Γράφτηκε από τον/την Romfea.gr. Κυριακή, 04 Μαρτίου 2018

serron nigritis maximos 3

Του Αγγέλου Πάκλαρα, Θεολόγου για την Romfea.gr


"Ο ευργετούμενος, ουδέποτε να λησμονεί τον ευεργέτη του, ίνα μη συγκαταλεχθεί μετά των αχαρίστων, διότι της αχαριστίας έπεται η αναισχυντία..." (Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Παντελεήμων Χρυσοφάκης, ο Β')

Αφορμή αυτής της φράσης του δυναμικού και μακαριστού πλέον ποιμενάρχου μας, είναι η ελάχιστη συγγραφή του παρόντος άρθρου. 

Συνοδεύοντας πριν έτη πολλά ο γράφων, τον μητροπολίτη Ιερισσού Νικόδημο, στο Άγιο Όρος, εν όψει μίας χειροτονίας διακόνου που θα τελούσε στην Ι.Σκήτη Αγίας Άννης, μέσα στο πλοίο, τον πλησίασε ένας Ηγούμενος να λάβει την ευχή του.

Ο Δεσπότης του είπε να καθίσει πλησίον του κι εκείνος άρχισε να τον ρωτά για την Αρναία, την γενέτειρά του Μυτιλήνη και την Κωνσταντινούπολη...

Εντός της συζητήσεως είχε αναφερθεί και το όνομα του τότε προσφάτως κοιμηθέντος, μητροπολίτου Σερρών Μαξίμου.

Οι δύο Αρχιερείς εκτός του ότι συνδέονταν μετά πολλών ετών φιλίας, ήταν Χαλκίτες και ο Άγιος Ιερισσού ήταν ο τοποτηρητής, μετά την κοίμηση του Σερρών Κωνσταντίνου Καρδαμένη, του Γ', τον Απρίλιο του έτους 1984.

Συγκινημένος είχε πει πόσο ξαφνικά έφυγε και πόσο νέος.

Ανέφερε χαρακτηριστικά ότι στην ενθρόνισή του, Ιούνιο του ίδιου έτους, είχε πει στον λόγο του, ως τοποτηρητής, ότι "τώρα πλέον που η πόλις των Σερρών υποδέχεται τον νέο της ποιμενάρχη κ. Μάξιμο, το ποίμνιό του θα έχει Αρχιερέα για τα επόμενα πενήντα έτη..."

Ήταν μόλις 42 ετών όταν ενθρονιζόταν.

"Πόσο έσφαλα στις ανθρώπινες προβλέψεις μου !" είπε, δακρυσμένος...

"Έχασα έναν αγαπημένο μου αδελφό και συμπαραστάτη, θα τον μνημονεύω εσαεί, διότι η βοήθειά του σε πολύ δύσκολες στιγμές της αρχιερατικής μου διακονίας, ήταν μεγίστη, αν και κατά πολύ νεώτερός μου." ψιθύρισε...

Αυτή η φράση είχε μείνει χαραγμένη στην ψυχή μου για τους ίδιους ακριβώς λόγους και αιτίες, εξαιρέτως για την ευγνωμοσύνη μου, έναντι του σεπτού προσώπου του.

Ο γέροντάς, Ιερισσού, πάντοτε κάτ' έτος που εόρταζε τα ονομαστήριά του, ο αείμνηστος Σερρών, τον συνόδευε ο γράφων.

Το τελευταίο έτος που εόρτασε τα ονομαστήριά του, διότι ήδη ένοιωθε κουρασμένος, ήταν το 2001.

Στο ιερό βήμα εκτός απο τους πολλούς λειτουργούντες Αρχιερείς, ιερείς και διακόνους, παρευρίσκονταν πολλοί κληρικοί που δεν είχαν λάβει μέρος καθώς και λαικοί.

Ο τότε τελετάρχης βλέποντας το αδιαχώρητο εντός του Ιερού Βήματος, αποφάσισε να εξέλθουν στον κυρίως Ναό, ανάμεσα τους και εγώ.

