Την πρώτη του έτους επί τη εορτή της Περιτομής του Σωτήρος και επί τη μνήμη του Μ. Βασιλείου ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κορωνείας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στον Όρθρο και προέστη της Θ. Λειτουργίας στον Ι. Ναό Αγ. Νικολάου Καλλιθέας.
Τον πλαισίωσαν ο εκλεκτός προϊστάμενος Αρχιμ. Νικόλαος Κλάδης και οι ευλαβείς συνεφημέριοί του Αρχιμ. Παύλος Μπαραμπούτης και Πρωτοπρ.Ηλίας Μαρκαντώνης.
1. Το μυστήριο του χρόνου, είπε στο κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος,μας τοποθετεί μπροστά σε έντονα προβλήματα και αγωνίες.
Μία πρώτη αγωνία,που αισθανόμαστε τον νυγμό της μέσα μας, είναι η αγωνία της παροδικότητας. Καθώς εορτάζουμε την αλλαγή της χρονιάς, συνειδητοποιούμε αυτήν την αγωνία.
Διότι καταλαβαίνουμε ότι δεν περνά ο χρόνος. Εμείς περνάμε. Εμείς φεύγουμε. Η ομορφιά φυλλορροεί.
Η υγεία φθίνει. Οι δυνάμεις ατονούν. Και προσπαθεί ο άνθρωπος κάπου να «γαντζωθεί», κάπου να στηριχθεί, για να νικήσει την αίσθηση της παροδικότητάς του.
Είτε στην αγάπη ενός προσώπου,είτε σε περιουσιακά στοιχεία, για να νοιώσει σιγουριά,είτε προσκολλάται σε ό,τι παλαιό, φοβάται το νέο, την αλλαγή.
Μάταια όμως. Κάποτε καταλαβαίνει ότι τίποτα δεν μένει ακίνητο. «Τα πάντα ρεί». Και μαζί με όλα περνάμε κι εμείς.
2. Και μαζί με την αγωνία της παροδικότητας γεννιέται και ο φόβος της στασιμότητας. Βλέπουμε ότι τα χρόνια περνούν και εμείς μένουμε στάσιμοι.
Στάσιμες οι επιδιώξεις μας. Απραγματοποίητα τα όνειρά μας. Πόσες ελπίδες ανέτειλαν ίσως στην αρχή του περασμένου χρόνου;
Ελπίδες, που τις πάγωσε η στασιμότητα. Στάσιμοι ίσως μείναμε στον χαρακτήρα.
Καμμία πρόοδος. Τα ίδια ελαττώματα μας στιγματίζουν. Τα ίδια πάθη μάς τυραννούν. Οι ίδιες αδυναμίες μάς απογοητεύουν.
Και ο φόβος αυτός της στασιμότητας μας σπρώχνει στην αναζήτηση του καινούργιου. Αλλά κάθε καινούργιο γίνεται γρήγορα παλαιό.
3. Δεν υπάρχει,λοιπόν λύση σ´ αυτην την διπλή αγωνία; Υπάρχει και εγκλείεται μέσα σε δύο λέξεις: «εν Χριστώ»!
Ο πιστός, που ενσωματωμένος μέσα στο σώμα του Χριστού,την Εκκλησία, ζει «εν Χριστώ», νικά τον φόβο της παροδικότητας. Ο Ιησούς Χριστός μένει «εις τον αιώνα».
Και ο πιστός αναπνέει μέσα στην Εκκλησία την σιγουριά της αιωνιότητας.
Ο χρόνος του δεν εξαντλείται στο παρελθόν, παρόν και μέλλον.
Προστίθεται η τετάρτη διάσταση: Αιωνιότητα. Αυτή νοηματοδοτεί τον χρόνο της ζωής του πέρα από κάθε παροδικότητα.
Αλλά και η στασιμότητα υπερνικάται «εν Χριστώ». Ο πιστός αντλεί συνεχώς τους χυμούς του Αγ. Πνεύματος. Δεν μένει στάσιμος.
Μια μυστική αλλοίωση πραγματοποιείται μέσα του. Είναι το δένδρο «το πεφυτευμένον παρά τας διεξόδους των υδάτων» (Ψαλ. 1, 3). Προορισμένο να ανθίσει και να καρποφορήσει.
Γί αυτό ας επανεξετάζουμε συνεχώς το «εν Χριστώ».
Και με εμπιστοσύνη στην αγάπη του Θεού, ας αφήνουμε την σαΐτα της ζωής μας να υφαίνει μέσα στο στημόνι του χρόνου το προανάκρουσμα της αιωνιότητας.
Μετά την Απόλυση έγινε Δοξολογία επί τη πρώτη του έτους,ευλογήθηκε η Βασιλόπιτα και μοιράστηκε στους πιστούς.
