1. «Η σφραγίς της εμής αποστολής υμείς εστε εν Κυρίω» (Α Κορ. θ 9), γράφει ο Απ. Παύλος στους Κορινθίους, όπως ακούσαμε στην σημερινή αποστολική περικοπή. Τι σημαίνει αυτό; Και γιατί το γράφει; Συνέβαινε αυτό το τραγικό για τον Απόστολο.
Ενώ αυτός όργωνε τις πόλεις και τις χώρες με κόπους, θυσίες, ταλαιπωρίες απερίγραπτες και κήρυττε το Ευαγγέλιο ιδρύοντας εκκλησιαστικές κοινότητες, κάποιοι άνθρωποι φθονεροί και διεστραμμένοι προσπαθούσαν να του «σαμποτάρουν» το έργο.
Βλέπετε το καλό πάντα προκαλεί φθόνο και αντιδράσεις. Και τί διέδιδαν; Ότι ο Παύλος δεν ήταν γνήσιος μαθητής του Χριστού, αφού δεν συναντήθηκε μ´ Αυτόν στην επίγεια ζωή του.
2. Αυτό πλήγωνε βαθύτατα τον μεγάλο Απόστολο. Εκείνος γνώριζε ότι την κλήση του Χριστού την έλαβε θαυματουργικά στο γνωστό θαυμαστό συμβάν στον δρόμο προς την Δαμασκό.
Τότε δέχθηκε την κλήση ο Απόστολος και έμεινε πιστός σ ´αυτήν. Δεν υπολόγισε ούτε κόπους,ούτε θυσίες προκειμένου να διαδώσει το Ευαγγέλιο του Χριστού.
Αναγκάζεται να περιγράψει τί υπέφερε στο έργο αυτό. «Τρεις εραβδίσθην,άπαξ ελιθάσθην, τρεις εναυάγησα, πεντάκις τεσσαράκοντα παρά μίαν έλαβον» (Β Κοριν. ια 24-26).
Και συνεχίζει «εν αγρυπνίαις πολλάκις, εν λιμώ και δίψη, εν νηστείαις πολλάκις, εν ψύχει και γυμνότητι» (Β Κοριν. ια, 27).
3. Όμως όλα αυτά και άλλα πολλά που υπέμεινε, τονίζει ο Απόστολος, δεν αποδεικνύουν μόνα τους την γνησιότητα της αποστολικής του ιδιότητας.
Αλλά τότε τί την αποδεικνύει; Το τονίζει σήμερα στους Κορινθίους: «η σφραγίς της εμής αποστολής υμείς εστέ εν Κυρίω».
Εσείς είσθε η σφραγίδα της γνησιότητάς μου. Πότε; Αν η ζωή σας ακτινοβολεί την αρετή και την αγιότητα.
Αν η ζωή σας είναι «επιστολή Χριστού» (Β Κοριν. γ, 3). Αυτή είναι η μεγαλύτερη επισφράγιση και εγγύηση ότι είμαι γνήσιος Απόστολος του Χριστού.
«Εκ γαρ του καρπού το δένδρον γινώσκεται» ( Ματθ. ιβ, 33 ). Από τους καρπούς αναγνωρίζεται το δένδρο.
4. Το θέμα έχει μεγάλη επικαιρότητα σήμερα. Σήμερα που πολλοί αμφισβητούν την Εκκλησία.
Θέλουν να την παραμερίσουν στο περιθώριο ή και να την εξαφανίσουν. Ευκαίρως ακαίρως βάλλουν εναντίον της.
Γελοιοποιούμενοι, κάποτε, για την ασχετοσύνη των λεγομένων τους!
Όμως το ισχυρότερο όπλο στα χέρια των αρνητών της Εκκλησίας είναι η ασυνέπεια των πιστών, που, πολλές φορές, άλλα λένε ότι πιστεύουν και αλλοιώς ζουν.
Όπως και το ισχυρότερο όπλο της Εκκλησίας δεν είναι οι επιθετικοί λόγοι, αλλά η συνεπής ζωή των πιστών.
Να βλέπουν τους πιστούς οι αδιάφοροι και να αναγνωρίζουν π.χ. το «επείνασα και εδώκατέ μοι φαγείν, εδιψησα και εποτίσατέ με, ξένος ήμην και συνηγάγετέ με, γυμνός και περιεβάλετέ με, ησθένησα και επεσκέψασθέ με, εν φυλακή ήμην και ήλθετε πρός με»της σημερινής ευαγγελικής περικοπής (Ματθ. κε, 35-36).
Αυτήν την ανάγκη έχει η Εκκλησία. Να μπορεί να πει: Νά η απόδειξη της θείας αποστολής μου: η ανάδειξη τέτοιων αναστημάτων!
Όσο υπάρχουν συνεπείς Χριστιανοί, το έργο των εχθρών της είναι καταδικασμένο σε αποτυχία!