Την Κυριακή Β Λουκά (29η. τ.μ.) ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κορωνείας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στον Όρθρο και προέστη της Θ. Λειτουργίας στον Ι. Ναό Αγ. Αικατερίνης Κ. Πετραλώνων πλαισιωμένος από τους ευλαβείς ιερείς του Ναού τον Πρωτοπρ. Ζαφείριο Πολυχρονόπουλο,προϊστάμενο και τον Πρωτοπρ. Σταμάτιο Ροδίτη.
Αφορμή για το κήρυγμά του πήρε ο Σεβασμιώτατος από το αποστολικό ανάγνωσμα της ημέρας, υπογραμμίζοντας ότι δύο φορές αναφέρει ο Απόστολος Παύλος στην περικοπή της Β Επιστολής του προς Κορινθίους την λέξη «χαρά».
Και μάλιστα τονίζει ότι έπρεπε να χαίρει για τους Κορινθίους και αυτή η χαρά του να είναι χαρά όλων.
Όμως αυτή η χαρά η εν Κυρίω, που ομιλεί γι´ αυτήν ο Απόστολος και που είναι καρπός του Αγ. Πνεύματος,όπως αναφέρεται αλλού ο Απόστολος μπορεί να συνυπάρχει με την χαρά που εννοεί ο κόσμος;
Η απάντηση είναι απλή. Η ζωή με τις χαρές της ανήκει στον Θεό. Αρκεί οι χαρές αυτές να μη είναι ένας απογυμνωμένος από κάθε πνευματικό περιεχόμενο ερεθισμός των αισθήσεων.
Γιατί τότε σκοτώνουν οι χαρές της ζωής, την χαρά.
3. Η χαρά για το Ευαγγελίου είναι η πλήρωση της "καρδίας" μας, δηλ. του κέντρου της υπάρξεώς μας. Όμως αυτό δεν αποκλείει τις περιφερειακές, θα λέγαμε, πληρώσεις.
Ο άνθρωπος νοιώθει χαρά στο παιχνίδι, στο τραγούδι, στην ομορφιά της φύσεως, στην έκσταση της αγάπης, στη γνώση, στην δημιουργία, στην τέχνη, στο κάλλος, στην επιστήμη, στην συντροφικότητα, στην φιλία, στην ευλογημένη συζυγία, στην τεκνοποιία.
Όλες αυτές οι χαρές μέσα στα πλαίσια του θελήματος του Θεού δεν αποκλείονται, ούτε απαγορεύονται, ούτε υποτιμούνται. "Παντα γαρ ημών εστίν" (Α Κοριν. γ, 21) τονίζει ο Απ. Παύλος.
4. Όμως όλα πρέπει να συμβαδίζουν με την εσωτερική πληρότητα, που προσφέρει η παρουσία του Θεού. Αυτή είναι η χαρά, που καλλιεργεί το Αγ. Πνεύμα στον πιστό.
Που χαρίζει αυτήν ακριβώς την εσωτερική πληρότητα. Πλήρωση και χαρά είναι οι εσωτερικότεροι σκοποί της ζωής, το βαθύτερο νόημα της Δημιουργίας και της Λυτρώσεως.
Αυτή είναι η "πεπληρωμένην χαρά", που χαρίζει ο Κύριος.Αυτή μόνο μπορεί να νικήσει και την κατάθλιψη, που βασανίζει,δυστυχώς,πολλούς συνανθρώπους μας.
Δυο ενστάσεις - ερωτήσεις:
α. Ο χριστιανός, όταν σκέπτεται τις αμαρτίες του, δεν μπορεί να είναι χαρούμενος.
Απάντηση: Ο πιστός λυπάται για τις αμαρτίες του, αλλά χαίρεται για την συγγνώμη, που του χαρίζει ο Θεός. Αυτή η "χαρμολύπη" δεν έχει καμία σχέση με την κατήφεια.
Ο Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ προσφωνούσε τους ανθρώπους «χαρά μου»! "Εστρεψας τον κοπετόν μου εις χαράν εμοί " (Ψαλμ. 29, 12) ψάλλει και ο Ψαλμωδός.
β. Επιτρέπεται η ψυχαγωγία; Νομίζω ότι ήδη απαντήθηκε αυτό. Πάντως υπάρχει το παιχνίδι του χοίρου, που κυλιέται στην λάσπη και το παιχνίδι του γλάρου, που βουτιέται στους λευκούς αφρούς. Ας προβληματισθούμε!
