Στον Ι.Ν. Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Καλλιθέας, κατά την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κορωνείας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στον Όρθρο και προέστη της Θ. Λειτουργίας.
Τον πλαισίωσαν ο εκλεκτός προϊστάμενος του Ναού Αρχιμ. Τιμόθεος Γεωργίου και ο Διάκονος Αμβρόσιος.
Οι δύο πρώτοι στίχοι του Απολυτικίου της σημερινής εορτής, είπε στο κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος, εκπέμπουν τα μηνύματα της σημερινής εορτής.
1. «Εν τη γεννήσει την παρθενίαν εφύλαξας».
Στον στίχο αυτό,που υπερβαίνει κάθε λογική επεξεργασία, κρύπτεται το Θεομητορικό μυστήριο και το μυστήριο της ενανθρωπίσεως του Θεού.
Το δεύτερο πρόσωπο της Αγ. Τριάδος, ο Υιός και λόγος του Θεού,κατέρχεται στην γαστέρα της Παναγίας και ενώνεται με την ανθρώπινη φύση, την ανθρώπινη ύπαρξη.
Προσλαμβάνει, δηλ. ενώνεται με ανθρώπινη ψυχή και ανθρώπινο σώμα.
Και γεννάται ως Θεάνθρωπος. Έξ´ ου και η Παναγία αποκαλείται Θεο - τόκος.
Διότι εγέννησε τον Θεό,που ενανθρώπισε και, όπως τονίζουν οι Πατέρες της Εκκλησίας, όχι «ψιλόν άνθρωπον», δηλ. απλόν, συνήθη άνθρωπο.
Και αυτό έγινε, για να ανακαινίσει με το πυρ της Θεότητος την φθαρμένη από την αμαρτία ανθρώπινη φύση (άνθρωπινη ύπαρξη).
Όπως το σκουριασμένο σίδερο πέφτει στην φωτιά και καθαρίζει και ακτινοβολεί σαν φωτιά.
Έτσι και η ανθρώπινη φύση, δηλ. το ανθρώπινο σώμα και η ανθρώπινη ψυχή, που προσέλαβε ο Χριστός, ανακαινίσθηκε.
Και όσοι μένουμε ενσωματωμένοι στο Σώμα του Χριστού, την Εκκλησία,μετέχουμε σ αυτήν την ανακαίνιση και τον αγιασμό.
2. «Εν τη κοιμήσει τον κόσμον ού κατέλιπες Θεοτόκε».
α. Αφ´ ότου ο Χριστός «απέθανε και ανέστη» ο θάνατος για τους πιστούς δεν είναι εκμηδένιση, αλλά κοίμηση και αναμένεται το ξύπνημα.
Τονίζει και ο Απ. Παύλος «εί γαρ πιστεύομεν ότι ο Ιησούς απέθανε και ανέστη, ούτω και ο Θεός τους κοιμηθέντας διά του Ιησού άξει συν αυτώ» (Α Θεσσαλ.δ, 14).
β. Η Παναγία, αν και ως άνθρωπος μετά Χριστόν «εκοιμήθη», όμως δεν εγκατέλειψε τον κόσμο. Είναι η μεγάλη συμπαραστάτις κάθε πιστού.
Είναι η «ελπίς των απηλπισμένων». Η «κραταιά προστασία».
Σ' αυτήν ας σπεύδουμε στις δυσκολίες μας: «Συ μοι βοήθησον»! Και Εκείνη δεν θα μας απογοητεύει.
γ. Έχουμε πρέσβειρα προς τον Υιό της. Και «πολύ ισχύει δέησις μητρός». Κάθε φορά, που αναφωνούμε «Παναγία μου»!
Εκείνη θα βρίσκεται δίπλα μας. Είναι η μεγάλη Μητέρα μας. Η ελπίδα και η απαντοχή μας.
Ορφανοί, απογοητευμένοι, πονεμένοι, εγκαταλελειμμένοι έχετε κι εσείς μητέρα. Την μητέρα του Χριστού!
Αυτή με χέρια υψωμένα - όπως εικονίζεται δεομένη - παρακαλεί συνεχώς τον Υιό της για όλους μας.
Ας προχωρούμε, λοιπόν,στην ζωή με δύναμη, εμπιστοσύνη και αισιοδοξία. Έχουμε δυνατή συμπαραστάτιδα!
