Μὲ Ὄρθρο καὶ θεία Λειτουργία ξεκίνησε ἡ σημερινὴ 19η Ἡμέρα τῶν ΕΟΡΤΙΩΝ 2024 τοῦ Ἱ.Ν. Ἁγ. Ἐλευθερίου - ὁδοῦ Ἀχαρνῶν.

Στὶς 12:00 τὸ μεσημέρι ἐψάλη Ἱερὰ Παράκληση στὸν Ἅγιο Σεβαστιανό.

Τὸ ἀπόγευμα στὶς 6:00 μ.μ. ἔγινε ὁ Ἑσπερινὸς καὶ Μικρὸς Ἁγιασμὸς μετὰ παραθέσεως δεκάδων ἱερῶν λειψάνων Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας πρὸς Ἁγιασμὸ τῶν πιστῶν.

Ἡ ὁμιλία τῆς ἡμέρας ἔγινε τὸ ἀπόγευμα στὶς 7:00 μ.μ. ἀπὸ τὸν Πανοσιολογιώτατο Ἀρχιμανδρίτη π. Μάρκελλο Καμπάνη μὲ θέμα: «Ἡ ἀγάπη τοῦ Μεγάλου Βασιλείου γιὰ τὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ μέσα ἀπὸ τὰ κείμενά του».

Μὲ τὶς εὐλογίες τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ.κ. Ἱερωνύμου τοῦ Β΄, συνεχίζουμε γιὰ 19η ἡμέρα τὰ 6α κατὰ σειρὰν ΕΟΡΤΙΑ, ἀνέφερε ὁ Προϊστάμενος τοῦ Ναοῦ π. Θεμιστοκλῆς Χριστοδούλου, προλογίζοντας τὸν ὁμιλητή.

Εἶναι, προσέθεσε, μεγάλη ἡ χαρά μας ποὺ ἀπόψε ἦρθε ὁ π. Μάρκελλος ἀνταποκρινόμενος στὴν πρόσκλησή μας νὰ συμμετάσχη στὰ ΕΟΡΤΙΑ μας ποὺ τελοῦμε πρὸς τιμὴν τοῦ Προστάτου καὶ Ἐφόρου μας Ἁγίου Ἐλευθερίου καὶ τῆς μητρός του Ἀνθίας καὶ τὰ ὁποῖα ἐφέτος εἶναι ἀφιερωμένα στὸν Μέγα Βασίλειο, τὴν μεγάλη αὐτὴ μορφὴ τῆς Ἐκκλησίας μας, τοῦ ὁποίου ταὴν τιμία δεξιὰ χεῖρα φιλοξενοῦμε στὸν Ναό μας.

Εἶναι τόσο μεγάλη ἡ χάρη τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, ποὺ αἰσθανόμαστε ὅτι εἶναι δίπλα μας.

Ἡ χαριτόβρυτος εὐωδία ποὺ ἀναδύεται συνέχεια ἀπὸ τὸ ἱερὸ λείψανο μᾶς δίνει μεγάλη δύναμη.

Χαιρόμαστε δὲ πάρα πολύ, διότι ἡ ἐνορία μας κατέστη πέρυσι κι ἐφέτος ἕνα σπουδαστήριο μελέτης τῶν ἁγίων πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας.

Σήμερα οἱ περισσότεροι γνωρίζουν τοὺς νέους ἁγίους καὶ ξεχνοῦν τοὺς παλαιούς, ποὺ ὅμως εἶναι ἡ βάση τῆς πίστεώς μας, διότι αὐτοὶ ἔδωσαν ψυχὴ καὶ σῶμα γιὰ νὰ κρατήσουν τὴν ὀρθόδοξη πίστη μας ἀκαινοτόμητη ἀπὸ τὶς αἱρετικὲς διδασκαλίες.

Καλωσόρισε τὸν π. Μάρκελλο ἐκ μέρους τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου μεταφέροντάς του τὶς προσωπικὲς εὐχὲς καὶ εὐλογίες.

Ἐξέφρασε τὶς εὐχαριστίες του στὸν π. Μάρκελλο ποὺ ἦρθε κοντά μας καθὼς καὶ στὸν Μητροπολίτη Ἰλίου, Ἀχαρνῶν καὶ Πετρουπόλεως, ποὺ ἔδωσε τὴν σχετικὴ ἄδεια.

Ἀπαντώντας ὁ π. Μάρκελλος εὐχαρίστησε τὸν π. Θεμιστοκλῆ γιὰ τὴν πρόσκληση καὶ ὅλους τοὺς πατέρες ποὺ κοπιάζουν. Εἶναι ὑπέροχο, τόνισε, ποὺ ὑπάρχουν ἐνορίες ποὺ ἀκόμη ἐργάζονται.

