1. Ο νέος, που μάς ομιλεί γι´ αυτόν η σημερινή ευαγγελική περικοπή (Κυριακή ΙΒ Ματθ.) ήταν αγαθών προθέσεων.

Αφού με πολύ σεβασμό γονατίζει μπροστά στον Χριστό και τον ρωτά πώς θα κερδίσει την αιώνια ζωή.

Ο Κύριος τον παραπέμπει στις εντολές του Θεού,που αναφέρονται στην Π. Διαθήκη.

Και εκείνος απαντά: όλα αυτά τα τηρώ «εκ νεότητός μου», τί πρέπει να κάνω ακόμη;

Ο Χριστός, ως καρδιογνώστης, εισχωρεί στην καρδιά του νέου, δηλ. στον βαθύτερο πυρήνα της υπάρξεώς του και επισημαίνει το αδύνατο σημείο του.

Τού λέει, λοιπόν, να μοιράσει την περιουσία του στους φτωχούς και να τον ακολουθήσει.

Ο νέος εκείνος έγινε «περίλυπος» και απεχώρησε. Ήταν πολύ πλούσιος και προσκολλημένος στα πλούτη του.

2. Πρέπει να επισημάνουμε εδώ,ότι ο Χριστός δεν καταδικάζει γενικώς τον πλούτο,αλλά την υποδούλωση του ανθρώπου στην χρηματολατρία.

Ο πλούτος είναι καλός υπηρέτης,αλλά σκληρός δεσπότης.

Πλούτος, που αποκτάται με τίμια εργασία και γίνεται πηγή ευεργεσίας και για τους άλλους, δεν είναι καταδικαστέος.

Η Π. Διαθήκη μάλιστα θεωρεί ένα τέτοιο πλούτο δείγμα ευνοίας του Θεού.

Όμως καταδικάζεται η ανέντιμη απόκτηση και η εγωϊστική χρήση του πλούτου και η προσκόλληση σ ´αυτόν.

3. Όπως και κάθε άλλη αδυναμία ή πάθος, έστω και αν είναι ένα,μπορεί να εμποδίσει τον άνθρωπο να ανοιχθεί στο πέλαγος της θείας αγάπης.

Γι ´αυτό όλοι πρέπει να κάνουμε την αυτοκριτική μας. Δεν έχει σημασία αν έ ν α σχοινί κρατά την βάρκα δεμένη στο μουράγιο.

Αν δεν λυθεί ή δεν σπάσει, η βάρκα δεν είναι δυνατόν να αποπλεύσει!

Και εμείς, αν δεν κόψουμε, με την βοήθεια της Χάριτος του Θεού, το ένα, έστω σχοινί ενός πάθους, μάταια θα προσπαθούμε να ανοιχτούμε στο πέλαγος της θείας αγάπης, που ανοίγεται μπροστά μας και μάς καλεί.

Χρειάζεται ειλικρινής αυτοκριτική και αποφασιστικότητα. Θα την πραγματοποιήσουμε όμως;