Γράφτηκε από τον/την Romfea.gr. Κυριακή, 27 Μαρτίου 2016

kalamarias-prokopios-17a

Του Αγγέλου Πάκλαρα, θεολόγου | Romfea.gr


Δυσερμήνευτο και τρομακτικό για τον ανθρώπινο νου και την κοινή λογική το αναπόφευκτο γεγονός του θανάτου.

"Οντως φοβερώτατον το του θανάτου μυστήριον, πως ψυχή εκ του σώματος, βιαίως χωρίζεται, εκ της αρμονίας και της συμφυίας ο φυσικώτατος δεσμός, θείω βουλήματι αποτέμνεται", αναφέρει ο Αγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός.

Και ο ερχομός του θανάτου ήταν φυσικό επακόλουθο μετά την πτώση των πρωτοπλάστων, διότι ο άνθρωπος επλάσθη κατ' εικόνα και ομοίωσιν του Θεού "ίνα ζωήν έχει και περισσόν έχει", αλλά και ζωή αιώνια και αθάνατο εντός της επουρανίου Βασιλείας Του " της ητοιμασμένης απο καταβολής κόσμου", αφού, "Ο πιστεύων εις εμέ καν αποθάνει ζήσεται".

Δυστυχισμένοι οι μη πιστεύοντες στην μετά θάνατον ζωή και στο ότι "Χριστός εγήγερται εκ νεκρών, απαρχή των κεκοιμημένων εγένετο".( Κορ.Α' 15,20)

Η Ορθόδοξη Εκκλησία μας, δεν θεωρεί την "κοίμησι" ως μηδενισμό και αφανισμό της ανθρωπίνης υπάρξεως και οντότητος, αλλά το πέρασμα, την μετάβαση, την διάβαση "εκ του θανάτου προς Ζωήν και εκ γης προς ουρανόν".

Όλος ο Αναστάσιμος κανόνας είναι πλήρης θεολογικών νοημάτων και όμορφων αντιθέσεων...

"Νυν πάντα πεπλήρωται φωτός, ουρανός τε και γη και τα καταχθόνια", "χθες συνεθαπτόμην Σοι Χριστέ συνεγείρομαι σήμερον αναστάντοι Σοι".

 

Ο Μέγας Απόστολος των Εθνών Παύλος μας υπενθυμίζει διαρκώς: "ει δε Χριστός ουκ εγήγερται, κενόν άρα το κήρυγμα ημών, κενή δε και η πίστις ημών". (Κορ.Α'15,15)

Γι αυτό το λόγο η προτροπή και η πρόσκλησις της ορθοδόξου εκκλησίας μας, για τα στρατευομένα μέλη της, μία και μοναδική: "επιμελείσθαι ψυχής, πράγματος αθανάτου".

Διότι όλα τα άλλα μέλη της που πέρασαν στην θριαμβεύουσα πλέον εκκλησία δεν χάθηκαν, αλλά προσδοκούν και αναμένουν "την κοινήν ανάστασιν",απο "τον νικητήν του θανάτου".

Στην θριαμβεύουσα εκκλησία ανήκει εδώ και ένα έτος και ο μακαριστός μητροπολίτης Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς κυρός Προκόπιος.

Ένας άνθρωπος της προσευχής, της γαλήνης, της ηρεμίας και της κατανύξεως.

Ιεράρχης με εκκλησιασικό ήθος και συνείδησιν, "καρδίαν νήφουσαν και σώφρονα λογισμόν".

Αρμονικά συνδεδεμένες όλες οι αρετές στο πρόσωπό του.

Μακρόθυμος, φιλάγαθος, δίκαιος, πολεύσπλαχνος,επιεικής, ευγενέστατος, αφιλάργυρος, ανυπόκριτος, νηφάλιος, θεολόγος με όλη την έννοια της λέξεως.