Καὶ εἶναι πολὺ σημαντικὸ νὰ διαβάζουμε τοὺς πατέρες. Ὁ Μέγας Βασίλειος ἔδωσε τιτάνιο ἀγώνα γιὰ τὴν διάσωση τῆς πίστης, γιατὶ ὑπῆρξαν πάρα πολλοὶ παράγοντες ἀναίρεσης τῆς πίστης.

Ἦταν ἡ αἰτία ποὺ ἀναγκάστηκε νὰ γράψη. Τὰ κείμενά του ὅμως ἀφοροῦν καὶ τὴν δική μας τὴν ζωή.

Ἡ ὁμιλία τοῦ π. Μάρκελλου ἐπικεντρώθηκε στὴν ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ συγκεκριμένα πῶς ὁ Ἅγιος βίωνε αὐτὴ τὴν ἀγάπη.

Τὸ κείμενο ποὺ παρουσίασε ἦταν ἀπὸ τὸν Λόγο τοῦ Μεγάλου Βασιλείου «Λόγοι κατὰ πλάτος».

Εἰσαγωγικὰ ὁ π. Μάρκελλος παρατηρεῖ ὅτι στὸ ἔργο αὐτὸ ὁ Μέγας Βασίλειος χαρακτηρίζει τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τὸν ἄνθρωπο ὡς θεμέλιο τῆς ζωῆς.

Αὐτὴ ἡ ἀγάπη, ποὺ εἶναι σύμφυτη πρὸς ταὸν ἄνθρωπο, παραμένει ζωντανὴ καὶ ἐνεργεῖ μόνο ὅταν γίνεται πραγματικὴ καὶ προσωπικὴ κοινωνία μὲ τον Θεὸ καὶ τὸν ἄνθρωπο.

Πολλὲς φορές, σημειώνει, γιὰ ποκίλα προβλήματα τοῦ ἀνθρώπινου βίου οἱ ἄνθρωποι ἀναζητοῦν τὰ αἴτια καὶ τὴν ἐπίλυση τῶν προβλημάτων αὐτῶν, ἀλλὰ μέσα στὸν ἐγωισμό τους δὲν ἀντιλαμβάνονται ὅτι αὐτὰ εἶναι συνέπειες τῆς ἀπουσίας τῆς ἀγάπης πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τοὺς ἀνθρώπους.

Τί λέει ὁ Μέγας Βασίλειος γι’ αὐυτὴν τὴν ἀγάπη:

• Ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ δὲν διδάσκεται.

• Ἡ μάθηση τοῦ θείου πόθου δὲν προέρχεται ἀπ’ ἔξω κατὰ τὴν δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλὰ κάποιος σπερματικὸς λόγος ἐνυπάρχει στὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν ὠθεῖ στὴν ἐξοικείωση μὲ τὴν ἀγάπη.

• Αὐτὸν τὸν σπερματικὸ λόγο τὸν δέχτηκαν ὅσοι διδάχτηκαν τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ καὶ ἔγιναν ἱκανοὶ μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ νὰ τὸν καλλιεργοῦν μὲ ἐπιμέλεια, νὰ τὸν ἀναπτύσσουν μὲ τὴν γνώση καὶ νὰ τὸν φέρουν στὴν τελείωση.

• Ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ ἐνῶ εἶναι μιὰ ἁπλῆ ἐντολή, ὡς πρὸς τὴν δύναμη πραγματοποιεῖ καὶ περιλαμβάνει ὅλες τὶς ἐντολές.

• Τὶς δυνάμεις ποὺ χρειάζονται γιὰ τὴν τήρηση ὅλων τῶν ἐντολῶν μᾶς τὶς ἔδωσε ὁ Θεός, ὥστε νὰ μὴ δυσανασχετοῦμε σὰν νὰ μᾶς ζητεῖται κάτι πρωτάκουστο, οὔτε νὰ ὑπερηφανευόμαστε σὰν νὰ δίνουμε κάτι προσωπικὸ ἀπ’ ὅ,τι μᾶς δόθηκε.

• Αὐτὲς οἱ δυνάμεις ἀνάλογα μὲ τὴν χρήση τους ἔχουν ἀντίστοιχα ἀποτελέσματα. Δηλαδή, ἄν ἐνεργοῦμε σωστὰ καὶ μὲ τὸν τρόπο ποὺ ἁρμόζει, τότε ὁλοκληρώνουμε τὸν ἐνάρετο βίο μὲ εύσέβεια. Ἄν ὅμως ἀχρηστεύουμε αὐτὲς τὶς δυνάμεις, τότε παρασυρόμαστε στὴν κακία. Διότι κακία εἶναι νὰ χρησιμοποιοῦμε τὶς δυνάμεις ποὺ μᾶς ἔδωσε ὁ Θεὸς γιὰ τὸ ἀγαθὸ μὲ τρόπο πονηρὸ καὶ ἀντίθετα πρὸς τὶς ἐντολές Του.

• Ἀφοῦ λάβαμε τὴν ἐντολὴ νὰ ἀγαποῦμε τὸν Θεό, αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἔχουμε τὴν δύναμη τῆς ἀγάπης ἔμφυτη ἀπὸ τὴν στιγμὴ τῆς δημιουργίας μας.

• Ἀπόδειξη εἶναι τὸ γεγονὸς α) ὅτι ὅλοι ἐπιθυμοῦμε τὰ καλὰ καὶ ὡραῖα πράγματα. β) τὴν στοργὴ πρὸς τοὺς οἰκείους καὶ τοὺς συγγενεῖς μας τὴν ἔχουμε χωρὶς νὰ τὴν διδαχθοῦμε καὶ γ) αὐθόρμητα δείχνουμε τὴν καλήμας διάθεση ἀπέναντι στοὺς εὐεργέτες μας.

• Τὸ κατ’ ἐξοχὴν ὡραῖο καὶ ἀγαπητὸ εἶναι τὸ ἀγαθό, ἀλλὰ τὸ ἀγαθὸ εἶναι ὁ Θεός.

• Ἐπειδὴ τὰ πάντα ἐπιθυμοῦν τὸ ἀγαθό, ἄρα τὰ πάντα ἐπιθυμοῦν τὸν Θεό.

• Ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ εἶναι ἀναγκαία ὀφειλὴ γιὰ μᾶς ἐνῶ ἡ στέρησή της εἶναι γιὰ τὴν ψυχὴ τὸ πιὸ ἀφόρητο ἀπὸ ὅλα τὰ κακά.

• Ἡ ἀποξένωση καὶ ἡ ἀποστροφὴ τοῦ Θεοῦ εἶναι πιὸ ἀφόρητη κι ἀπὸ τὶς τιμωρίες ποὺ ἀναμένονται στὸν Ἅδη.

• Μὲ τὸ νὰ φερόμαστε στὸν Δημιουργό μας χωρὶς στοργὴ καὶ ὡς ξένοι, γινόμαστε πιὸ ἀνόητοι ἀπὸ τὰ νήπια καὶ ἀγριότεροι άπὸ τὰ θηρία, ποὺ ἔχουν φυσικὴ στοργὴ πρὸς τοὺς γονεῖς τους.

• Τὸν Δημιουργό μας, καὶ μόνο ὅτι ἔχουμε δημιουργηθῆ ἀπὸ Αὐτόν, ὀφείλουμε νὰ τὸν ἀγαποῦμε ἐξαιρετικὰ καὶ νὰ πέφτουμε πάνω του, ὅπως τὰ νήπια στὶς μητέρες τους.

• Ἐκ φύσεως ἀγαποῦμε τοὺς εὐεργέτες μας καὶ ὑπομένουμε κάθε κόπο γιὰ νὰ ἀνταποδώσουμε τὶς εὐεργεσίες τους. Πολὺ περισσότερο ὀφείλουμε εὐγνωμοσύνη στὸν Θεό, τοῦ ὁποίου οἱ δωρεὲς πρὸς ἐμᾶς εἶναι ἀναρίθμητες καὶ τόσο ἐξαίρετες, ὥστε καὶ μία μόνο δωρεὰ ἀρκεῖ γιὰ νὰ μᾶς κάνη νὰ τοῦ ὀφείλουμε κάθε εὐγνωμοσύνη.

• Ὁ Κύριος εἶναι τόσο ἀθαθός, ὥστε δὲν ἀπαιτεῖ ἀνταπόδοση, ἀρκεῖται μόνο στὸ νὰ τὸν ἀγαποῦμε γιὰ ὅσα μᾶς ἔδωσε.

