Κατά την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κορωνείας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στον Όρθρο και προέστη της Θ. Λειτουργίας στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Καλλιθέας, πλαισιωμένος από τους ιερείς του Ναού.

Στο κήρυγμά του πήρε αφορμή από το Απολυτίκιο της εορτής.

Με δυο παράδοξα γεγονότα, είπε ο Σεβασμιώτατος, που και τα δύο ενέχουν μιάν αντίφαση αρχίζει το Απολυτίκιο της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.

1. «Εν τη γεννήσει την παρθενίαν εφύλαξας». Να η πρώτη αντίφαση: Μήτηρ και Παρθένος! Όμως «όπου Θεός βούλεται νικάται φύσεως τάξις».

Το δεύτερο πρόσωπο της Αγ. Τριάδος, ο Υιός και λόγος του Θεού Πατρός και Θεός κατασκηνώνει στην γαστέρα της Παναγίας.

Και ενανθρωπίζει «εκ Πνεύματος Αγίου και Μαρίας της Παρθένου»,όπως ομολογούμε στο σύμβολο της πίστεως.

Ενώνεται η θεία με την ανθρώπινη φύση και έτσι η ανθρώπινη φύση ανακαινίζεται και αγιάζεσαι.

Και σ' αυτό το μυστήριο της Θ. Οικονομίας η Παναγία προσφέρεται με όλη την θέληση και την υποταγή Της στο θέλημα του Θεού, που ο Άγγελος τής γνωστοποιεί.

Αυτό το μυστήριο είναι ασύλληπτο γιά την ανθρώπινη διάνοια. «Πίστει μόνον τούτο γνωρίζεται».

2. Έτσι με την παράβαση μιάς γυναίκας, της Εύας, σύρεται το ανθρώπινο γένος στην επανάσταση κατά του Θεού.

Και με την υπακοή μιάς γυναίκας,της Μαριάμ, επανασυνδέεται το δημιούργημα με τον Δημιουργό του.

Και όπως ο Αδάμ μάς παρέσυρε στην απομάκρυνση από τον Θεό, έτσι ο νέος Αδάμ, ο Χριστός, που πήρε από την Παναγία την ανθρώπινη φύση, - δηλ. ψυχή και σώμα ανθρώπινο - μάς επανένωσε με τον Θεό.

Θα μπορούσαμε να μιλάμε επί ώρες γι' αυτό το μυστήριο, χωρίς να μπορούμε ούτε να το ερμηνεύσουμε, ούτε να το κατανοήσουμε.

Το δεχόμαστε με πίστη,όπως το δέχθηκε η Παναγία, όταν απάντησε στον Άγγελο: «Ιδού η δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου» (Λουκά α, 38).

3. Και ας έλθουμε επιγραμματικά και σύντομα στην δεύτερη αντίφαση: «Εν τη κοιμήσει τον κόσμον ού κατέλιπες Θεοτόκε».

Όλοι οι άνθρωποι,όταν έλθει η ώρα του θανάτου, χωρίζονται από αυτόν τον ορατό και υλικό κόσμο.

Κατ' αρχήν ο θάνατος για τον πιστό δεν είναι εκμηδένιση, αλλά «κοίμηση» και απόθεση του φθαρτού μας σαρκίου στην «ιματιοθήκη» του τάφου και η αναμονή της αφθαρσίας, που θα μάς επενδύσει ο Θεός. Όμως χωριζόμαστε από αυτήν την ζωή.

Για την Παναγία δεν ισχύει αυτό. Αυτή και «εκοιμήθη» και δεν μας εγκατέλειψε. Γιατί είναι η Πλατυτέρα των Ουρανών, που μάς σκεπάζει όλους.

Δέχεται τις προσευχές μας, γνωρίζει τις ανάγκες μας και σαν φιλόστοργη Μητέρα όλων μας μεταφέρει τα αιτήματά μας στον Υιό Της και πρεσβεύει «υπέρ πάντων ημών».

Αφού, λοιπόν, εκτός από την επίγεια μητέρα μας έχουμε μια Μητέρα μπροστά στον Χριστό, ας προστρέχουμε σ' Αυτήν λέγοντας «Θεοτόκε Πύλη επουράνιε άνοιξον ημίν την θύραν του ελέους Σου»!

Και τότε μπορεί μια Μητέρα να μη ακούσει τα παιδιά Της;