Η ελπίδα, αποτελεί, πράγματι,για τον πιστό “άγκυραν της ψυχής ασφαλή τε και βεβαίαν” ( Έβρ. στ, 19 ), όπως χαρακτηρίζεται στην περικοπή της προς Εβραίους επιστολή,που διαβάζεται την Δ  Κυριακή των Νηστειών.

Πλοίο χωρίς άγκυρα κινδυνεύει να συντριβεί στα βράχια της ακτής,όταν ξεσπάσει η θύελλα. Άνθρωπος χωρίς ελπίδα συντρίβεται ψυχικά από τις αντιξοότητες της ζωής. Όμως η ελπίδα σήμερα με τα τόσα απογοητευτικά γύρω μας φαίνεται σαν ουτοπία. 

Παρά ταύτα για τον πιστό η ελπίδα δεν είναι μετέωρη. Στηρίζεται πάνω στην πίστη. Ελπίδα είναι η βιωμένη πίστη.

Είναι η βεβαιότητα ότι παρά τα όσα συμβαίνουν ο Θεός κυβερνά τον κόσμο και αγαπά τον κόσμο και τον καθένα από μας.

Ελπίδα δεν είναι μια απλή αισιοδοξία,που μπορεί να προέρχεται και από επιπολαιότητα.

Είναι η βεβαιότητα στην αγάπη του Θεού,που φανερώθηκε στο πρόσωπο του Χριστού.

” Μη φοβηθείς αυτόν που στήριξε στην πίστη επάνω την ελπίδα.

Τον είδα στη ζωή να μάχεται μα πάντα ανίκητο τον είδα ” !

Το πώς εκδηλώνεται αυτή η ελπίδα εξαρτάται και από τον χαρακτήρα του καθενός. Σε άλλον σαν μια βαθειά ειρήνη παρ όλα όσα συμβαίνουν.

Σε άλλον σαν ένας αγώνας εναντίον μιας έμφυτης μελαγχολίας. Σε άλλον σαν μια ικανότητα να μη είναι ποτέ πικρόχολος ή εκδικητικός.

Αφού πιστεύουμε ότι όλα βρίσκονται σε καλά χέρια. Στα  παντοδύναμα  χέρια του Θεού.

Την ελπίδα, ακόμη, “τίκτει δώρων Κυρίου πείρα” γράφει ο Όσιος Ιωάννης της Κλίμακος, που τιμάμε σήμερα την μνήμη του.

Ακριβώς η εμπιστοσύνη του πιστού στην αγάπη του Θεού, που γεννά η πείρα των δώρων του Κυρίου, του δυναμώνει την ελπίδα.

Και διαβλέπει αυτήν την αγάπη του Θεού ο πιστός σαν ήλιο και πίσω από τα σύννεφα των θλίψεων.

” Η δε ελπίς ού καταισχύνει ” τονίζει ο Απόστολος ( Ρωμ. ε, 5 ). Και έτσι νικώντας την απογοήτευση ο πιστός κερδίζει δυνάμεις για τους αγώνες του.

Αλλά ακόμη γίνεται για τον πιστό πραγματικότητα το του Απ. Παύλου ” τη ελπίδι χαίροντες ” ( Ρωμ. ιβ, 12 ).

Γιατί και κατά τον Μ. Βασίλειο ” ελπίς έστιν η και την χαράν σύνοικον τη ψυχή παρασκευάζουσα. ”Η ελπίδα κάνει συγκάτοικο της ψυχής μας και την χαρά!

Την χαρά, που τόσο λείπει από τον σύγχρονο άνθρωπο, παρά τα πολλά μέσα ψυχαγωγίας. Σήμερα που λόγω της πανδημίας η κατάθλιψη απειλεί πολλούς ανθρώπους.

Ενώ ο πιστος όχι μόνο νικά την κατάθλιψη, αλλά φθάνει κάποτε και στο μεγαλειώδες εκείνο ” χαίρω εν τοις παθήμασί μου .” (Κολοσσαείς α,24).

Ο άνθρωπος της ελπίδας δηλ. συνεχίζει να ψάλει ύμνους προς τον Θεό, έστω και αν σείεται το έδαφος κάτω από τα πόδια του.

Σαν το αηδόνι που συνεχίζει να κελαϊδεί, έστω και αν σπάσει το κλαδί, που πατάει, γιατί έχει τα φτερά του. Και ο πιστός έχει τα φτερά της ελπίδας.

Οι άνθρωποι της ελπίδας ” πτεροφυήσουσιν ως αετοί, δραμούνται και ού κοπιάσουσι, βαδιούνται και ού πεινάσουσιν “.

Θα βγάλουν φτερά σαν αετοί, θα τρέχουν και δεν θα κουράζονται, θα βαδίζουν και δεν θα πεινάσουν ( Ήσαϊα 40, 31 ). Είναι οι νικηταί της ζωής !