Γεννημένος στον Πειραιά το 1932 (κατά κόσμον Αντώνιος Γεωργαντόπουλος) σπούδασε θεολογία πρώτα στην θεολογική Σχολή της Χάλκης και εν συνεχεία στην θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Γίνεται μοναχός στην Ι Μονή Προφήτου Ηλιού Ύδρας, ενώ στις 25 Νοεμβρίου 1956 χειροτονείται διάκονος στον Ι.Ναό Αγίου Κωνσταντίνου Ομονοίας, από τον μητροπολίτη Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης Προκόπιο Καραμάνο, ο οποίος του έδωσε και το όνομά του.

Υπηρετεί ως διάκονος στον Ι.Ναό Αγίου Νικολάου Νικαίας.

Το έτος 1960 λαμβάνει τον δεύτερο βαθμό της ιερωσύνης στον Ι.Ναό Αγίας Τριάδος Πειραιώς από τον Επίσκοπο θαυμακού Χρυσόστομο Θέμελη, τον μετέπειτα Μεσσηνίας, τον Β'.

Εκεί τοποθετείται ως εφημέριος και πρόεδρος του φιλοπτώχου ταμείου.

Αργότερα δε μετατίθεται στον Ι.Ναό Αγίου Σπυρίδωνος Πειραιά, ως ιερατικός προιστάμενος και Ιεροκήρυκας.

Εκει επιτελεί σπουδαίο ποιμαντικό και λειτουργικό έργο. Ταυτόχρονα καθίσταται μέλος του επισκοπικού δικαστηρίου και του μητροπολιτικού συμβουλίου της Ι.Μητροπόλεως Πειραιώς.

Ο Πειραιώς Χρυσόστομος, αναγνωρίζοντας τις πολύτιμες υπηρεσίες του ως ιερέα και κατηχητή, προτείνει αυτόν ως υποψήφιο για την μητρόπολη Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς.

Η Ιεραρχία τον εκλέγει με μεγάλη πλειοψηφία και η χειροτονία του τελείται στις 26 Μαίου 1974, στον Ι.Ναό Αγίας Τριάδος Πειραιώς από τους μητροπολίτες Πειραιώς Χρυσόστομο, Παροναξίας Επιφάνιο, Τριφυλίας Στέφανο και Μεσσηνίας Χρυσόστομο.

Στο χειροτονητήριο λόγο του αναφέρει:

"...δειλιώ ως άλλος Μωυσής. Εις καιρούς δυσχημέρους η συναίσθησις του "εγώ, Κύριε", με τρομάζει.

Το μέγεθος της ευθύνης με συγκλονίζει.Η τιμή της θυσίας είναι ο στέφανος του επισκόπου. Έργον εστί, ουκ άνεσις, ου τρυφή αλλά λειτουργία υπεύθυνος. Το λεντίον της Μ.Πέμπτης του Δεσπότου, πρέπει να είναι και δικό μου..."

Ενθρονίζεται στις 19 Ιουνίου στον μητροπολιτικό Ναό Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Καλαμαριάς, παρόντος του εκπροσώπου της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, Μητροπολίτου Ιερισσού Παύλου και άλλων Ιεραρχών.

Παραλαμβάνει μία αρτισύστατη μητρόπολη, με πολλά προβλήματα, λιγοστούς Ναούς, ακόμη και χωρίς επισκοπείο.

Η θέλησις του όμως υποδειγματική. Μετατρέπει αίθουσα κατηχητικών σε γραφεία της Ι.Μητροπόλεως.

Ανοικοδομεί μεγαλοπρεπές μητροπολιτικό μέγαρο με εκκλησιαστικό μουσείο και παρεκκλήσιον των Εισοδίων της θεοτόκου.

