Στον πανηγυρίζοντα Ι. Ναό Αγίων Πάντων Καλλιθέας χοροστάτησε στον Όρθρο και προέστη της Θ. Λειτουργίας ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κορωνείας κ. Παντελεήμων,πλαισιωμένος από τους ιερείς του Ναού.
1. Σήμερα,εορτή των Αγίων Πάντων, είπε στο κήρυγμα του ο Σεβασμιώτατος,η περικοπή της προς Εβραίους Επιστολής, που ακούσαμε,απαριθμεί τα κατορθώματα των απ´ αιώνων Αγίων του Θεού.
Κατορθώματα,που επέτυχαν με την δύναμη της πίστεως και τονίζει: «οι Άγιοι Πάντες δια της πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας».
Δηλ. εναντιώθηκαν σε Βασιλείς και εξουσίες,όταν τους ζήτησαν να αρνηθούν την αληθινή πίστη στον Θεό και στον Χριστό οι μετά Χριστόν μάρτυρες. Έφθασαν μέχρι θυσίας της ζωής τους. Έδειξαν δηλ. ανυπέρβλητο ηρωϊσμό!
2. Αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό στοιχείο του πραγματικού Χριστιανού. Και βλέπουμε, γιά να αναφέρω μόνο ένα παράδειγμα,τον γέροντα Επίσκοπο Ιγνάτιο
Αντιοχείας, όταν τον έσερναν σιδεροδέσμιο στην Ρώμη, για να τον ρίξουν τροφή στα θηρία του Κολοσσαίου, να λέει στους Χριστιανούς από τις πόλεις, που περνούσε: «Μη προσπαθείτε να με ελευθερώσετε.
Αφήστε με να με αλέσουν τα δόντια των θηρίων, για να προσφερθώ καθαρός άρτος στον Χριστό» ! Τι μεγαλείο ηρωϊσμού !
3. Ίσως,βέβαια,σκεφθήτε ότι μετά τους διωγμούς τους αιματηρούς σταμάτησαν οι πιστοί να είναι ήρωες.
Όμως ακούμε τον Ι. Χρυσόστομο,όταν τον εδίωκε η αυτοκράτειρα Ευδοξία, επειδή την έλεγχε για ορισμένες πράξεις της, τον ακούμε να λέει: Θέλει η Βασίλισσα να με εξορίσει, να με πριονίσει, να με πετάξουν στην θάλασσα, στον λάκκο των λεόντων, να με λιθοβολήσουν,ας το κάνει! Ηρωϊκά στεκόταν ανυποχώρητος.
Και ο Μ. Βασίλειος,όταν τον απείλησε ο εκπρόσωπος του αιρετικού τότε Αυτοκράτορα,είπε : Πες στον Βασιλιά,που σε έστειλε,δεν φοβάμαι ό,τι και αν μου κάνει. Δεν προδίδω την Ορθόδοξη Πίστη!
4. Η παράδοση αυτή του ηρωϊσμού συνεχίζεται αδιάκοπα σαν γνώρισμα και επισφράγισμα της γνήσιας πίστεως. Μεταλαμπαδεύεται από χέρι σε χέρι σε όλες τις γενεές.
Από τους Αποστόλους, τους Μάρτυρες και τους Αγίους Πατέρας μέχρι το σχοινί του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε', του Κοσμά του Αιτωλού και το νέφος των Νεομαρτύρων, που πότισαν με το αίμα τους και το δένδρο της Ελευθερίας του δούλου τότε γένους μας.
Φθάνει μέχρι τον Αγ. Χρυσόστομο Σμύρνης και τους συν Αυτώ Μικρασιάτης Αρχιερείς, που θυσιάστηκαν με τον ίδιο ηρωϊσμο.
5. «Τοσούτον, λοιπόν, έχοντες νέφος μαρτύρων», τόσων ηρώων,ας συγκρίνουμε τους εαυτούς μας!
Και σήμερα χρειάζεται ηρωϊσμός, αν θέλουμε να είμαστε γνήσιοι απόγονοι των Μαρτύρων.
Ηρωϊσμός στην καθημερινή μας ζωή. Όταν καλούμεθα να ομολογούμε την πίστη μας, χωρίς να υπολογίζουμε αρνητικά, πιθανόν, εις βάρος μας σχόλια.
Αλλά και να λέμε ό χ ι σε ό,τι είναι αντίθετο με το θέλημα του Θεού. Όχι,με κάθε θυσία ! Ομολογία δηλ. με λόγο και ζωή. Και αυτό σήμερα απαιτεί ηρωϊσμό!
Βέβαια, να μη συγχέουμε τον ηρωϊσμό με τον φανατισμό. Ο ήρωας θυσιάζεται! Ο φανατικός θέλει να θυσιάσει τους άλλους!
