Ἀρχιμ. Καλλίνικος Παπαδόπουλος
Υποψ. Διδακτ. (PhD) Θεολογίας τοῦ Α.Π.Θ.
«Μνημονεύετε τῶν ἡγουμένων ὑμῶν, οἵτινες ἐλάλησαν ὑμῖν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ· ὧν ἀναθεωροῦντες τὴν ἔκβασιν τῆς ἀναστροφῆς μιμεῖσθε τὴν πίστιν» (Ἑβρ. 13,7).
Δέκα ἔτη συμπληροῦνται ἀπὸ τὴν ὁσιακὴ κοίμησιν τοῦ μακαριστοῦ Ἐπισκόπου Ρεντίνης κυροῦ Σεραφεὶμ, καὶ ἡ μνήμη αὐτοῦ παραμένει ζῶσα, ὡς πνευματικὴ παρακαταθήκη ἑνὸς ἀνδρὸς ὁ ὁποῖος ἀφιέρωσε τὴν ζωήν τοῦ εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τῆς Ἐκκλησίας, τῆς παιδείας καὶ τῆς νεότητος.
Βίος καὶ πορεία
Ὁ μακαριστὸς Ἱεράρχης ἐγεννήθη τὴν 2αν Δεκεμβρίου 1945 εἰς τὴν Καρδίτσαν. Ἐσπούδασεν εἰς τὴν Θεολογικὴν Σχολὴν τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, ἐνῶ παραλλήλως παρηκολούθησε καὶ τὴν Νομικὴν Σχολὴν τοῦ αὐτοῦ Ἱδρύματος. Ὑπηρέτησε τὴν πατρίδα ὡς Ἕφεδρος Ἀξιωματικὸς Πεζικοῦ καὶ ἐργάσθη ὡς ἐκπαιδευτικὸς εἰς Ἑλλάδα καὶ Γερμανίαν.
Ἐν τῷ χώρῳ τῆς παιδείας ἀνέπτυξεν ἰδιαιτέραν ποιμαντικὴν εὐαισθησίαν, ἐργαζόμενος ὄχι μόνον ὡς διδάσκαλος γνώσεων, ἀλλὰ ὡς παιδαγωγὸς ψυχῶν.
Μοναχικὴ κλῆσις καὶ ἐκκλησιαστικὴ διακονία
Ἡ θεία κλῆσις τὸν ὡδήγησεν εἰς τὴν Ἱερὰν Μονὴν Βαρλαὰμ τῶν Μετεώρων, ὅπου ἐκάρη μοναχός. Χειροτονήθη Διάκονος καὶ Πρεσβύτερος καὶ ὑπηρέτησε ὡς Ἱεροκήρυξ καὶ Πνευματικός.
Διεκόνησε ἐν συνεχείᾳ τὴν Ἱερὰν Σύνοδον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ὡς Συνοδικὸς Γραμματεύς, συμβάλλων εἰς τὸ θεολογικὸν καὶ ποιμαντικὸν ἔργον αὐτῆς. Παράλληλα, διὰ ῥαδιοφωνικῶν ἐκπομπῶν καὶ ὁμιλιῶν ἐν Ἑλλάδι καὶ Γερμανίᾳ ἐκήρυττε τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ μετὰ δυνάμεως καὶ ἁπλότητος.
Τὴν 24ην Ὀκτωβρίου 2009 ἐχειροτονήθη Ἐπίσκοπος ὑπὸ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ.κ. Ἱερωνύμου Β΄, φέρων τὸν τίτλον τῆς πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Ἐπισκοπῆς Ρεντίνης.
Ὁ Ἐπίσκοπος τῆς νεότητος
Ἐξαιρετικὴ ὑπῆρξεν ἡ διακονία τοῦ πρὸς τὴν νεότητα, ἧς δικαίως ἐχαρακτηρίσθη ὡς «Ἐπίσκοπος τῆς νεότητος». Πλῆθος μαθητῶν καὶ νέων ἐν Ἑλλάδι καὶ Γερμανίᾳ ἐγνώρισαν δι’ αὐτοῦ τὴν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ καὶ ἐστηρίχθησαν πνευματικῶς.
Ἐπὶ πλεῖστα ἔτη ὑπηρέτησεν ὡς ἀρχηγὸς εἰς τὰς κατασκηνώσεις τῶν Χριστιανικῶν Μαθητικῶν Ὁμάδων, Κερασιᾶς Καρδίτσης, ὅπου ἀνεδείχθη διαπρύσιος κήρυξ τῆς ἀδολου ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ καὶ πνευματικὸς καθοδηγητὴς χιλιάδων νέων.
Μετὰ πατρικῆς στοργῆς ἐδέχετο τὰς ἀγωνίας καὶ τὸν πόνον τῶν ψυχῶν, ὡς «σπόγγος» ὑπομένων καὶ μεταποιῶν τὰ βάρη αὐτῶν εἰς προσευχὴν καὶ ἐνίσχυσιν.
Πνευματικὸν ἦθος καὶ μαρτυρία ζωῆς
Ἀγάπη ἀνυπόκριτος, μεγαλείον ψυχῆς, φιλοξενία, εἰλικρίνεια, σεμνότης καὶ ἱεροπρέπεια διεκρίνε τὴν ὅλην του ζωήν. Ἡ ἡσύχιος ἀγάπη τοῦ, ἡ ταπείνωσις, ἡ ἀκτημοσύνη καὶ ἡ σταθερὰ πίστις τοῦ ἀπετέλεσαν ζῶν κήρυγμα ἐντός τῆς Ἐκκλησίας.
Εἶχον τὴν εὐλογίαν νὰ γνωρίσω τὸν μακαριστὸν Ἐπίσκοπον Σεραφεὶμ διὰ τοῦ τότε Διακόνου τοῦ π. Δαμασκηνοῦ Παπακωνσταντίνου, νῦν δε Ἀρχιμανδρίτου τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Χαλκίδος, ἐκλεκτοῦ ἐν Κυρίῳ ἀδελφοῦ καὶ συλλειτουργοῦ, καὶ ἐκ τούτου ἐσχημάτισα πνευματικὸν δεσμὸν γνωριμίας, ἐιλικρινοῦς ἀγάπης καὶ φιλίας μετ’ αὐτοῦ.
Δέκα ἔτη μετὰ τὴν κοίμησίν τοῦ, ἡ μνήμη τοῦ παραμένει εὐλογημένη καὶ ζῶσα. Τὸ ὄνομά τοῦ μνημονεύεται ἐν προσευχῇ, καὶ ἡ παρακαταθήκη του παραμένει φῶς καὶ ὁδηγὸς εἰς τὴν πορείαν τῆς Ἐκκλησίας.
Αἰωνία αὐτοῦ ἡ μνήμη.