Θεμελιώνει και ανεγείρει επτά ναούς, ανακαινίζει άλλους έξι, ενώ οικοδομεί εκ βάθρων τον μεγαλοπρεπή Ναό Παναγίας Φανερωμένης στην Νέα Μηχανιώνα, εντός της οποίας φυλάσσεται η θαυματουργός εικόνα Της, καθώς και τον Ιερό Ναό Αγίου Αργυρίου Επανωμής, καταστώντας τον τοπικό Άγιο γνωστό σε όλο τον εκκλησιαστικό χώρο.

Δι' ενεργειών του δημιουργούνται δεκαοκτώ φιλόπτωχα ταμεία, τράπεζες αγάπης με διανομή τροφίμων και ρουχισμού, συσσίτια και τράπεζα αίματος.

Ανεγείρει στο κέντρο της Καλαμαριάς, το πνευματικό κέντρο της μητροπόλεως με γραφεία νεότητος, παιδική και νεανική χορωδία, εργαστήριο βυζαντινής αγιογραφίας, βυζαντινής μουσικής, παραδοσιακής χορευτικής ομάδας, θεατρικού εργαστηρίου και δωρεάν φροντιστήρια ξένων γλωσσών.

Καθίσταται πρόεδρος του αντιαιρετικού αγώνος και του γραφείου νεότητος της Ι.Μητροπόλεως.

Ιδρύει δύο γηροκομεία, τον Κρεούζειο οίκο ευγηρίας και το Μαντούκειο κοινωφελή ίδρυμα.

Ως μητροπολίτης γίνεται μέλος πολλών Συνοδικών επιτροπών, μέλος των Συνοδικών Δικαστηρίων και Αντιπρόεδρος της Ιεράς Συνόδου.

Χειροτονεί νέους κληρικούς, ο νυν μητροπολίτης Σεβ. Νικαίας κ.Αλέξιος λαμβάνει την Αρχιερωσύνη εκ των σεπτών χειρών του, άλλα δε, δύο πνευματικά του τέκνα, προάγονται στο μέγα της Αρχιερωσύνης αξίωμα.

Παραδοσιακός και αυστηρός σε θέματα λατρείας και ορθοδόξου δόγματος.

Δεν ήθελε καινοτομίες, μοντερνισμούς, επίδειξη φωνητικών ικανοτήτων ή οτιδήποτε ξένο θα αλλοίωνε τον ορθόδοξο χαρακτήρα του τυπικού της εκκλησίας.

Η απλότητα ήτο ένα από τα κύρια γνωρίσματα του χαρακτήρος του.

Απλότητα στους τρόπους του, στον τρόπο ομιλίας και εκφράσεώς του, στην αρχιερατική του αμφίεση, ακόμη και στους Ι.Ναούς του.

Δεν επιθυμούσε υπερβολικούς στολισμούς. Ηθελε το άγιο θυσιαστήριο λιτό και απέριττο.

 

Οι λειτουργίες του κατανυκτικές με την ιλαρή και γλυκύτατη φωνή του, με ηρεμία και νηφαλιότητα. Ουδέποτε ύψωνε τον τόνο της φωνής του.

Τα κηρύγματά του Χριστοκεντρικά, πάντοτε στηριζόμενα στις ρήσεις του Ευαγγελίου της ημέρας, αποτελούσαν στύλο και εδραίωμα της αληθείας και κιβωτό σωτηρίας για τις ψυχές του ποιμνίου του.

 

Δεν επιθυμούσε να παρευρίσκεται σε πολυάριθμα αρχιερατικά συλλείτουργα, εκτός κι αν συνέτρεχε ιδιαίτερος λόγος. "Ουδέν ωφελεί, αλλά μάλλον θόρυβος γίνεται", όπως χαρακτηριστικά έλεγε...

Ως προς τον χαρακτήρα του ο μακαριστός ήταν ανεξίκακος, ελεήμων, δίχως ίχνη υπερηφανείας, επάρσεως ή επιδείξεως των πολλών ταλάντων που του ενεπιστεύθη ο Δωρεοδότης Κύριος.

