Του Καθηγουμένου της Ι.Μ. Τιμίου Προδρόμου, Σκήτης Βεροίας, Πορφυρίου

Εκείνος ο Λουκάς δύο φορές μιλάει ο ίδιος γιά δείπνο.

Στην μία είναι και ο ίδιος συνδαιτημόνας, μαζί με τον Κλεόπα, και Τον παρακαλούσαν να μείνει μαζί τους, γιατί πάει να βραδιάσει, «προς εσπέραν εστί», τελειώνει η ημέρα «κέκλικεν η ημέρα».

Και ήταν ἐν ἑτέρᾳ μορφῇ, αναστημένς, και έφαγε πριν μαζί τους, και περπάτησε μαζί τους.

Και μία ακόμα. Προχθές την Κυριακή. Ο ίδιος ο Κύριος τα λέει. Πάλι εσπέρας. Δείπνο στρωμμένο και καλεί πάλι τους συνδαιτημόνες. Και όλοι τους προφασίζονται δουλειές, πότε να τελειώσουν οι έρμες οι δουλειές;

Και ένας λέει ότι παντρεύτκε και «ξέχνα με. ού δύναμαι ελθείν».

Προς εσπέραν η ζωή, αυτή η πρόσκαιρη και εφήμερη. Αυτός ο ψεύτικος ντουνιάς, ο πλανεμένος.
Προσκαλεσμένοι ακόμα μία χρονιά σε αυτό το γιορτινό τραπέζι, σε ένα δείπνο φανερό αλλά μυστικό.

Ποιός ξέρει τί να είχε εκείνο το τραπέζι;

Σε αυτό πάντως είναι ξαπλωμένο Παιδίον Νέον, και είναι ο Προ αιώνων Θεός.

Αυτός ο ίδιος, ο προ αιώνων, ο άχρονος και αιώνιος, σε έναν ατελεύτητο χρόνο.

Άντε, ελάτε, έχει ακόμα θέσεις.

Είσαι κουρασμένος, από το βάρος της ημέρας και τον καύσωνα. Σε καλούν σε τραπέζι, σε βραδυνό φαγητό, σε δείπνο, και εσύ αντί να τρέξεις σκέφτεσαι πως και αύριο έχεις πολλές δουλειές, χωράφια, δέκα βόδια, γυναίκα.

Τελικά, σε αρέσει η κούραση, είναι η αρχαία σου κατάρα.

Ναι, αλλά Εκείνος σε καλεί και να σε ξεκουράσει, «Δεύτε προς με καγώ αναπαύσω ημάς», και να σε ταΐσει και να σε χορτάσει.

Αδελφοί, πλησιάζουν Χριστούγεννα. Γιά μία ακόμα φορά, Χριστούγεννα.

Πετάξτε το βάρος, αφήστε έστω γιά λίγο την πολύβουη μέριμνα, και ελάτε στο Μυστικό και πασιφανές δείπνο.

Η τράπεζα πάλιν γέμει. Ελάτε, και μηδείς εξέλθη πεινών.

Αδελφοί μου ηγαπημένοι και Χριστοπόθητοι, λαέ περιούσιε, Καλά Χριστούγεννα και Ευλογημένα.

Καλό και Ευλογημένο το Άγιο Δωδεκαήμερο.

Μηδείς εξέλθη πεινών.