Κατά την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου,με την ευλογία του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Κύπρου κ.κ. Χρυσοστόμου και κατόπιν προσκλήσεως του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Χύτρων κ. Λεοντίου,Καθηγουμένου της Ι. Μονής Αγ. Νεοφύτου στην Πάφο, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κορωνείας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε κατά τον Όρθρο στην Ι. Μονή και συλλειτούργησε μετά του Θεοφιλεστάτου Καθηγουμένου.
Τους πλαισίωσαν ο Πρωτοσύγκελλος της Ι. Αρχιεπισκοπής Αρχιμ. Ιωάννης Ιωάννου,ο Ιδιαίτερος Γραμματεύς του Μακαριωτάτου Αρχιμ. Τριφύλλιος Ονισηφόρου και πατέρες της Μονής.
Σημειωτέον ότι το Καθολικόν της Μονής είναι αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου.
Γι ´αυτό και οι Μονή εκτός των ημερών των αφιερωμένων στον Κτήτορα της Μονής Αγ. Νεόφυτο πανηγυρίζει και την ημέρα της Παναγίας.
1. Στο κήρυγμά του ο Μητροπολιτης Κορωνείας είπε ότι η αιτία της επιλογής της Παναγίας από τον Θεό, για να γίνει Μητέρα του ενανθρωπίσαντος Υιού Του, ήταν «ουχ ο έξωθεν εμπλοκής τριχών και περιθέσεως χρυσίων…ο κόσμος,αλλ´ ο κρυπτός της καρδίας άνθρωπος ". (Α Πέτρου γ, 4).
Δηλ. το κάλλος της το εσωτερικό. Γιατί η Παναγία,όπως γράφει ένας Πατήρ της Εκκλησίας ήταν «έμπνουν άγαλμα παντός καλού,πάσης αρετής έμψυχος εικών,θείων τε και ανθρωπίνων χαρίτων εστία».
Γι ´ αυτό «επί της γης ισταμένη τον ουράνιον Θεόν και Δεσπότην προς εαυτήν επεσπάσατο».
2. Έτσι η Παναγία μας δίνει το μήνυμα να στραφούμε προς τον " έσω άνθρωπο ". Να μη απορροφώμεθα αποκλειστικά από το " φαίνεσθαι "αλλά να ενδιαφερώμεθα κυρίως γιά το " είναι ".
Συχνά οι άνθρωποι σήμερα ενδιαφερόμαστε για το «έξωθεν του ποτηρίου και της παροψίδος».
Διαλέγουμε ένα προσωπείο και κρυβόμαστε πίσω από αυτό. Όμως το προσωπείο αφήνει ρωγμές και από αυτές διακρίνεται όλη «η αφάνταστη ελαφρότητα του «είναι»!
Να στραφούμε, λοιπόν, προς τα "έσω", όχι βέβαια,για να κλειστούμε στον εαυτό μας, αλλά για να ανοίξουμε στη Χάρη του Θεού, που εφ'όσον μένουμε ενσωματωμένοι στο Σώμα του Χριστού, την Εκκλησια, ανακαινίζει και αγιάζει τον άνθρωπο και αποκτάμε την σωστή σχέση με τον Θεό.
3. Από αυτή την σωστή σχέση με τον Θεό θα προκύψει και η σωστή σχέση με τους ανθρώπους. Θα προχωρήσουμε από την σχάση (διαίρεση, σύγκρουση ) στην σχέση.
Από την επιβίωση (με κάθε μέσο) στην συμβίωση. Από τον μονόλογο στον διάλογο.
Και ο Σεβασμιώτατος κατέληξε λέγοντας: Τρείς άνθρωποι βαδίζουν στο δρόμο.
Ο πρώτος,που προηγείται,είναι ο εαυτός μας όπως τον θέλει ο Θεός. Ο δεύτερος, που ακολουθεί, είναι ο εαυτός μας,οπως τον βλέπουν οι άλλοι.
Και ο τρίτος,που είναι ακόμα πιό πίσω, είναι ο εαυτός μας όπως είναι στην πραγματικότητα.
Πρέπει οι δύο καθυστερημένοι εαυτοί μας να σπεύσουν να προλάβουν τον εαυτό μας, όπως τον θέλει ο Θεός. Αυτό προϋποθέτει αγώνα ζωής.
Και σ'αυτόν ας μας εμπνέει η Παναγία,στην Οποία έχουμε ταύτιση των τριών. Ηταν και φαίνονταν οπως την ήθελε ο Θεός.
Προ του «δι ευχών» ευχήθηκε σε όλους την προστασία και την σκέπη της Παναγίας.