Σεβαστός και αγαπητός από όλη την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος, πολλοί αρχιερείς ζητούσαν τις συμβουλές του σε θέματα ποιμαντικής, εκκλησιαστικής διοικήσεως και θείας λατρείας.

Του άρεσε να διηγείται γεγονότα απο τα πεντήκοντα και πλέον έτη που είχε ενδυθεί το σεπτό ράσο, οι συμβουλές του και οι παραινέσεις του όμως, προς τους κληρικούς και λαικούς πάντοτε διακριτικές και με αγάπη.

Λειτουργούσε έως και τις τελευταίες ημέρες της ζωής του, παρά το προχωρημένο της ηλικίας του.

Ενθυμούμενος όμως, ο αείμνηστος οτι "πάντα ματαιότης τα ανθρώπινα, όσα ουχ υπάρχει μετά θάνατον", είχε ο ίδιος αποφασίσει και είχε δώσει εντολή για τον τόπο της ταφής του.

Τα τελευταία έτη, υπέμεινε εν σιωπή και προσευχή πολλές φορές τον σταυρό της ασθενείας, "εν κλίνη κατακείμενος, συλώμενος την ελπίδα της σωτηρίας του", αλλά πάντοτε εξήρχετο νικητής, εις απάντησιν όσων τον αμφισβητούσαν, ότι δεν θα τα καταφέρει, διότι πίστευε ο αοίδιμος ιεράρχης, ότι "ει ο Θεός μεθ' ημών, ουδείς καθ' ημών..."

Ο επι γης βίος του, "αγγέλων συμμέτοχος γέγονε, πάντα γαρ τα εν κόσμω κατέλιπε, τερπνά ως ανύπαρκτα, την πίστιν δε ως άγκυραν ασφαλή εκράτησεν".

Κοιμήθηκε, "αναβαίνων εις Ιερουσαλήμ", μέσα στο πένθος της Μεγάλης Δευτέρας, στο 424 στρατιωτικό νοσοκομείο θεσσαλονίκης, βυθίζοντας σε πένθος και την Ι.Μητρόπολη Καλαμαριάς, την οποία εποίμανε αθόρυβα και ήσυχα, ουσιαστικά όμως, δυναμικά και δραστήρια σε όλους τους τομείς της.

Η εξόδιος ακολουθία του έγινε την Αγία και Μεγάλη Τετάρτη στον μητροπολιτικό Ναό Καλαμαριάς, προεξάρχοντος του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Ιερωνύμου και δεκάδων αρχιερέων.

Ο ενταφιασμός του, κάτωθεν του Ι.Ναού Αγίου Νικολάου.

Ένα έτος μετά η απουσία του παραμένει μεγάλη. Το πνευματικό του έργο και η ανεκτίμητη προσφορά,τεσσάρων δεκαετιών, ως ποιμενάρχης της μητροπόλεως Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς, αναμφίβολα είναι ακατόρθωτο να λησμονηθεί, ή να αμφισβητηθεί από ουδέναν.

Η πνευματική αίσθηση της υπάρξεως του, νομίζει κανείς ότι υφίσταται ακόμη, όταν εισέρχεται κάποιος στους Ναούς της μητροπολιτικής του επαρχίας...

Το πηγαίο, γεμάτο αγάπη και αγαθότητα χαμόγελό του, κάθε φορά που μας έδινε την ευχή του, μας λείπει, αν και πλέον είναι αναπαυμένος και ευτυχισμένος αφού όψεται "τω απροσίτω φωτί της Αναστάσεως".

Ητο ένας αρχοντικός, ιεροπρεπής και μεγαλοπρεπής μητροπολίτης, της παλαιάς γενεάς των αρχιερέων, αφήνοντας αιωνίως ανεξίτηλη την σφραγίδα του στην εκκλησιαστική ιστορία...

Έλαμψε με την εκκλησιαστική βιοτή και διακονία του, ως φωταυγής πυρσός μέσα στο σκοτάδι των θλίψεων και πειρασμών κάθε πονεμένης και πληγωμένης ψυχής.

