Ἡ Παναγία μας ζῆ σέ παντέλεια κοινωνία μέ τόν Υἱό της καί συνάμα προσδέχεται τόν ἐκκλησιασμό μας ὡς μία ἀνοιχτή μητρική ἀγκαλιά.
Εἶναι σύμβολο τῆς ἐκκλησίας τῶν πιστῶν, σύμβολο καί τῶν ἐσχάτων, τῆς αἰώνιας βασιλείας τοῦ Υἱοῦ καί Θεοῦ της καί Θεοῦ μας.
Αὐτό τό ζεῖ μέσα στίς χρεῖες καί στίς εὐχαριστίες του ὁ λαός μας. Τῆς ἐποφείλουμε τή διακονία τῆς θείας οἰκονομίας μέ τήν ἐνανθρώπηση τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ “ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί Μαρίας τῆς παρθένου”.
Ἡ ἀειπαρθενία Της στή μητρότητά Της γιά τόν Σωτήρα δηλώνει συνάμα τήν πληρότητα τῆς θείας κοινωνίας στήν ὁποία μετέχει ὁλοτελῶς ἡ Παναγία.
Τά ἀναρίθμητα ἐπωνύμια ἀπεικονίζουν ὅσον ἔνεστι τήν χάρη Της καί τίς ὀφειλόμενες δικές μας ἀναρίθμητες χάρες γιά τό μεῖζον τῆς δωρεᾶς Της καί τά θαυμάσια τῶν εὐεργεσιῶν Της.
Κι ἐπειδή ἡ Ἐκκλησία εἶναι μία, τό ἕνα κοινωνικό σῶμα τοῦ σαρκωμένου Θεοῦ, αὐτά τά μυριώνυμα ἐπίθετα τῆς Παναγίας μας ἀπό τοπικές καί ἱστορικές μνημοσύνες γίνονται ἑορτές γιά πολύ περισσότερους, ἄν ὄχι καί γιά σύμπασα τήν Ὀρθοδοξία.
Μᾶς διεκδικεῖ ὅλους ὡς ἀπαύστως προσφερόμενη Μητέρα μας, συγκαλοῦσα ὅλη τήν κτίση δι᾽ ἡμῶν τῶν ἀνθρώπων, καί κυρίως μέ μᾶς τούς ἀνθρώπους στήν ὑπακοή τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ, στήν ἀγάπηση τοῦ Θεοῦ, στήν ἄκτιστη Ἐκκλησία (ὅπως θεολογοῦσε ὁ ἅγιος Πορφύριος).
Ἕνα ἀπ᾽ αὐτά τά πανίερα ὀνόματα πού σημαίνουν σχέση Μητρικῆς εὐσπλαχνίας πρός ἐμᾶς καί Μητρικῆς ὑπέρ ἡμῶν παρρησίας πρός τόν Σωτήρα (γιά τήν ἐθελούσια ὁδοιπορία μας, τοῦ ἐκκλησιασμοῦ ὡς θείας ἐπιπόθησης, τῆς μετανοίας ὡς δοχῆς τῆς σωτηρίας καί ἐνθεώσεως)… ἕνα λοιπόν ἀπ᾽ αὐτά τά πάντιμα ὀνόματα εἶναι καί τό “Ἄξιόν ἐστιν”. Ἀγγελοδίδακτος ὕμνος εὐλάβειας καί φερωνυμία συγκεκριμένου θαύματος καί θαυματουργοῦ Θεομητορικῆς εἰκόνος.
Ἐπίκεντρο στό ἐπίκεντρο τοῦ Ἁγίου Ὄρους, κάτι ὡσάν Καθολικό στή μοναστική καί ἀσκητική ὁλότητα τόσων αἰώνων καί τόσων ἀσκητῶν καί προσκυνητῶν. Διόδια χαριτοδοσίας γιά τά εἰσόδια τόσων Μονῶν καί Σκητῶν καί Καλυβῶν.
Ἀπό ὕμνος τῶν Ἀγγέλων (πού συναγωνίζονται κι ἐπιδοτοῦν ἀκατάπαυστα τήν εὐλάβειά μας) ἔγινε λαμπρότατο θεῖο εἰσοδικό στή θεολογικότατη ποίηση τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Μελωδοῦ καί παραμένει ὑμνολόγημα ὅλης τῆς Ἐκκλησίας γιά τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο.
