Την Κυριακή Β Λουκά (4η τ.μ.) στον Ι. Ναό Αγ. Νικολάου Καλλιθέας χοροστάτησε στον Όρθρο και προέστη της Θ. Λειτουργίας ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κορωνείας
κ. Παντελεήμων.
Συλλειτούργησαν ο εκλεκτός προϊσταμενος Αρχιμ. Νικόλαος Κλάδης και οι Πρωτοπρεσβύτεροι Ηλίας Μαρκαντώνης και Γεώργιος Παπαθεοδώρου
Η αποστολική περικοπή της ημέρας (Β Κοριν. στ, 16 - ζ ,17) έδωσε την αφορμή για το κήρυγμά του Σεβασμιωτάτου.
1. Πολύ συχνά εμείς οι πιστοί, είπε ο Μητροπολίτης Κορωνείας, προσπαθούμε να συμβιβάσουμε τα ασυμβίβαστα. Το δίκαιο με το άδικο. Το φως με το σκοτάδι. Την αρετή με την αμαρτία.
Αλλά αυτή η αμφιταλάντευση φθείρει την ψυχική μας υγεία. Είναι αρρώστια επικίνδυνη.
Και η θεραπεία; Μας την συνιστά σήμερα ο Απ. Παύλος, όταν γράφει στους Κορινθίους: «εξέλθετε εκ μέσου αυτών και αφορίσθητε» ( Β Κοριν. στ, 17 ).
Παράδοξα ακούγεται αυτή η προτροπή. Πρώτος την είχε πει ο Προφήτης Ησαΐας (νβ´11). Μα ο ίδιος ο Κύριος δεν απομακρύνθηκε από τον κόσμο.
Έζησε και τα πρώτα τριάντα χρόνια της ζωής Του μέσα στον κόσμο, αλλά και τα τρία χρόνια που «διήλθεν ευεργετών και ιώμενος».
Και μάλιστα κατηγορήθηκε ως «τελωνών φίλος και αμαρτωλών» (Ματθ. ια,19 ).
Και ετόνισε στους Μαθητές Του ότι πρέπει να είναι η «ζύμη», το προζύμι, η μαγιά, που τοποθετείται στο αλεύρι μέχρις ότου «ζυμωθεί το όλον» (Ματθ. ιγ 33).
Όλος ο κόσμος και όλοι οι άνθρωποι. Πώς όμως μπορεί να γίνει αυτό,αν απομακρυνθούν από τον κόσμο;
2. Δυστυχώς ανάλογες προσπάθειες, για να δημιουργηθεί το «κράτος του Θεού» στην γη, έγιναν και απέτυχαν.
Όταν λοιπόν μας λέγει ο Απόστολος «εξέλθετε εκ μέσου αυτών», χρειάζεται μεγάλη προσοχή, γιατί μπορεί να πέσουμε σε δύο ακρότητες:
Η μία είναι να μη απομακρυνόμαστε τοπικά από τους άλλους, αλλά να ξεχωρίζουμε τον εαυτό μας επιδεικτικά. Να περιφρονούμε και να υποτιμούμε τους άλλους.
Και να προβάλουμε τον εαυτό μας σαν κάτι ιδιαίτερο και ανώτερο. Έτσι όμως γινόμαστε αποκρουστικοί και δεν μπορούμε να γίνουμε η «ζύμη», που θα επιδράσει ευεργετικά στους άλλους.
Η άλλη ακρότητα είναι να συνεχίσουμε να ζούμε,όπως όλοι οι μακράν του Χριστού άνθρωποι.
Και μέσα στην ψυχή μας να συνυπάρχουν το καλό και το κακό. Όχι σαν αφορμή αγώνος, αλλά σαν συνέπεια συμβιβασμού.
3. Αυτή όμως ε ί ν α ι η φθοροποιός και επικίνδυνη αρρώστια της συνυπάρξεως του καλού και του κακού, που με αυτήν συμβιβαζόμαστε.
Και δεν αγωνιζόμαστε να θεραπευθούμε από αυτήν την αμφιταλάντευση και «διψυχία».
Και «ανήρ δίψυχος ακατάστατος εν πάσαις ταις οδοίς αυτού» (Ιακ. α, 8).
Καλούμαστε, λοιπόν να πολεμήσουμε αυτήν την «διψυχία» οχι χωριζόμενοι από τον κόσμο «τοπικώς» αλλά «τροπικώς».
Δηλ.να χωρισθούμε από την αμαρτία του κόσμου. «Ακαθάρτου μή άπτεσθε»! (Β Κοριν. στ,' 17). Τονίζει πάλι ο Απόστολος.
4. Επομένως όσοι θέλουμε να είμαστε πραγματικοί Χριστιανοί, πρέπει να «εξέλθωμεν» από αυτήν την αμφιταλάντευση ανάμεσα στην αμαρτία και στην αρετή.
Και συγχρόνως να μένουμε κοντά στους αδελφούς μας «εν τη Εκκλησία», με στοργή και αγάπη επιχέοντας «ελαίον και οίνον» στις πληγές τους. Μόνο έτσι θα τους επηρεάσουμε θετικά.
Καθώς και εμείς θα δεχόμαστε με ευγνωμοσύνη και ταπείνωση την δική τους αγάπη,όταν χρειασθεί.
Θα ρωτήσει κανείς: και οι Μοναχοί; Αυτοί είναι «τοπικά» απομακρυσμένοι, αλλά πνευματικά,ψυχικά κοντά μας. Μας αγκαλιάζουν με την προσευχή και την αγάπη τους!
Και μας διδάσκουν με την σιωπή τους. Είναι «οι σιωπώντες κήρυκες» (Γρηγόριος Θεολόγος).
Κατά την Απόλυση, όπως κάθε χρόνο, την πρώτη Κυριακή του Οκτωβρίου, ετελέσθη Ι. Μνημόσυνο των προκεκοιμημένων κτητόρων, ιερέων, ιεροψαλτών, επιτρόπων, ευεργετών και διακονητών του Ναού. Είη αιωνία αυτών η μνήμη.