"Με την ένσαρκον ζωήν του αγγέλοι κατεπλάγησαν", ενώ η καθαρά καρδία του, είχε εντός της την ειρήνη, αυτήν της εντολής του Κυρίου: "Ειρήνην αφίημι υμίν, ειρήνην την εμήν δίδωμιν υμίν,(Ιω. 14,27), "ίνα η χαρά υμών η πεπληρωμένη", (Ιω.16,24).

Ευχόμαστε και προσευχόμαστε ο μακαριστός ιεράρχης, "ως ευσεβής και φιλόθεος να απολαμβάνει του συμποσίου της πίστεως και του πλούτου της χρηστότητος, αφού ηλευθέρωσε γαρ ημάς, ο του Σωτήρος θάνατος", και να κατέχει "βραβεία και στέφη επουράνια".

Να δέεται και υπέρ όλων ημών που είχαμε την ευλογημένη συγκυρία να τον γνωρίσουμε, να τον αγαπήσουμε και να πάρουμε κάτι απο το φως της πνευματοφόρου και ακτινοβόλου παρουσίας του.

Ευελπιστούμε ότι ο αείμνηστος, ένα έτος μετά το ετήσιον μνημόσυνον του, να αναπαύεται, "ένθα λάμπει Σου το φως, ένθα χοροί Αγίων αυλίζονται, ου απέδρα στεναγμός και οδύνην, υμνείν Σου την άφατον, Σωτήρ αγαθότητα..."

"Εάν τε ουν ζώμεν εάν αποθνήσκωμεν, του Κυρίου εσμέν".( Ρωμ.14,8). Ευλογημένο το ποίμνιο της Ι.Μητροπόλεως Καλαμαριάς διότι ο μακρόθυμος Κύριος "εν τη αφάτω στοργή και μερίμνη αυτού", απέστειλε παντάξιο διάδοχο του μακαριστού αρχιερέως Προκοπίου, τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς κ. Ιουστίνο.

Ας έχουμε διαπαντός την μακαρία ευχήν του αειμνήστου Ιεράρχου Προκοπίου!

kalamarias-prokopios-1

kalamarias-prokopios-2

kalamarias-prokopios-3

kalamarias-prokopios-4

kalamarias-prokopios-5

kalamarias-prokopios-6

kalamarias-prokopios-7

kalamarias-prokopios-8

kalamarias-prokopios-9

kalamarias-prokopios-10

kalamarias-prokopios-12

kalamarias-prokopios-13

kalamarias-prokopios-14

kalamarias-prokopios-15

kalamarias-prokopios-16

kalamarias-prokopios-18

kalamarias-prokopios-19

kalamarias-prokopios-20

kalamarias-prokopios-21

kalamarias-prokopios-22

kalamarias-prokopios-23

kalamarias-prokopios-24

kalamarias-prokopios-25

kalamarias-prokopios-26

kalamarias-prokopios-27

kalamarias-prokopios-28

kalamarias-prokopios-29

kalamarias-prokopios-30

kalamarias-prokopios-31

kalamarias-prokopios-32

kalamarias-prokopios-33

kalamarias-prokopios-34

kalamarias-prokopios-35

kalamarias-prokopios-36

kalamarias-prokopios-37

kalamarias-prokopios-38

kalamarias-prokopios-39

kalamarias-prokopios-40

kalamarias-prokopios-41

kalamarias-prokopios-42

kalamarias-prokopios-43

kalamarias-prokopios-44

kalamarias-prokopios-45

kalamarias-prokopios-46

kalamarias-prokopios-47

Εμφανίσεις: 305159
Γίνετε ενεργά η πηγή του Romfea.gr! Στείλτε ειδήσεις και φωτογραφίες που πιστεύετε πως ενδιαφέρουν τους αναγνώστες στο [email protected]
FOLLOW ROMFEA: