1. Ένα πάντοτε επίκαιρο ερώτημα είναι αυτό ,που θέτει ο Προφήτης Ιερεμίας: «Τί ότι οδός ασεβών ευοδούται»; (Ιερεμ. 12,1).
Το ίδιο ερώτημα προκύπτει και από την σημερινή αποστολική περικοπή.
Ο Απ. Παύλος γράφοντας στον μαθητή του Τιμόθεο τονίζει: «πονηροί άνθρωποι και γόητες προκόψουσιν» (Β Τιμ. γ, 13).
Και δεν μένει σ´αυτό,αλλά υπογραμμίζει: «πάντες οι θέλοντες ευσεβώς ζην εν Χριστώ Ιησού διωχθήσονται» (Β Τιμ. γ, 12).
Αυτά, δυστυχώς, απηχούν μια πραγματικότητα και ένα ερώτημα διαχρονικό.
Πολύ συχνά βλέπουμε ανθρώπους, που κάνουν κάθε παρανομία και μετέρχονται όλα τα μέσα, θεμιτά και αθέμιτα, να προκόβουν σε όλα.
Και στην υγεία και στην ευημερία και σε τιμές και δόξες, ακόμη και σε αξιώματα δημόσια και ιδιωτικά.
Και διερωτώνται πολλοί: Μα δεν βλέπει, λοιπόν, ο Θεός; Αφού κυβερνά και γνωρίζει τα πάντα, γιατί δεν επεμβαίνει να τιμωρήσει τους κακούς και να βοηθήσει να προκόψουν οι καλοί;
Να αποκατασταθεί επί τέλους η ηθική τάξη;
2. Και δεν φθάνει μόνο αυτό, η προκοπή των πονηρών, αλλά ο Απόστολος επιμένει: «πάντες οι θέλοντες ευσεβώς ζην εν Χριστώ Ιησού διωχθήσονται».
Αυτό πια κι αν είναι σκανδαλώδες: ο διωγμός των ανθρώπων του Θεού, ενώ θα προκόπτουν οι πονηροί.
Όμως υπάρχει και μία άλλη πραγματικότητα. Το τέρμα των δύο δρόμων. «Πονηροί άνθρωποι και γόητες προκοψουσιν επί το χείρον, πλανώντες και πλανώμενοι» (εν. αν.13).
Μια προοδευτική κατάπτωση, που την καλύπτει μια οφθαλμαπάτη.
Εμφανίζεται σαν δήθεν άνοδος η πορεία των ανθρώπων αυτών, ενώ πρόκειται για προοδευτική κάθοδο.
Μια κάθοδος, που αφήνει χάσμα αγεφύρωτο. Όταν η άνοδος αυτή δεν γίνεται με τον μόχθο της αρετής, αλλά με τα ασυνείδητα άλματα της πονηρίας και της ανεντιμότητας.
Γι' αυτό και βλέπουμε πολύ συχνά ανθρώπους, που κολυμπούν στα εκατομμύρια, να είναι δυστυχείς και ανικανοποίητοι.
Και πολλοί αυτοκαταστρέφονται καταφεύγοντας στα ναρκωτικά ή σε άλλες ολέθριες καταστάσεις. Πολλά τα σχετικά παραδείγματα.
3. Ενώ οι άνθρωποι του Θεού «οι θέλοντες ευσεβώς ζην» ο Απόστολος τονίζει «διωχθήσονται», αλλά δεν λέει «συντριβήσονται».
Μπορεί να διώκονται, αλλά δεν συντρίβονται. Απεναντίας εξαίρονται δια του διωγμού.
Ανεβαίνουν και εξυψώνονται. Σφυρηλατούνται στην πίστη, στην υπομονή, στην εγκαρτέρηση.
Γι' αυτό τους μακαρίζει ο Χριστός: «Μακάριοι οι δεδιωγμένοι ένεκεν δικαιοσύνης ότι αυτών εστιν η Βασιλεία των ουρανών» (Ματθ. ε, 10).
Και ενώ οι πονηροί τελικώς πνίγονται συνήθως στα εσωτερικά αδιέξοδα και στην δυστυχία, παρά την εξωτερική λάμψη, «οι θέλοντες ευσεβώς ζην» προγεύονται από τώρα την χαρά της βασιλείας του Θεού.
Μια χαρά, που «ουδείς αίρει» απ´αυτών. Κανείς δεν μπορεί να τους την αφαιρέσει. Γιατί πράγματι «διωχθήσονται», αλλά και «συνδοξασθήσονται» (Παράβ. Ρωμ. η, 17).