Την Κυριακή ΣΤ Ματθαίου ( 1η Αυγούστου ) ο παρεπιδημών στον Αγ. Νικόλαο Κρήτης Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κορωνείας κ. Παντελεήμων εκκλησιάσθηκε στον Μητροπολιτικό Ναό της Αγ. Τριάδος και παρακληθείς από τους ιερείς του Ναού, έχοντας και την άδεια του οικείου Μητροπολίτου Σεβασμιωτάτου Πέτρας κ. Γερασίμου, απηύθυνε προς το εκκλησίασμα μερικές σκέψεις εξ αφορμής του αποστολικού αναγνώσματος της ημέρας.

«Τη ελπίδι χαίροντες,τη θλίψει υπομένοντες,τη προσευχή προσκαρτερούντες» ( Ρωμ.ιβ, 12 ).

Τρεις έννοιες,τρείς πραγματικότητες συνδέει οργανικά,θα λέγαμε, ο Απ. Παύλος γράφοντας στους Ρωμαίους. Ελπίδα - θλίψη - προσευχή.

1. Θλίψη. Ζωή χωρίς θλίψη είναι ουτοπία, δεν υπάρχει. Οι μορφές, η ένταση και οι αιτίες της θλίψεως διαφέρουν. Όμως πάντα είναι μία πικρή πραγματικότητα.

Όλους μάς επισκέπτεται κάποτε. Άλλον χθές,άλλον σήμερα, άλλον αύριο. Βέβαια ο Θεός δεν έπλασε τον άνθρωπο για την θλίψη, αλλά για την χαρά.

Όμως, όσο ο άνθρωπος απομακρύνεται από τον Θεό,την πηγή της χαράς, τόσο αφήνει, χώρο στην ζωή του και στην καρδιά του για την θλίψη.

Και κάποτε παγιώνεται και γίνεται κατάθλιψη - εξαιρούνται,βέβαια, περιπτώσεις καταθλίψεως, που οφείλονται σε οργανικά αίτια -.

Πώς υπερνικάται η θλίψη ; Πώς επιτυγχάνεται το «τη θλίψει υπομένοντες»; Πώς γίνεται πραγματικότητα το «χαίρετε» ,που μάς απευθύνει ο Χριστός ;

2. Υπάρχει το ανασταλτικό της θλίψεως. Είναι η ελπίδα. « Τη ελπίδι χαίροντες» συμβουλεύει ο Απόστολος.

Και συμπληρώνει ο Μ. Βασίλειος: «Ελπίς εστιν η και την χαράν σύνοικον τη ψυχή παρασκευάζουσα».

Η ελπίδα για τα χαρούμενα,που έρχονται αναστέλλει την θλίψη. Η ελπίδα μάς βεβαιώνει ότι δεν υπάρχει νύχτα χωρίς ξημέρωμα.

«Σ ´ ευχαριστώ Χριστέ πολύ,
που βάζεις μιάν ανατολή
μετά από κάθε δύση !»( Γ. Βερίτης ).

Λέει ο ποιητής. Αυτή η προσδοκία της ανατολής,η βεβαιότητα του φωτός,που ακολουθεί το σκοτάδι, δίνει στον άνθρωπο την δύναμη να υπερνικά την θλίψη!

Κι όπως το ξημέρωμα υποφώσκει το φως προδιαγράφοντας την παροδικότητα της νύχτας, έτσι και η ελπίδα.

Και η προσδοκία ,που γεννά,δεν εξαντλείται σε μια ζωή επίγεια απλώς,που θέλει να νικήσει.

Αλλά η ελπίδα,πάνω απο τα σύννεφα της επί γης πορείας του, εμπνέει τον άνθρωπο ότι μπορεί να «εκδέχεται την τους θεμελίους έχουσαν πόλιν, ης τεχνίτης και δημιουργός ο Θεός»! ( Εβρ. ια, 10 ).

Η ελπίδα της Βασιλείας του Θεού δεν είναι για τον πιστό ουτοπία,αλλά ο μόνος «τόπος» όπου «ουκ έστι πόνος».

3. Αν η ελπίδα είναι το ανασταλτικό της θλίψεως,η προσευχή είναι το φάρμακο,που θεραπεύει την θλίψη.

Αλλά το φάρμακο πρέπει να ξέρουμε να το χρησιμοποιούμε σωστά. Πόσο ωραία το τονίζει αυτό ο Ι. Χρυσόστομος!

«Φάρμακόν εστιν η ευχή, αλλ' εάν μη είδωμεν το πώς επιθείναι χρή, ουδέ την δύναμιν αυτού καρπούμεθα πώποτε» (Φάρμακο είναι η προσευχή. Αλλ' αν δεν ξέρουμε τον τρόπο να χρησιμοποιούμε το φάρμακο,δεν μπορούμε να οφεληθούμε απ' αυτό).

Τον τρόπο μάς τον δείχνει ο Απ. Παύλος: «τη προσευχή προσκαρτερούντες».

Επίμονη προσευχή και εναπόθεση με εμπιστοσύνη των αιτημάτων μας στον Πατέρα «των οικτιρμών και Θεόν πάσης παρακλήσεως»( Β Κοριν. α, 3 ). Και αν δεν μάς απαντά να μη απογοητευόμαστε.

Εμείς ζητάμε ό,τι θέλουμε και ο Θεός μάς δίνει ό,τι πρέπει και όταν πρέπει. Το ρολόι του Θεού λειτουργεί διαφορετικά από το ρολόϊ των ανθρώπων.

«Ευχής δύναμις - συνεχίζει ο ιερός Πατήρ - δύναμιν πυρός έσβεσε,πολέμους έλυσε [....] χειμώνας ανείλεν,ουρανού πύλας ηνέωξε».

Με την άγκυρα της ελπίδας και το πηδάλιο της προσευχής καμία θλίψη δεν μπορεί να μάς καταποντίσει. Θα διαπλεύσουμε νικηφόρα το πέλαγος του βίου!