Την Μ. Τρίτη κατά την ακολουθία του Νυμφίου ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κορωνείας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε και εκήρυξε τον θ. λόγον στον Ι.Ναό Αγ. Παντελεήμονα Ιλισσού πλαισιωμένος από τον εκλεκτό προϊστάμενο του Ναού Πρωτοπρ. Σπυρίδωνα Λόντο και τον ευλαβή συνεφημέριό του Πρωτοπρ. Ιωάννη Φλαριώτη.
Στο κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος είπε: Απόψε δεσπόζει, βέβαια, το δοξαστικό των Αποστίχων, το γνωστό τροπάριο της Κασσιανής.
Όμως υπάρχουν και άλλοι αξιόλογοι ύμνοι στην αποψινή ακολουθία. Ενα από αυτούς θα πλησιάσουμε. Είναι εμπνευσμένος από την σκηνή, που περιγράφει ο Ευαγγελιστής Λουκάς (Λουκά, ζ, 38 ).
Το ιδιόμελο αυτό των Αίνων αρχίζει με τον στίχο: «Οτε η αμαρτωλός προσέφερε το μύρον, τότε ο μαθητής συνεφώνει τοις παρανόμοις».
Ο ύμνος είναι γεμάτος αντιθέσεις. Δύο πρόσωπα δεσπόζουν: Μία αμαρτωλή γυναίκα και ένας Μαθητής, ο Ιούδας. Το ένα πρόσωπο είναι μέσα στο φως και το άλλο στο σκοτάδι.
Παραδόξως μέσα στο φως είναι η αμαρτωλή και μέσα στο σκοτάδι ο Μαθητής. Το σκοτάδι της προδοσίας καλύπτει τον Μαθητή και το φως της μετανοίας λούζει την αμαρτωλή.
«Η μεν έχαιρε κενούσα το πολύτιμον, ο δε έσπευδε πωλήσαι τον ατίμητον». Πάντα η όποια προσφορά από αγάπη μας γεμίζει χαρά. Αυτήν δεν την αισθάνεται ο Μαθητής, που θέλει να πάρει προδίδοντας τον Διδάσκαλο.
«Αύτη τον Δεσπότην επεγίνωσκεν».Μόνο η αγάπη μπορεί να μας βοηθήσει να γνωρίσουμε κάποιον. Και αυτήν την αγάπη προς τον Χριστό, που την δέχθηκε συγχωρώντας την και γλυτώνοντάς την από τον λιθοβολισμό, την ένοιωθε μέσα στην καρδιά της η πρώην αμαρτωλή γυναίκα.
«ούτος του Δεσπότου έχωρίζετο». Δεν υπάρχει μεγαλύτερη δυστυχία από αυτόν τον Χωρισμό! «Ην δε νύξ» τονίζει ο Ευαγγελιστής (Ιωάν. ιγ, 30 ), όταν ο Ιούδας έφυγε από τον Δείπνον.
Πάντα η νύχτα βασιλεύει στις καρδιές, που εγκαταλείπουν τον Χριστό. Άτομα, οικογένειες, κοινωνίες χωρίς Χριστό! Σκοτεινή θα είναι η πορεία τους. Πορεία μέσα σε ασέληνη και θυελλώδη νύχτα!
«Αύτη ηλευθερούτο και ο Ιούδας δούλος εγεγόνει του εχθρού». Η υποταγή στον Χριστό είναι η μεγαλύτερη πράξη ελευθερίας.
Ο Κύριος δεν ζητά δούλους. Θέλει την ελεύθερη αγάπη μας. Χάνοντας και προδίδοντας αυτήν την αγάπη ο Ιούδας έχασε την εσωτερική του ελευθερία.
Και αναφωνεί καταλήγοντας ο Υμνωδός: «δεινόν η ραθυμία! μεγάλη η μετάνοια» !
Η απονάρκωση της ψυχής και η υποδούλωση στην αμαρτία είναι ό,τι φοβερότερο μπορεί να συμβεί στον άνθρωπο. Ενώ η μετάνοια τον ξαναντύνει με την «θεοΰφαντον στολήν της Χάριτος» και τον λούζει στο φως!
Ποιός δεν θα ήθελε αυτήν την ευτυχία; Η μετανοήσασα αμαρτωλή γυναίκα μας δείχνει το δρόμο και ο Χριστός μας περιμένει, τόνισε καταλήγοντας ο Μητροπολίτης Κορωνείας.
Σημειωτέον ότι το «τροπάριο» της Κασσιανής το απέδωσε ωραία η γυναικεία χορωδία ύπό την διεύθυνση του πρωτοψάλτου του Ναού Δρος Ευαγγέλου Κατσιναβάκη.