Ο Μητροπολίτης Σερρών Μάξιμος, αντιλαμβανόμενος το γεγονός, άφησε την Αγία Τράπεζα, κατά την διάρκεια του τρισαγίου ύμνου και αφού κατευθύνθηκε προς το μέρος μας, κράτησε τον γράφοντα, εντός του Ι. Βήματος, λέγοντας στον τελετάρχη την φράση, "όχι τον Άγγελο, είναι δικό μας παιδί..." 

Από μία ελάχιστη και ίσως για μερικούς ασήμαντη πράξη, πόση ανεξάντλητη ευγένεια, απεριόριστη διάκριση και απλεόναστη πατρική αγάπη,απόρροια του ανυπέρβλητου μεγαλείου της ευγενούς ψυχής του μακαριστού Σερρών Μαξίμου, δύναται κάποιος να διαγνώσει...

Όταν δε ερχόταν κατ' έτος στις εορταστικές εκδηλώσεις της εορτής του Αγίου Δημητρίου, ξεχωριστή ευλογία και εξέχουσα η τιμή να τον διακονώ.

Πάντοτε αρχοντικός, όποτε χρειαζόταν κάποιες φωτογραφίες, απο τις δικές μου λήψεις, από την λιτανεία του Αγίου, και από άλλες εκδηλώσεις, για να τις προσθέσει στο περιοδικό της μητροπόλεως Σερρών, "Ο Άγιος Νικήτας", που τύπωνε με πολύ κόπο και μόχθο, επέμενε πάντοτε να τις προπληρώσει, ακόμη και τα έξοδα αποστολής τους...

Ο αοίδιμος δεν είχε ποτέ προσωπικό φωτογράφο μαζί του.

Η ανωτερότητα και το ήθος του σε όλο του, το μεγαλείο...

Ήθελε να είναι ήσυχη η συνείδησή του, για οποιαδήποτε ενέργεια ή πράξη του.

Έκτοτε πολλές φορές όποτε βρισκόμουν στην πόλη των Σερρών, χωρίς να τον ενημερώσω, τον επισκεπτόμουν στο γραφείο του, για να λάβω την ευχή του.

Ουδέποτε αρνούνταν να με δεχθεί, όχι μόνο εμένα αλλά άπαντες, παρά τον υπερβολικό φόρτο εργασίας που είχε, ποιμαίνοντας μία τόσο νευραλγική μητρόπολη.

Επί σειρά ετών, αμέριστη η βοήθειά του, η αρωγή και η βακτηρία του προς το πρόσωπό μου και σε όποιο πρόβλημα παρουσιαζόταν είτε πνευματικό, είτε οικογενειακό.

Ακόμη και στις συχνές τηλεφωνικές συνδιαλέξεις, αλλά και στην αλληλογραφία μας, οι συμβουλές του, οι προσευχές του, οι παραινέσεις,οι προτροπές του, οι ευχές και η πατρική του αγάπη, απεριόριστη... 

Καταγόμενος από την όμορφη νήσο Πρίγκηπο, γεννημένος το έτος 1942 και υιός των ευσεβών γονέων Χρυσάφη και Χριστίνας, έφερε επάνω του, την επιβλητικότητα και το άρωμα της λατρεμένης Κωνσταντινούπολης.

Οι γονείς του, από όπως είχε πει ο ίδιος, οδήγησαν τα πρώτα βήματά του, στην Εκκλησία και όταν αργότερα είχε αποφασίσει να ιερωθεί, δεν τον απέτρεψαν, αλλά του είχαν επισημάνει να το σκεφθεί πολύ, πριν λάβει την απόφαση να γίνει άγαμος κληρικός.

Απόφοιτος του Λυκείου της Μεγάλης του Γένους Πατριαρχικής Σχολής, ο κατά κόσμον Γεώργιος Ξύδας, εισήχθη σε ηλικία 18 ετών στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, από την οποία απεφοίτησε αριστούχος το 1964.

Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, χειτοτονείται διάκονος στην Βόννη, σε ηλικία 22 ετών, από τον Μητροπολίτη Γερμανίας Πολύευκτο Φινφίνη, μετονομάζοντάς τον σε Μάξιμο, προς τιμή του Οικουμενικού Πατριάρχου Μαξίμου του Ε', του από Χαλκηδόνος.