Στίς περισσότερες λειτουργίες τοῦ χρόνου, φώτισε ὁ Θεός (καί μετά τόν θεολατρευτικό ὕμνο τοῦ καθαγιασμοῦ) ψαλμωδεῖται τό “Ἄξιόν ἐστιν”, ἀλλά καί στίς ἰδιαίτερες Δεσποτικές καί τίς Θεομητορικές ἑορτές τοῦ ἔτους ὁπωσδήποτε κάποιος ἄλλος Θεομητορικός ὕμνος.
Ἐκκλησιαστική κοινότητα δέν μπορεῖ νά νοηθεῖ δίχως τήν Μητέρα τοῦ Θεοῦ. Τό ὁμολογοῦμε τά Χριστούγεννα μέ τό ἐξαποστειλάριο: “Ἐπεσκέψατο ἡμᾶς ἐξ ὕψους ὁ Σωτήρ ἡμῶν… καί γάρ ἐκ τῆς Παρθένου ἐτέχθη ὁ Κύριος”.
Ἡ κάθε θεία λειτουργία ὡς δική μας εἴσοδος καί μετοχή καί κοινωνία στή θεία Οἰκονομία εὐγνωμονεῖ τήν προφητευθεῖσα “Πύλη τῆς σαρκώσεως”.
***
Μέσα σ᾽ αὐτό τό πανίερο θάμβος τῆς εὐλαβείας πρός τήν Μητέρα τοῦ Θεοῦ, τήν ἀξιΰμνητη καί ὑπερύμνητη, κάθε τόπος καί κάθε γωνιά ἐκκλησιασμοῦ σέ κάθε λειτουργία καί ἰδιαίτερα τήν 11η Ἰουνίου χαίρεται τήν ἑορτή τῆς Παναγίας “Ἄξιόν ἐστιν”.
Μέ περισσή ψυχική εὐφορία καί καρδιακή ἀνάταση καί συλλογική παρουσία συνέτρεξε ὁ ταλαιπωρημένος λαός μας καί στήν πανηγυρίζουσα λαμπρή ἐνορία τῆς Ἀξιουπόλεως. Ἐκχύλισμα παλλαϊκῆς εὐφροσύνης καί συνομολογία συλλογικῆς καταφυγῆς στήν ἀξιώνυμη καί παντευλόγητη ἐλπίδα μας.
Αὐτά θέλησε καί ἐξήγησε πρός τούς συμπανηγυριστές ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Δημήτριος, προεξάρχων τοῦ πανηγυρικοῦ Ἑσπερινοῦ στό φερώνυμο ναό της, πού συγκέντρωσε πιστούς περισσότερους ἀπό τήν συνεσταλμένη περίοδο τῶν ὀδυνῶν μας. Ὅλοι μαζί “ἐν μιᾷ καρδίᾳ” ἐλεήθηκαν νά συνυμνήσουν μέ τό χαῖρε τοῦ Ἀρχαγγελικοῦ ἀσπασμοῦ τήν “προεκλελεγμένη ἐκ πασῶν τῶν γενεῶν” Μητέρα τοῦ Θεοῦ καί Μητέρα ὅλων τῶν χριστωνύμων εὐλαβῶν προσκυνητῶν Της.
Καί αὐτός ὁ ἑορτασμός, ὅπως κάθε ἐκκλησιαστική λειτουργική ἤ ὑμνολατρευτική σύναξη, ἐλευθερώνει ἀπό τήν πνιγμονή στά στενά καί καταθλιπτικά ὅρια τοῦ χωροχρόνου, γίνεται ἀναφορά ἐν μετανοίᾳ καί ἀναγωγή εὐγνωμοσύνης στό ἐνθεωμένο παντέλειο κάλλος τῆς Κεχαριτωμένης Παντάνασσας, μέθεξη στίς εὐλογίες τῆς Θεομητορικῆς παρρησίας πρός τόν Υἱό καί Θεό της καί Θεό μας.
Ὁ Σεβασμιώτατος ἐπανέλαβε τό θεομητορικό βιβλικό ὕμνο μέ τόν ὁποῖο εἰσάγει ὁ εὐαγγελιστής Λουκάς στήν πραγματικότητα καί τήν οἰκουμενικότητα τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας.
