊστάμενος τοῦ Ναοῦ, π. Θεμιστοκλῆς Χριστοδούλου ἀνέφερε τὰ ἑξῆς: «Μὲ χαρὰ καὶ μὲ τὶς εὐλογίες τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ.κ. Ἱερωνύμου τοῦ Β΄ καὶ μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ φτάσαμε ἤδη στὴν 20η ἡμέρα τῶν ΕΟΡΤΙΩΝ 2024 καὶ ὁδεύουμε πρὸς τὸ τέλος.

Σήμερα μὲ ἰδιαίτερη χαρὰ ὑποδεχόμαστε ἕναν ἀξιολάτρευτο ἀδελφό, τὸν π. Γεώργιο Σχοινᾶ, ποὺ εἶναι ἕνας μέγας καλλιεργητὴς καὶ σπορέας τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ. Ἀγγίζει τὶς καρδιές μας μὲ τὸν λόγο του, μὲ τὴν ἄσκησή του, μὲ τὸν τρόπο ποὺ διαλέγεται καὶ ἐπικοινωνεῖ μὲ ὅλους.

Ὁ π. Γεώργιος στήριξε τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος στὰ δύσκολα χρόνια ποὺ περάσαμε μέσα ἀπὸ τὶς πληγὲς ποὺ ἐνέσκηψαν στὴν Ἑλλάδα καὶ στὸν κόσμο ὁλόκληρο. Σᾶς καλωσορίζουμε στὸν Ναό μας καὶ εὐχαριστοῦμε ποὺ ἀποδεχθήκατε τὴν πρόσκλησή μας νὰ ἔρθετε στὸ σπουδαστήριο αὐτὸ τῆς μελέτης τοῦ Ἁγίου Βασιλείου, τοῦ ὁποίου τὴν τιμία δεξιὰ χεῖρα φιλοξενοῦμε στὸν Ναό μας.

Ὁ Μέγας Βασίλειος μᾶς κάνει δῶρο καθημερινὰ τὴν ἄρρητη εὐωδία τοῦ λειψάνου του καὶ μᾶς παρηγορεῖ, μᾶς δίνει τὴν ἐλπίδα ὅτι ζῆ Κύριος ὁ Θεός, παίρνουμε θάρρος νὰ καλλιεργήσουμε ἀντοχὲς μέσα στὸν κατακλυσμὸ τῆς ἀθεΐαςκαὶ στὸν καταιγισμὸ νέων θεωριῶν καὶ διδασκαλιῶν.

Παίρνοντας τὸν λόγο ὁ π. Γεώργιος κι άφοῦ εὐχαρίστησε γιὰ τὴν πρόσκληση, προχώρησε στὴν ἀνάπτυξη τοῦ θέματός του, κατὰ τὴν ὁποία ἐπικεντρώθηκε στὴν ἀνάδειξη δύο ἰδιοτήτων τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, φαινομενικὰ ἀντίθετες: τὸν ἀσκητισμό του καὶ τὴν κοινωνική του δράση.

1. Ὡς ἀσκητής.

Διαβάζοντας τοὺς σύγχρονους ἁγίους, παρατηρεῖ ὁ π. Γεώργιος, τοὺς αἰσθανόμαστε οἰκείους, διότι πιθανὸν νὰ τοὺς ἔχουμε γνωρίσει,νὰ ἔχουμε πάρει τὴν εὐχή τους, νὰ ἔχουμε διαβάσει τὰ θαύματά τους.

Ὅταν ὅμως διαβάζουμε γιὰ τοὺς μεγάλους πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ὁ νοῦς σταματᾶ, ἰλιγγιᾶ ἀπὸ τὴν σωρεία τῶν χαρισμάτων καὶ τὸν μεγάλο πόθο γιὰ τὸν Θεό, ποὺ ἐκφραζόταν μὲ ὅλες τὶς ἐκφάνσεις.

Τέτοια προσωπικότητα ἦταν καὶ ὁ Μέγας Βασίλειος. Καὶ παρ’ ὅλο ποὺ τὸν ἔχουν κατατάξει στοὺς λεγόμενους κοινωνικοὺς πατέρες, πρᾶγμα ποὺ δημιουργεῖ τὴν αἴσθηση ὅτι ὑστεροῦσαν σὲ ἄλλους τομεῖς, ὁ Μέγας Βασίλειος φαίνεται μέσα ἀπὸ τὰ κείμενά του ὅτι ἦταν τὰ πάντα.

Ὁ ἡσυχαστικώτερος τῶν ἡσυχαστῶν, ὁ ἀσκητικότερος τῶν ἀσκητῶν καὶ ταυτόχρονα κοινωνικὸς ἡγέτης, ὁδηγὸς καὶ μπροστάρης σὲ προκλήσεις καὶ δυσκολίες, ὁμολογητὴς καὶ σχεδὸν μάρτυρας καὶ ἀπὸ τὶς ταλαιπωρίες ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους καὶ ἀπὸ ταὴν ἀσθένειά του.