Ευρυμαθής, σπούδασε με υποτροφία, εκκλησιαστική ιστορία, στο Πανεπιστήμιο της Βόννης.

Τον Απρίλιο του έτους 1966, επιστρέφει στην Ελλάδα και υπηρετεί ως Διάκονος στον Ι. Ναό, Υπαπαντής του Σωτήρος, Πειραιώς.

Ο Μητροπολίτης Γρεβενών Χρυσόστομος Παπα'ι'γνατίου, το 1967, τον χειροτονεί Πρεσβύτερο και Αρχιμανδρίτη.

Ήταν μόνον 27 ετών.

Υπηρετεί κατά πρώτον στην Ι. Μητρόπολη Πειραιώς και στους Ι. Ναούς, Υπαπαντής του Σωτήρος, Ρόδον το Αμάραντον και Ευαγγελισμού της Θεοτόκου.

Το 1972 έως και το 1973, διορίζεται ως στρατιωτικός ιερέας επί τρίμηνον στην Τρίπολη και αργότερα στην πόλη των Ιωαννίνων.

Οι Ένοπλες Δυνάμεις τον βραβεύουν για το πολυσχιδές έργο του.

Συνεργαζόμενος και συνδεόμενος πνευματικά με τον Μητροπολίτη Ιωαννίνων Σεραφείμ Τίκα, τον από Άρτης, τον ακολουθεί, κατόπιν προσκλήσεως του, στην Αθήνα, όταν εκείνος εκλέγεται Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, την 12η Ιανουαρίου, του έτους 1974.

Καθίσταται κατά πρώτον Γραμματέας της Ιεράς Συνόδου, και έπειτα διευθυντής του ιδιαιτέρου γραφείου του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ.

Αναλαμβάνει ιερατικός προιστάμενος της μεγαλύτερης και πολυπληθέστερης ενορίας, του Ι. Ναού Αγίου Παντελεήμονος, οδού Αχαρνών, όπου επιτελεί σπουδαίο πνευματικό, φιλανθρωπικό και κοινωνικό έργο, επί μία δεκαετία.

Διορίζεται ταυτόχρονα στην υψηλή θέση του Πρωτοσυγκέλλου της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, από τον Απρίλιο του έτους 1974.

Προτάσεται το 1980, για την πλήρωση της Μητροπόλεως Μονεμβασίας και Σπάρτης.

Το 1984, μετά την κοίμηση του Μητροπολίτου Σερρών Κωνσταντίνου, την 4η Απριλίου, η Μητρόπολις Σερρών, τελεί εν χηρεία. 

Συγκληθείσης της Ιεραρχίας την 2αν Μαίου, εκλέγεται με μεγάλη πλειοψηφία ο Πρωτοσύγκελλος Αθηνών, Αρχιμ. Μάξιμος, Μητροπολίτης Σερρών και Νιγρίτης, της χειροτονίας του τελουμένης την 3η Μαίου, από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Σεραφείμ και πολλών Ιεραρχών της Εκκλησίας της Ελλάδος. (Την επομένη ημέρα 4η Μαίου, χειροτονείται Μητροπολίτης Κερκύρας και Παξών ο τότε Αρχιγραμματέας της Ι. Συνόδου Αρχιμ. Τιμόθεος Τριβιζάς.)

Η επίσημη υποδοχή του, γίνεται στην κεντρική πλατεία των Σερρών, την 3η Ιουνίου,παρουσία των πολιτικών και στρατιωτικών αρχών του τόπου.

Ενθρονίζεται στον Μητροπολιτικό Ναό Παμμεγίστων Ταξιαρχών, εν μέσω πολυπληθούς εκκλησιάσματος, ενώ παραλαμβάνει την αρχιερατική ράβδο από τον τοποτηρητή, Σεβ. Μητροπολίτη Ιερισσού και Αγίου Όρους Νικόδημο.

Τα της εκλογής, χειροτονίας του και το Προεδρικό Διάταγμα εκφωνεί απο του άμβωνος, ο τότε Αρχιγραμματέας της Ι. Συνόδου, Αρχιμανδρίτης Ιάκωβος Παπαθανασίου Γκίνης, ο μετέπειτα Μητροπολίτης Νικαίας.