Ἀφορμώμενος ἀπό τό ἀποκαλυπτικό γεγονός τοῦ “Ἄξιόν ἐστιν”, ἀπέδωσε τό νόημά του ἑρμηνευτικά μέ τό “εὐαγγελίζεται ὁ Γαβριήλ τῇ Κεχαριτωμένῃ” ὅπως τό περιγράφει ὁ θεόπνευστος Εὐαγγελιστής: “καὶ εἰσελθὼν ὁ ἄγγελος πρὸς αὐτὴν εἶπε· χαῖρε, κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετὰ σοῦ· εὐλογημένη σὺ ἐν γυναιξίν” (Λουκ. α΄, 28). Γιά νά προχωρήσει ἔπειτα μέσα ἀπό τή βαθμιδωτή μυσταγωγία τῆς Παναγίας (γιά τή μοναδικότητα τοῦ ἐλεύθερα ἀπαραίτητου ρόλου Της) πρός τήν βαθμιδωτή μυσταγωγία τῶν πιστευόντων (γιά τό συντελούμενο γεγονός τῆς θείας ἐνανθρωπήσεως καί τό πρόσωπο τοῦ Θεανθρώπου Σωτῆρος, τῆς ὁδοῦ πρός τόν Πατέρα).
Ὁ ἱερός Εὐαγγελιστής ὡς ἀποστολική συνείδηση καί προφητική ὁμολογία τῆς Καινῆς Διαθήκης διασώζει τό διάλογο τῆς Παναγίας μέ τόν Ἀρχάγγελο καί τῆς Παναγίας μέ τήν Ἐλισάβετ, γιά νά τονίσει καί νά ξανατονίσει τήν ἀπαραίτητη σωτηριολογική μοναδικότητα τῆς Παναγίας γιά τήν πανανθρωπότητα καί γιά τήν κτίση ὅλη, ὁρατῶν καί ἀοράτων, μέσα ἀπό τήν ἐκπλήρωση τῆς προαιώνιας βουλῆς τοῦ Θεοῦ Πατρός.
Τόνισε μάλιστα ὁ Σεβασμιώτατος τήν ἐγκαινιασμένη ἐσχατολογία τῆς σωτηρίας, τῆς μετοχῆς στήν ἀτέλειωτη (αἰώνια, ἀκατάλυτη) βασιλεία τοῦ Κυρίου, τήν ὁποία ζεῖ καί ἐκφράζει ἡ Ἐκκλησία καί πρός τήν ὁποία συγκαλεῖ ὅλο τόν κόσμο μέ τήν ἀκατάλυτη ἱστορική μαρτυρία της.
***
Στό τέλος τοῦ Ἑσπερινοῦ ἐν μέσῳ τῶν Ἱερέων καί τῶν ἐνοριτῶν καί προσκυνητῶν, παρουσίᾳ καί τῶν Ἀρχῶν, ὁ Σεβασμιώτατος θέλησε καί τίμησε τόν πολύτεκνο ἱερέα π. Νικόλαο Σταυρόπουλο μέ τό ὀφίκιο τοῦ σταυροφόρου οἰκονόμου γιά τήν περισσή σεμνότητα καί εὐλάβεια, φιλοτιμία καί συνέπεια, προθυμία καί πραότητα, πού περικοσμοῦν τήν παρουσία του στό ἐφημεριακό δυναμικό τῆς συνοριακῆς Μητροπόλεως.
Τήν ἐνοριακή πανήγυριν τίμησαν συμμετέχοντες ὁ Κιλκισιώτης Ὑφυπουργός Ψηφιακῆς Διακυβέρνησης κ. Γεώργιος Γεωργαντάς, ὁ Δήμαρχος Παιονίας κ. Κωνσταντίνος Σιωνίδης, ὁ Διοικητής τῆς Π.Υ. Πύραρχος κ. Χρῆστος Γκαντίδης, ὁ Δκτής τοῦ Α.Τ. Πολυκάστρου κ. Ἀντώνιος Μπουζαλάς, ὁ τ. δήμαρχος καί ἐπικεφαλῆς τῆς μείζονος μειοψηφίας Δ.Σ. Παιονίας κ. Χρῆστος Γκουντενούδης, ὁ Ἀντιδήμαρχος κ. Γεώργιος Γεωργίτσαρος, ὁ Πρόεδρος τῆς Δ.Κ. Ἀξιούπολης κ. Κύρος Καλαβάζης.