Ὁ Μέγας Βασίλειος ἀγάπησε τὴν ἄσκηση, δόθηκε στὸν Θεό. Ἡ ἄσκηση εἶναι ἔκφραση τῆς ἀγάπης καὶ ὁ ὀρθόδοξος ἀσκητὴς τὴν ὁποιαδήποτε ἄσκηση τὴν κάνει γιατὶ κέρδισε τὴν καρδιά του ὁ ἀγαπῶν Χριστός.

Καὶ ὁ Μέγας Βασίλειος τὸν ἀγαπᾶ μὲ ὅλη του τὴν καρδιά. Κάνει ἄσκηση γιὰ νὰ μὴ ξεφεύγη οὔτε στιγμὴ ἡ σκέψη καὶ ἡ καρδιά του ἀπὸ τὴν φιλόθεη ἀδολεσχία του μὲ τὸν Θεό. Τὴν χαίρεται τὴν ἄσκηση ὁ Βασίλειος.

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος θὰ πῆ γι’ αὐτόν: Ἀμφιβάλλω ἂν ὑπῆρξε κάποιος περισσότερο ἀπελευθερωμένος ἀπὸ τὴν ὕλη, ἀπὸ τὶς τροφές, ἀπὸ τὴν ξεκούραση, ἀπὸ τὰ ἐνδύματα».

Παρὰ τὴν ἀσθενική του κράση ἔτρωγε λίγο καὶ κοιμόταν ἐλάχιστα. Ὅλα τοῦτα τοῦ τὰ ὑπαγόρευε μόνο ἡ ἀγάπη του, ἡ μόνη μέριμνα νὰ εὐαρεστήση στὸν Θεὸ καὶ νὰ ἀναπαύση τὸν συνάνθρωπο. Ἀπὸ κεῖ πηγάζει ἡ ἄλλη του ἰδιότητα, τοῦ κοινωνικοῦ ἐργάτη.

2. Ὡς κοινωνικὸς ἐργάτης.

Ἤδη μὲ τὴν τελευταία διαπίστωση εἰσήλθαμε στὴν ἐξέταση τῆς ἰδιότητάς του ὡς κοινωνικοῦ ἐργάτη.

Ἀγάπη στὸν Θεὸ καὶ στὸν συνάνθρωπο ἦταν οἱ δύο ἐντολὲς ποὺ κυριάρχησαν μέσα του καὶ τὸν ἀνέδειξαν μέγα καὶ τὸν ὁδήγησαν σὲ ἀσκητικὰ παλαίσματα, στὴν πλήρη περιφρόνηση τοῦ ἑαυτοῦ του ἀλλὰ ταυτόχρονα καὶ σὲ μεγάλα κοινωνικὰ ἐπιτεύγματα. ὅταν στὸν καιρὸ τοῦ λιμοῦ στὴν Καισάρεια γυρνοῦσε στοὺς δρόμους καὶ ἔπειθε τοὺς ἐμπόρους νὰ ἀνοίξουν τὰ καταστήματά τους γιὰ νὰ μὴν πεθάνη ὁ κόσμος ἀπὸ τὴν πεῖνα, ἔπειθε τοὺς ἀνθρώπους, γιατὶ ὁ λόγος του ἦταν τὸ βίωμά του.

Πονοῦσε ὁ ἴδιος καὶ γι’ αὐτὸ ἦταν ἔμπονο τὸ κήρυγμάτου καὶ περισσότερο ἔμπονη ἡ προσευχή του. Γι’ αὐτὸ ὁ λαὸς τὸν εἶχε προστάτη, ποιμένα, πατέρα.

Παράλληλα μὲ τὴν μέριμνα γιὰ τοὺς ἀνθρώπους εἶχε κὶ τὴν ἀγωνία νὰ πρεσβεύη τὸ ὀρθὸ γιὰ τὸν Θεό, νὰ μὴν πειράζη τὴν ἀποκάλυψη τοπυ Θεοῦ ποὺ εἶχε ἀπὸ τοὺς πατέρες του, νὰ κρατᾶ πιστὰ τὴν ἀκεραιότητα τῆς πίστης καὶ νὰ μὴν καινοτομῆ. Δὲν δέχεται τὴν νόθευση τῶν αἱρετικῶν, παραμένει ὀρθὸς στὴν πίστη καὶ ὁ κόσμος ποὺ τὸν ἀναγνωρίζει ποιμένα του, τὸν ἀκολουθεῖ.

Ὅταν στὸ κήρυγμά του προτρέπη νὰ βοηθήσουν τοὺς ἀνθρώπους, τὸ ἔχει κάνει ἢδη ὁ ἴδιος μὲ τὴν περιουσία του, ποὺ τὴν διαμοίρασε στοὺς φτωχούς. Ὑπηρετεῖ τοὺς ἀνθρώπους μὲ τὰ χέρια του. Ἐπιστρατεύει τὶς ἰατρικὲς του γνώσεις καὶ θεραπεύει ἀσθενεῖς μὲ τὰ χέρια του. Καὶ ὡςἀποκορύφωμα τῆς κοινωνικῆς του δράσης ἱδρύει τὸ πρῶτο φιλανθρωπικὸ ἵδρυμα, τὴν Βασιλειάδα, ὅπου προστρέχουν οἱ πάντες γιὰ βοήθεια.

