1. «Πείθεσθε τοις ηγουμένοις υμών και υπείκετε» (Εβρ. ιγ, 17) παραγγέλλει το αποστολικό ανάγνωσμα σήμερα. Ομιλεί για πειθαρχία και υπακοή.
Ο Αγ. Νικόλαος, που τιμάμε σήμερα την μνήμη του,είχε κερδίσει την αγάπη και τον σεβασμό του ποιμνίου του, γιατί ήξεραν ότι αυτός «αγρυπνεί» για τις ψυχές τους και θα δώσει «λόγον» γι´αυτές.Αυθόρμητα,λοιπόν, του έδειχναν και πειθαρχία και υπακοή.
Δυο λέξεις εντελώς αντιπαθητικες στον σημερινό άνθρωπο και μάλιστα στον νέο. Αυτός διακηρύττει: εγώ θέλω να είμαι ελεύθερος, ανεξάρτητος και αυτόνομος. Δεν μου χρειάζεται η πειθαρχία και η υπακοή.
Αυτές είναι για τους αδύνατους,τους υποτονικούς,τους δουλοπρεπείς! Εγώ δεν σκύβω το κεφάλι να πειθαρχώ και να υπακούω. Χλευάζουν μάλιστα και ειρωνεύονται ως δευτέρας κατηγορίας ανθρώπους αυτούς,που πειθαρχούν και υπακούουν. Μήπως έχουν δίκιο;
2. Τι σημαίνει «πειθαρχία»; Η λέξη προέρχεται από το «πείθω» και «άρχω». Δεν έχει σχέση με την απάτη, την βία, τον εξαναγκασμό,αλλά με την «πειθώ».
Πείθομαι έπειτα από σκέψη να ακολουθήσω και να δεχθώ κάτι. Όχι τυφλά. Και ακολούθως «άρχω». Δεν άρχομαι. Εξουσιάζω,δεν εξουσιάζομαι. Είμαι κύριος του εαυτού μου.
Πείθομαι στο σωστό και άρχω στον εαυτό μου. Αλλοιώς ο άνθρωπος, που δεν πείθεται, έπειτα από σκέψη,ότι πρέπει να άρχει στον εαυτό του, γίνεται έρμαιο και δούλος των αδυναμιών και των παθών του.
Τότε χάνει το «άρχειν» και υποδουλώνεται σε ανθρώπους, καταστάσεις, ιδεολογίες, αυταπάτες ή στα ίδια τα πάθη του. Και «μόνος ελεύθερος και μόνος άρχων και των βασιλέων βασιλικώτερος ο των παθών απηλλαγμένος» (Ιωάννης Χρυσόστομος).
3. Ανάλογα ισχύουν και για την υπακοή. Ακούω, δέχομαι μια φωνή ανώτερη από την δική μου. Όλα τα κακά στον κόσμο,στην κοινωνία,στην οικογένεια προέρχονται,όταν ο άνθρωπος νομίζει ότι όλοι πρέπει να υπακούουν σε αυτόν και αυτός να μη υπακούει σε κανένα.
Και αυτός τότε γίνεται δούλος του εαυτού του. Πολλές φορές μάλιστα κάποιοι εκμεταλλευόμενοι τον παρορμητισμό, τους ενθουσιασμούς, αλλά και τις απογοητεύσεις, ίσως, των νέων κυρίως ανθρώπων, τους παροτρύνουν και τους υποδαυλίζουν να μη πειθαρχούν και υπακούουν πουθενά,σε κανένα και για τίποτα. Έτσι θα γίνετε,τους λένε δυνατοί και γενναίοι!
4. Στην πραγματικότητα, «ελευθερίαν αυτοίς επαγγελλόμενοι,αυτοί δούλοι υπάρχοντες της φθοράς» (Β Πέτρου β, 19), τους κάνουν άβουλα όντα, που χωρίς αντίρρηση γίνονται υποχείρια και υποκινούμενα εκτελεστικά όργανα των πάσης φύσεως ολοκληρωτισμών! Και παρά ταύτα νομίζουν πως είναι ελεύθεροι!
Δεν μπορούν να καταλάβουν,αυτοί οι δήθεν επαναστάτες της αθεΐας,της απιστίας και της αναρχίας ότι είναι εύκολο να φωνάζεις και να βεβηλώνεις και να γκρεμίζεις σαν ανεύθυνο «μπουλούκι».
Το δύσκολο είναι να μένεις ένα ελεύθερο και υπεύθυνο πρόσωπο. Ένα πρόσωπο,που κατεργάζεται «εν φόβω Θεού» αθόρυβα ως υπεύθυνη προσωπικότητα την βελτίωση του εαυτού του και του κόσμου αντλώντας την .χάρη του Θεού εν τη Εκκλησία. Ιδού «στάδιον αγώνος λαμπρόν» !
Όλα τα άλλα είναι απατηλές προτροπές και «slogan» (συνθήματα) για αφελείς,που αυταπατώνται πως είναι έξυπνοι!