Την Κυριακή ΙΕ Λουκά 31 Ιανουαρίου 2021 ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κορωνείας κ. Παντελεήμων, χοροστάτησε στον Όρθρο και προέστη της Θείας Λειτουργίας στον Ι. Ναό Αγίου Γεωργίου Καλλιθέας (Χαροκόπου).
Τον Σεβασμιώτατο πλαισίωσαν ο προϊστάμενος του Ναού Αρχιμ. Σεραφείμ Λεβέντης, οι πατέρες Αθανάσιος και Κανέλος και ο διάκονός του Παναγιώτης Καζαμίας.
Στο κήρυγμά του πήρε αφορμή από την αποστολική περικοπή της ημέρας.
1. «Μη αμέλει του εν σοι χαρίσματος»( Α Τιμ. δ, 14 )παραγγέλλει ο Απ. Παύλος στον μαθητή του Τιμόθεο. Και το «χάρισμα»,που είχε λάβει ο Τιμόθεος,ήταν εντελώς ιδιαίτερο « δι ´επιθέσεως των χειρών του πρεσβυτερίου». Ήταν το υψηλό χάρισμα της ιερωσύνης,που τον κατέστησε Επίσκοπο και συνεχιστή του έργου των Αποστόλων. Όμως κάθε άνθρωπος έχει λάβει χαρίσματα από τον Θεό. Άλλος λιγώτερα και άλλος περισσότερα. Και ανάλογα με όσα λάβαμε,θα μάς ζητηθεί και ο «λογαριασμός». Ανάλογα με την «χρέωση»θα πρέπει να είναι και η «πίστωση». Γιατί «παντί ώ εδόθη πολύ,πολύ ζητηθήσεται παρ ´ αυτού» ( Λουκά ιβ,48 ).
2. Γι ´αυτό σημασία δεν έχει πόσα χαρίσματα ελάβαμε,αλλά πώς αξιοποιήσαμε αυτά ,που πήραμε. Μπορεί κάποιος με πολλά χαρίσματα να τα αφήσει αναξιοποίητα και άλλος με λιγώτερα να προκόψει. Από τί εξαρτάται αυτό; Το τονίζει ο Απ. Παύλος,όταν λέει στον Τιμόθεο «μη αμέλει του εν σοι χαρίσματος». Η αμέλεια αποτελεί τον μεγαλύτερο κίνδυνο. Ο αμελής δεν λέει ότι δεν θα αξιοποιήσει τα χαρίσματά του. Κάθε άλλο. Όμως παραμένει στην καλή πρόθεση και αναβάλλει την σωστή πράξη. Πόσες φορές έχουμε σκεφθεί ή έχουμε ακούσει την φράση : «έχουμε καιρό»! «Και αύριο ημέρα είναι»! Όμως ο δρόμος του «αύριο» οδηγεί στην πόλη του «ποτέ».
3. Έτσι με την αμέλεια ,που οδηγεί στην αναβολή,απονεκρώνουμε και αχρηστεύουμε συχνά τα χαρίσματα,που μας έδωσε ο Θεός. Και το παράδοξο,για να μη πούμε το τραγικό, είναι ότι αφού αχρηστεύουμε τα χαρίσματά μας με την αμέλεια ,την αναβολή και την οκνηρία μας,έχουμε το θράσος να μεμψιμοιρούμε και να παραπονούμαστε, όταν βλέπουμε άλλους να προοδεύουν και να διακρίνονται. Κάποτε μάλιστα «τα βάζουμε» και με τον Θεό! Για τις αποτυχίες μας επιρρίπτουμε σε άλλους τις ευθύνες. Δεν σκεπτόμαστε ότι οι μόνοι υπεύθυνοι είμαστε εμείς και όχι ο Θεός,οι άλλοι ,η τύχη μας. Είμαστε υπεύθυνοι γιατί με την αμέλειά μας σπαταλάμε ασυλλόγιστα τον χρόνο και τις ικανότητές μας,ενώ άλλοι με λιγώτερες,ίσως, ικανότητες και λιγώτερα προσόντα και χαρίσματα,με την επιμέλειά και την επιμονή τους κατορθώνουν να προοδεύουν συνεχώς.
4. Και τότε αρχίζουν όχι μόνο τα παράπονα και οι μεμψιμοιρίες, αλλά,όχι σπάνια,και οι ζηλοφθονίες και οι διαβολές εναντίον εκείνων,που μάς άφησαν πίσω! Ας συνέλθουμε! Το «μη αμέλει» του Απ. Παύλου άς μας συνεφέρει. Αυτό ισχύει για όλους μας.
Ιδιαίτερα για μάς τους κληρικούς,όταν «ποιούμεν τα έργα του Κυρίου αμελώς» ( Ιερεμ. 31,48 ). Αλλά αφορά και κάθε πιστό. Που πρέπει η επιμέλεια να είναι το σύνθημά του σε όλους τους τομείς: πνευματικό,οικογενειακό, επαγγελματικό, κοινωνικό,ατομικό.
Τότε θα αλλάξουν όλα στην ζωή μας. Δεν θα αρθούν,βέβαια, οι εγγενείς δυσκολίες της ζωής,αλλά θα αντιμετωπίζονται με αισιοδοξία και αποφασιστικότητα. Γιατί ,όταν εμείς κάνουμε ό,τι πρέπει και ό,τι μπορούμε,η Χάρη του Θεού θα «αναπληροί τα ελλείποντα»!
