Κατά την εορτήν της Κοιμήσεως της Θεοτόκου ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κορωνείας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στον Όρθρο και προέστη της Θ. Λειτουργίας στον Ι. Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Καλλιθέας.
Τον πλαισίωσαν ο εκλεκτός προϊστάμενος του Ναού Αρχιμ. Τιμόθεος Γεωργίου και ο Διάκονός του Αμβρόσιος Παππάς.
Σήμερα, είπε στο σύντομο κήρυγμά του.ο Σεβασμιώτατος,η Εκκλησία μας εορτάζει το «Πάσχα του καλοκαιριού»,την ένδοξη Κοίμηση της Παναγίας μας.
Δεν πρόκειται για μια ημέρα πένθους, αλλά για μια πανήγυρη ελπίδας και νίκης ενάντια στον θάνατο. Όπως ψάλλουμε «Εν τῇ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες Θεοτόκε...».
Η Μητέρα της Ζωής πεθαίνει βιολογικά, αλλά μεταβαίνει στην αληθινή Ζωή, στον Υιό και Θεό της.
Ας σταθούμε σε δύο σημεία:
1. Ο θάνατος γίνεται «Κοίμηση».
Με τη θυσία και την Ανάσταση του Χριστού, ο θάνατος για τους πιστούς δεν είναι πλέον το τέλος, αλλά ένας προσωρινός ύπνος, μια αναμονή για την κοινή ανάσταση.
Ο Απόστολος Παύλος διακηρύσσει: « Ει γαρ πιστεύομεν ότι ο Ιησούς απέθανε και ανέστη ούτω και ο Θεός τους κοιμηθέντας διά του Ιησού άξει συν αυτώ» (Θεσσαλ.Α δ, 14).
Για τον Χριστό λέει «απέθανε και ανέστη», ενώ τους πιστούς,που φεύγουν από την ζωή, τους χαρακτηρίζει «κοιμηθέντας»,που αναμένουν το ξύπνημα μέσα στο φώς του Χριστού.
Ο θάνατος πιστεύομε εμείς ότι δεν είναι εκμηδένιση. « Σπείρεται εν φθορά,εγείρεται εν αφθαρσία» τονίζει ο Απόστολος ( Κορινθ. Α.ιε 42 ).
Αποθέσουμε το φθαρτό μας σαρκίο στην «ιματιοθήκη» του τάφου και αναμένουμε την αφθαρσία,που θα μάς επενδύσει ο Θεός.
Η Παναγία μας, ως η πρώτη ανάμεσα στους ανθρώπους, γεύεται αυτήν την δόξα, δείχνοντάς μας τον δρόμο, που περιμένει κάθε άνθρωπο, που ζει ενωμένος με τον Χριστό.
2. « Τον κόσμον ού κατέλιπες Θεοτόκε»
Η Παναγία δεν μας εγκατέλειψε με την αναχώρησή Της. Αντιθέτως, τώρα βρίσκεται ακόμη πιο κοντά μας. Έγινε η μάνα όλου του κόσμου.
Από την στιγμή,που ο Κύριος πάνω από τον Σταυρό είπε στον Ιωάννη «ιδού η μήτηρ σου» (Ιωάνν.ιθ 26-27 ) η Παναγία είναι η Μητέρα κάθε πιστού.
Και,αν η επίγεια μητέρα μας φεύγει κάποτε, η Παναγία δεν μάς εγκαταλείπει ποτέ. Είναι η μόνιμη πρέσβειρα και το καταφύγιο κάθε πονεμένης ψυχής.
Κάθε δάκρυ μας, κάθε κρυφός αναστεναγμός, βρίσκει ανταπόκριση στη μητρική Της στοργή. Γί αυτό και ο Υμνογράφος διερωτάται «πρός τίνα καταφύγω άλλην αγνή, που προσδράμω λοιπόν και σωθήσομαι»;
Ορφανοί, πονεμένοι, εγκαταλελειμμένοι, έχετε και σείς μητέρα,την Μητέρα του Χριστού. Αυτή με τα χέρια υψωμένα, όπως παρουσιάζεται σε κάποιες εικόνες «δεομένη», μεταφέρει στον Υιό Της τα αιτήματά μας. Είναι η «Πλατυτέρα των Ουρανών».
Στον Ουρανό (αληγορικώς πάντα) μεταβαίνουν οι Άγιοι. Για μάς υπάρχει αγγαλιά της Παναγίας,που είναι Πλατυτέρα των Ουρανών. Αφού έχουμε μια τέτοια μητέρα, ας προχωρούμε στην ζωή με θάρρος και αισιοδοξία!