Κάτι τέτοιο εἶναι ἐφικτὸ μόνο ὅταν κάποιος δὲν άγαπᾶ τὸν ἑαυτό του πάνω ἀπ’ ὅλα, ἀλλὰ τὸν Θεὸ καὶ τὸν συνάνθρωπο. Αὐτὴ ἡ ἀγάπη κάνει τὸν καλὸ ἀσκητή, τὸν καλὸ μοναχό, τὸν πύρινο προσευχητή, τὸν καλὸ κληρικό, τὸν καλὸ οίκογενειάρχη, τὸν κοινωνικὸ ἐργάτη. Κυρίως ὅμως ἀποδιώχνει ἀπὸ τὴν καρδιά μας δύο «καταραμένα» συναισθήματα: τὴν λύπη καὶ τὸν φόβο.

Ὅταν ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι ἕτοιμος νὰ θυσιάση τίποτε, λυπᾶται τὰ πάντα κι αὐτὴ ἡ λύπη τὸν ὁδηγεῖ στὴν κατάθλιψη. Ὅταν ἐπιδιώκουμε πολλὰ καὶ δὲν τὰ πετυχαίνουμε ἐπειδὴ δὲν θυσιάζουμε τίποτε, τότε ἐπέρχεται ἡ θλίψη κι αὐτὴ ἐπιφέρει τὴν κατάθλιψη.

Σὲ ὅμοια περίσταση ὁ ἄνθρωπος καταλαμβάνεται ἀπὸ φόβο. Ἡ ἔλλειψη φόβου καὶ ἡ αυτοσυνειδησία τοῦ Μεγάλου Βασιλείου ἐνώπιον τοῦ Έπάρχου Μοδέστου πήγαζε ἀπὸ τὸ ὅτι τὰ εἶχε θυσιάσει ὅλα καὶ δὲν εἶχε νὰ χάση τίποτε.

Ὁ Βασίλειος ὅμως γιὰ νὰ φθάση στὸ πνευματικὸ ὕψος ποὺ ἔφθασε, πέρασε ἀπ’ ὅλα τὰ στάδια. Ταπεινώθηκε, δούλεψε, ἀσκήθηκε καὶ ἦρθε ἡ ὥρα ποὺ ὁ Θεὸς ἔβαλε τὸν λύχνο πάνω στὴν λυχνία.

3. Προτροπές

Ὅλα αὐτὰ λέγονται γιὰ νὰ διδαχθοῦμε πῶς θὰ γίνουμε μεγάλοι. Δὲν ἤρθαμε στὴν ζωὴ γιὰ νὰ πιάσουμε μιὰ γωνίτσα στὸν παράδεισο. Δὲν θέλει αὐτὸ ὁ Θεός. Ὅταν λέγη: «Υἱέ μου δός μοι σὴν καρδίαν», ζητᾶ τὸ κέντρο τῆς ὑπάρξεώς μας, ζητᾶ τὴν καρδιά μας ὁλόκληρη.

Στὸ σημεῖο αὐτὸ ὁ π. Γεώργιος προτρέπει νὰ διαβάσουμε γιὰ τὸν Μέγα Βασίλειο. Νὰ δοῦμε καὶ νὰ παραδειγματιστοῦμε ὅτι ὁ χριστιανὸς εἶναι καὶ τὰ δύο: καὶ ἀσκητὴς καὶ στὸν κόσμο. Νὰ δοῦμε τι ἔκαναν. Νὰ δοῦμε ποιὸς μᾶς ἐμπνέει καὶ νὰ ὀνειρευτοῦμε τὴν δική μας προαγωγὴ στὴν βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Νὰ ἐμπνευσθοῦμε ἀπὸ τὸν μέγα Βασίλειο. Οἱ ναοὶ νὰ γίνουν ἀσκητήρια και κοινοβιακὰ μοναστήρια. Νὰ μὴν περνᾶ ἡμέρα ποὺ δὲν θὰ μποῦμε στὴν Ἐκκλησία. Ταυτόχρονα νὰ κάνουμε καὶ ἒργα. Ὁ καθένας τὸ καλύτερο ποὺ μπορεῖ.

Στὸ Ἐνοριακὸ Ἀρχονταρίκι ποὺ ἀκολούθησε, ὁ π. Γεώργιος συζήτησε μὲ τοὺς πιστοὺς καὶ ἀπάντησε σὲ ἐρωτήσεις.

Στὶς 9:00 τὸ βράδυ ἔγινε Μικρὸ Ἀπόδειπνο μετὰ Χαιρετισμῶν στὴν Ύπεραγία Θεοτόκο καὶ μονολόγιστη εὐχἠ.

Ἡ ἡμέρα ἔκλεισε μὲ Μικρὰ Ἀγρυπνία, στὴν ὁποία λειτούργησε καὶ κήρυξε τὸν θεῖο λόγο ὁ Αἰδεσιμολογιώτατος Πρωτοπρεσβύτερος π. Ἀθανάσιος Τσίτσος, ἐφημέριος τοῦ Ἱ. Ναού Κοιμήσεως Θεοτόκου Κορωπίου.