• «Ὅταν συλλογισθῶ ὅλα αὐτὰ περιπίπτω σὲ φρίκη καὶ ἔκσταση φοβερή, μήπως ἀπὸ ἀπροσεξία τοῦ νοῦ ἢ ἀπὸ μάταιες ἀσχολίες χάσω τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ γίνω αἰτία προσβολῆς τοῦ Χριστοῦ. Διότι τότε, αὐτὸς ποὺ τώρα μᾶς ἐξαπατᾶ, αὐτὸς ποὺ φροντίζει μὲ κάθε τέχνασμα νὰ μᾶς κάνη νὰ λησμονήσουμε τὸν εὐεργέτη μας μὲ τὰ κοσμικὰ δολώματα, αὐτὸς θὰ παρουσιάσει τότε τὴν δική μας ἀμέλεια ὡς προσβολὴ κατὰ τοῦ Κυρίου καὶ θὰ
καυχηθῆ γιὰ τὴν ἀπείθεια καὶ τὴν ἀποστασία μας».

• Ἐπειδὴ ἔχουμε λάβει ἐντολὴ νὰ ἀγαποῦμε τὸν πλησίον μας, ὅπω τοὺς ἑαυτοὺς μας, ἔχουμε ἀπὸ τὸν Θεὸ τὴν δύναμη νὰ ἐκπληρώσουμε αὐτὴ τὴν ἐντολή.

• Αὐτὸ ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὸ ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι κοινωνικὸ ὄν καὶ ἑπομένως εἶναι χαρακτηριστικὸ τῆς φύσεώς μας νὰ ἔχουμε κοινωνία ὁ ἕνας μὲ τὸν ἄλλον, νὰ χρειαζόμαστε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον καὶ νὰ ἀγαποῦμε τὸ γένος μας.

• Γιὰ ὅλα αὐτὰ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος μᾶς ἔδωσε ἐξ ἀρχῆς τὰ σπέρματα καὶ ἀπαιτεῖ ἐν συνεχείᾳ τοὺς καρπούς, ὅταν λέγει: «ἐντολὴν καινὴν δίδωμι ὑμῖν, ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλήλους».

• Ἐπειδὴ ὁ Κύριος ἤθελε νὰ μᾶς ὑποκινήση νὰ ἐκτελέσουμε αὐτὴ τὴν ἐντολή, δὲν ζήτησε θαυμαστὰ ἔργα γιὰ νὰ ἀποδείξουμ εὅτι εἴμαστε μαθητές του, ἀλλὰ εἶπε: «ἐν τούτῳ γνώσονται πάντες, ὅτι ἐμοὶ μαθηταὶ ἐστε, ἐὰν ἀγάπην ἔχητε ἐν ἀλλήλοις».

• Ὁ Κύριος τὴν κάθε ἀγαθοεργία πρὸς τὸν πλησίον μας τὴν ἀναφέρει πρὸς τὸν ἑαυτό του καθὼς λέγει: «ἐπείνασα καὶ μοῦ εδώσατε νὰ φάγω …. καὶ ἔπειτα προσθέτει «ἐφ’ ὅσον ἐποιήσατε σὲ ἕνα ἐκ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, σ’ ἐμένα ἐποιήσατε».

• Ἂν ἀγαπᾶ κάποιος τὸν Κύριο, ἀγαπᾶ κατά συνέπεια καὶ τὸν πλησίον, διότι «αὐτὸς ὁ ὁποῖος μὲ ἀγαπᾶ», εἶπε ὁ Κύριος, θὰ τηρήση τὶς ἐντολές μου, «κι αὐτὴ εἶναι ἡ δική μου ἐντολή, νὰ ἀγαπᾶτε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, καθὼς ἐγὼ σᾶς ἀγάπησα».

• Καὶ ἀντίστροφα, μπορεῖ κανεὶς νὰ δείξη τὴν ἀγάπη στὸν Θεὸ μὲ τὸ νὰ ἀγαπᾶ τὸν πλησίον, διότι ὁ Θεὸς δέχεται τὴν εὐεργεσία σὰν νὰ ἀποδίδεται στὸν ἑαυτό του».

Μετὰ τὸ πέρας τῆς ὁμιλίας ὁ π. Μάρκελλος συζήτησε μὲ τοὺς πιστοὺς καὶ ἀπάντησε σὲ ἐρωτήματα.

Στὶς 9:00 μ.μ. ἔγινε Μικρὸ Ἀπόδειπνο μετὰ Χαιρετισμῶν στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο καὶ μονολόγιστη εὐχή.

Οἱ ἐκδηλώσεις τῆς ἡμέρας ὁλοκληρώθηκαν με Ἱερὰ Μεγάλη Ἀγρυπνία, κατὰ τὴν ὁποία ἱερούργησε καὶ ὁμίλησε ὁ Πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμανδρίτης π. Ἀντώνιος Δρυοβουνιώτης, τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μεταμορφώσεως Σωτῆρος Δρυοβούνου.

Ἔψαλε ὁ Ἱεροψάλτης κ. Ἰωάννης Καρῖνος.