Η σημερινή ευαγγελική περικοπή (Κυρ. Ε Λουκά) του πλουσίου και του φτωχού Λαζάρου μάς δίνει την αφορμή να κάνουμε μερικές σχετικές σκέψεις.

Ο πλούτος ή η φτώχεια, δεν αποτελούν προνόμιο μπροστά στο Θεό.

Και όπως υπάρχουν κακοί πλούσιοι και καλοί φτωχοί, υπάρχουν και κακοί φτωχοί και καλοί πλούσιοι.

Σημασία έχει η κτήση και η χρήση. Δηλ.πώς αποκτώνται τα πλούτη.

Με μόχθο και τίμια εργασία ή με απάτες ,αισχροκέρδειες και καταχρήσεις.

Και ακόμη πώς χρησιμοποιούνται. Εγωϊστικα ή και με αγάπη προς αυτούς,που έχουν ανάγκη.

Στην συνέχεια αναφέρονται τέσσερις λέξεις – κλειδιά,ώστε ο πλούτος να μη απομακρύνει τον άνθρωπο από τον Θεό.

1. Ευθύνη. Συναίσθηση ευθύνης για ό,τι έχουμε. Να σκεπτόμαστε ότι είμαστε οικονόμοι των αγαθών, που έχουμε.

Να μη τα κρατάμε μόνο για τον εαυτό μας, αλλά να γινόμαστε και για τους άλλους «οικονόμοι καλοί» «Ει και έλαβες ετέρων πλειονα, ουχ ίνα αυτά αναλώσεις μόνος, αλλ' ίνα και ετέρων γένη οικονόμος καλός» (Ι. Χρυσόστομος).

2. Ελευθερία. Να μη υποδουλωνόμαστε σε ό,τι έχουμε. Να τα κατέχουμε και όχι να μας κατέχουν.

Γιατί ο πλούτος είναι χρήσιμος υπηρέτης,αλλά και σκληρός δεσπότης,όταν υποδουλώνεται ο άνθρωπος στο πάθος της χρηματολατρίας.

Η λελογισμένη οικονομία δεν είναι,βέβαια, κατακριτέα, η απληστία είναι καταδικαστέα.

3. Δικαιοσύνη. Στην απόκτηση και στην κατανομή των αγαθών.

Σημειωτέον ότι ο εύκολος πλούτος σπάνια αποκτάται με δίκαια μέσα, και η δίκαιη κατανομή, η κοινωνική δικαιοσύνη, όπως λέγεται, εξαρτάται από τον δίκαιο άνθρωπο κυρίως και όχι από το σύστημα.

Γιατί και με τα δικαιότερα συστήματα,που μπορεί να επινοηθούν,πάλι μπορούν οι άνθρωποι να αδικούν και να εκμεταλλεύονται τους άλλους.

4. Αγάπη. Αυτή, όταν υπάρχει, κάνει τον πλούτο πηγή ευεργεσιών για πιεσμένους από την οικονομική ανάγκη συνανθρώπους και καταργείται ο αγώνας των τάξεων.

Και ας μη ξεχνάμε: τίποτα δεν είναι πιο θείο από την αγάπη, διότι χωρίς την αγάπη ό λ α μ η δ ε ν ί ζ ο ν τ α ι (βλ. Α Κοριν. ιγ´ 13).