1. «Οι καταφυγόντες κρατήσαι της προκειμένης ελπίδος» ( Εβρ. στ, 18 ).
Για την ελπίδα,που είναι απαραίτητη στην ζωή μας,μάς ομιλεί η σημερινή αποστολική περικοπή.
Χωρίς την ελπίδα θα ήταν αδύνατο να αντέξει η ψυχή μας στην αντιμετώπιση όλων των τρομερών εκδηλώσεων και συνεπειών της αμαρτίας,που συναντάμε μέσα μας και γύρω μας. Χωρίς το δώρο το ανεκτίμητο της ελπίδας θα λυγίζαμε οπωσδήποτε μπροστά στις τόσες,απροσδόκητες πολλές φορές,δυσκολίες της ζωής.
Δυσκολίες,που κάποτε είναι σαν να μάς φέρνουν στο χείλος ενός γκρεμού.
Χωρίς την ελπίδα,που χαρίζει ο Θεός στους πιστούς,θα ήταν αδύνατον να παραμέναμε όρθιοι και να συνεχίζουμε τον αγώνα μέχρι την τελική νίκη ! Έστω και αν προς στιγμήν ο πιστός λυγίζει,όμως η ελπίδα τον δυναμώνει να σταθεί στά πόδια του και να συνεχίσει την αγωνιστική του πορεία.
2. Την ζωτική σημασία του δώρου της ελπίδας,που μάς χαρίζει ο Θεός,μπορούμε να την εκτιμήσουμε καλλίτερα,όταν παρατηρήσουμε την ζωή των ανθρώπων εκείνων,που ζουν ως «ελπίδα μη έχοντες και άθεοι εν τω κόσμω» ( Εφ. β, 12 ).
Αυτοί ξέρουν τί σημαίνει να ζεις σφηνωμένος μέσα στην αρπάγη της στυγνής και αδυσώπητης πραγματικότητας,χωρίς καμία δυνατότητα διαφυγής. Ξέρουν τί σημαίνει με δύο λέξεις να ζεις «χωρίς ελπίδα».
Όταν βλέπουν στην ζωή τους π.χ. την αδικία και την παραγνώριση και δεν έχουν πού να στηριχθούν,για να περιμένουν ένα καλλίτερο αύριο.
3. Ακόμη οι «μη έχοντες ελπίδα»,όπως και όλοι μας,αντιμετωπίζουν την αρρώστια και τον θάνατο αγαπημένων τους προσώπων.
Όμως αυτοί βλέπουν το παγερό δρεπάνι του θανάτου να τους χωρίζει οριστικά από τους αγαπημένους τους,χωρίς την ελπίδα της νέας συναντήσεως,που περιμένει ο πιστός. Αυτοί βλέπουν ένα οριστικό και μόνιμο χωρισμό ως «μη έχοντες ελπίδα» ( Α Θεσσαλ. δ, 13 ).
Και το χειρότερο γι´αυτούς είναι η εσωτερική τους ακαταστασία. Όταν βλέπουν αναρίθμητες αρρωστημένες καταστάσεις.
Μίση,φθόνοι,κακίες,πλεονεξίες,φιληδονίες,εχθρότητες, υποκρισίες, θυμοί. Πού θα βρουν την δύναμη να τα νικήσουν ; Αφού γι ´αυτούς ο ουρανός είναι κλειστός ή μάλλον τον αγνοούν ως «άθεοι εν τω κόσμω».
4. Ενώ ο πιστός προχωρά όρθιος :
«Μη φοβηθείς αυτόν που στήριξε
στην πίστη επάνω την ελπίδα.
Τον είδα στη ζωή να μάχεται
μα πάντα ανίκητο τον είδα» !
Άλλωστε το φως της Βασιλείας του Θεού μάς καταυγάζει. Αγωνιζόμαστε ,λοιπόν, «τη ελπίδι χαίροντες» ( Ρωμ. ιβ, 12 ).
Έστω και άν «κοπιώμεν και ονειδιζόμεθα» ( Α Τιμ. δ, 10 ).
Όμως και «καυχώμεθα επ´ελπίδι της δόξης του Θεού» ( Ρωμ. ε, 2 ).
Αυτή δυναμώνει και κατευθύνει τα βήματά μας. Και προχωρούμε ακατάβλητοι !