Γράφει ο π. Ηλίας Μάκος στην Romfea.gr

Από την πρώτη στιγμή, που εγκαταστάθηκε στην Αλβανία ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος, μια από τις μέριμνές του, μέσα στο σύνολο της πολύπλευρης αναδημιουργικής δραστηριότητάς του, ήταν η χειροτονία ιερέων, ένας τομέας, όπου υπήρχε κραυγαλέα έλλειψη.

Το αθεϊστικὀ καθεστώς εἰχε εξοντώσει το ανθρώπινο δυναμικό της Ορθόδοξης Εκκλησίας, με αποτέλεσμα να απομείνουν, μετά την πτώση του, λίγοι γέροντες ιερείς.

Ο Μακαριώτατος έστρεψε το ενδιαφέρον του όχι μόνο στη χειροτονία κατάλληλων προσώπων, αλλά φρόντισε και για τη δημιουργία φυτωρίων νέων επιμορφωμένων κληρικών.

Έτσι λειτούργησαν Εκκλησιαστικά Λύκεια και η Θεολογική Ακαδημία του Αγίου Βλασίου στο Δυρράχιο. Ενισχύθηκε με δεκάδες κληρικούς η Εκκλησία της Αλβανίας, ωστόσο οι ελλείψεις ακόμη είναι πολλές.

Στο πλαίσιο αυτό, η προσέλευση ευσεβών προσώπων στην ιερωσύνη είναι ένα χαρμόσυνο γεγονός.

Ως τέτοιο θεωρείται και η χειροτονία σε Πρεβύτερο του Διακόνου Εμανουήλ Λαπανχά από τον Αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο στον Καθεδρικό Ναό της Αναστάσεως του Χριστού στα Τίρανα.

Πρόκειται για έγγαμο κληρικό, ο οποίος είναι απόφοιτος της Θεολογικής Ακαδημίας Αγίου Βλασίου.

Ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος επιδιώκει, ενισχύοντας με ιερείς την Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλβανίας, να προσφέρει στους πιστούς το δώρο της πνευματικής ζωής, μέσα από την οποία μπορεί να αφθονήσουν η αρετή, ο αγιασμός, το ήθος.

Με την πνευματική ζωή, την οποία καλλιεργούν οι ευσεβείς ιερείς, ζωοποιείται η ψυχή των ανθρώπων. Μακριά από το θεό ο άνθρωπος φυτοζωεί.

Νομίζει πως ζει, αλλά είναι νεκρός, παγωμένος, αφού στο κέντρο της καρδιάς του δεν έχει τον Ζωοδότη, αλλά την αμαρτία, που τον κουμαντάρει.

Κάθε χειροτονία στην Εκκλησία της Αλβανίας είναι και μια νίκη στον αγώνα της συναίσθησης του μεγέθους και του νοήματος της ανάστασής της.