Την Κυριακή Η’ Λουκά ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κορωνείας κ. Παντελεήμων, προσκληθείς από τον προϊστάμενο του Ιερού Ναού Αγίου Παντελεήμονος Ιλισσού, Πρωτοπρ. Σπυρίδωνα Λόντο, χοροστάτησε στον Όρθρο και προέστη της Θείας Λειτουργίας στον ανωτέρω Ιερό Ναό, πλαισιωμένος από τον π. Σπυρίδωνα και τον Πρωτοπρ. Ιωάννη Φλαριώτη.

Στο κήρυγμά του πήρε αφορμή από το αποστολικό ανάγνωσμα της ημέρας και μάλιστα από την φράση του Απ. Παύλου: « Ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός «. ( Γαλ. β, 20 ).

Αυτόν τον μεγαλειώδη λόγο, είπε ο Σεβασμιώτατος, τολμά και λέει ο Απ. Παύλος. Τί σημαίνει αυτός ο λόγος; Ότι η δική του προσωπικότητα πέθανε και στη θέση της είναι το πρόσωπο του Χριστού. Το εγώ του εξαφανίσθηκε εντελώς. Υποκαταστάθηκε από τον Κύριο.

Τολμηρός, πράγματι, λόγος! Και δεν εννοεί ότι κάποιες περιόδους της ζωής του αποσύρθηκε και αφιερώθηκε στην προσευχή και στην εντατική ενατένιση του Χριστού. Όχι.

Αλλά αυτό συνέβαινε συνεχώς σε όλη την ζωή του και μέσα σε όλες τις δραστηριότητές του.

Τί σημαίνει αυτό συγκεκριμένα;

1. Η σκέψη του ταυτίζονταν με τη σκέψη του Χριστού. Προσπαθούσε δηλ. να σκέπτεται σε κάθε περίπτωση, όπως θα σκεπτόταν ο Χριστός. «Τη ανακαινώσει του νοός« (Ρωμ. ιβ, 12 ). Δηλ. με την ανακαίνιση της διανοίας του, που πραγματοποιήθηκε με την πλήρη αφιέρωσή του στον Κύριο. Είχε αποκτήσει «νουν Χριστού«. Το σωστό, το αληθινό, το δίκαιο, το ωραίο, το ωφέλιμο, το ανώτερο και τα πάντα τα μετρούσε και τα καθόριζε με «νουν Χριστού«. Δεν εισχωρούσαν ατομικά συμφέροντα και προσωπικές επιδιώξεις.

2. Η θέλησή του είχε ταυτισθεί με την θέληση του Χριστού. Αυτό, βέβαια, ήταν η φυσική συνέπεια ενός ανθρώπου, που είχε αποκτήσει « νουν Χριστού «. Ήθελε ό,τι ήθελε ο Χριστός. Έκανε αυτό που του ζητούσε ο Χριστός. Και όχι όπως οι σκλάβοι της παλαιάς εποχής έκαναν το θέλημα του κυρίου τους, αλλά όπως αυτός ,που αγαπά κάνει αυτό, που θέλει ο αγαπώμενος. Γιατί θέλει να ευχαριστήσει αυτόν, που αγαπά.

3. Και ο Παύλος αγαπά τον Χριστό υπέρ πάντα και πάντες. Τα αισθήματά του όλα ήταν στραμμένα προς τον Χριστό. Αυτός ήταν η μεγάλη αγάπη του. Τίποτα γήϊνο δεν τον γοήτευε. Πραγματοποιούσε την εντολή του Κυρίου του. Και αγαπούσε τον Χριστό «εξ όλης της ψυχής του και εξ όλης της ισχύος του και εξ όλης της διανοίας του. «Όλος ο εσωτερικός του κόσμος ήταν αιχμαλωτισμένος από την αγάπη του Χριστού. Γι ´ αυτό και διακήρυττε « τις ημάς χωρίσει από της αγάπης του Χριστού»; ( Ρωμ. η,35 ) Τίποτα και κανένας!

Αυτά φαίνονται για μας κορυφές άφθαστες και απάτητες. Όμως όλοι μπορούμε να προσπαθούμε σε κάθε περίπτωση να σκεφτόμαστε τι ζητά ο Χριστός.
Και όλοι μπορούμε να ασκούμε την θέλησή μας, να αιχμαλωτίζουμε « παν νόημα εις την υπακοήν του Χριστού» ( Β Κοριν. Ι, 5 ).

Όλοι μπορούμε να στρέφουμε την αγάπη μας προς τον Χριστό. Αν δεν φθάσουμε στα μέτρα που έφθασε ο Απ. Παύλος, τουλάχιστον ας κατευθυνόμαστε προς τα εκεί. Ας είναι το όριό μας. Το όριο δεν το φθάνεις ποτέ, όμως συνεχώς σου φωτίζει τον δρόμο.

Για να προχωρείς πάντα προς τα άνω και εμπρός. Αυτόν τον δρόμο ας τον ακολουθήσουμε, κατέληξε ο Μητροπολίτης Κορωνείας.