Ο τότε νεοεκλεγείς Σερρών Μάξιμος, παρέλαβε μία μητρόπολη με πολλές ελλείψεις, κατόρθωσε όμως με τα χαρίσματα που διέθετε, να την αναβαθμίσει και να την αναδιοργανώσει.

Με την οξυδέρκειά του και τα πολλά προσόντα που διέθετε, διοικητικά, ποιμαντικά και κηρυκτικά κατόρθωσε να γίνει πόλος πνευματικής έλξεως η μητρόπολη Σερρών σε όλη σχεδόν την Μακεδονία...

Αναφέρουμε ενδεικτικά το πολύπλευρο έργο του.

Ενισχύει τα ενοριακά και φιλόπτωχα ταμεία, δημιουργεί συσσίτια απόρων, ταμείο ιερατικής αλληλεγγύης το 1984 και ίδρυμα υποτροφιών, με ονομασία "Άγιος Μάξιμος, ο Ομολογητής."

Δημιουργεί σχολή αγιογραφίας, βυζαντινής μουσικής και εκκλησιαστικό μουσείο το έτος 1988, με πολύτιμα κειμήλια, στον χώρο του μητροπολιτικού μεγάρου, το οποίο και ανακαινίζει.

Οργανώνει την παιδική ορχήστρα και χορωδία.

Το 1992 ιδρύει εκκλησιαστικό ιατρείο και τράπεζα αίματος.

Παράλληλα ενισχύει οικονομικώς άπορες και πολύτεκνες οικογένειες.

Με πρωτοβουλίες του, συγκαλούνται ιερατικά συνέδρια, συνάξεις και θεολογικές και επιστημονικές ημερίδες.

Υπήρξε πρόεδρος του τοπικού Ερυθρού Σταυρού και πρόεδρος του αντιαιρετικού αγώνος, ενημερώνοντάς το ποίμνιό του γραπτώς και προφορικώς με αντιαιρετικά φυλλάδια αλλά και διά μέσω του περιοδικού " Ο Άγιος Νικήτας", του οποίου υπήρξε διευθυντής.

Ανακαινίζει και στελεχώνει με μοναχές τις Ι. Μονές Τιμίου Προδρόμου, Κοιμήσεως Θεοτόκου Βύσσιανης, Προφήτου Ηλιού και Αγίου Πνεύματος Σερρών.

Χειροτονεί μετά πολλής προσοχής δεκάδες κληρικούς, ενδιαφερόμενος ιδιαιτέρως για την μόρφωση τους και ανεγείρει και εγκαινιάζει πολλούς Ι. Ναούς.

Το μεγάλο του όραμα και η διαρκής αγωνία του, να ανακαινίσει και να επαναφέρει σε λειτουργική χρήση τον ερειπωμένο, παλαιό Μητροπολιτικό Ναό των Αγίων Θεοδώρων, καθίσταται εφικτό, μετά από υπομονή και επιμονή του και σε αγαστή συνεργασία με το Υπουργείο Πολιτισμού και την 12η εφορεία, Βυζαντινών Αρχαιοτήτων.

Ο υπέροχος αυτός βυζαντινός Ναός και εξαίρετο μνημείο, του 11ου αιώνος, που είχε εγκατελειφθεί στην φθορά του χρόνου και όπου στον περίβολό του κατοικούσαν πτηνά και ερπετά, είχε λάβει επιτέλους πνοή, ζωή και φως!

Τα λαμπρά εγκαίνια του τελέστηκαν με κάθε επισημότητα στις 31 Οκτώβριου του έτους 1993, από τον ίδιο τον Μητροπολίτη Σερρών και Νιγρίτης Μάξιμο και πολλών άλλων Αρχιερέων.

Δικαίως δύναται να ονομαστεί ο τελευταίος κτήτωρ του Ναού αυτού, που αποτελεί κόσμημα της Εκκλησίας των Σερρών. Ανακαινίζει παράλληλα και τον Μητροπολιτικό Ναό Ταξιαρχών και ανεγείρει εκ βάθρων επιβλητικό Ναό στην Τερπνή Σερρών.

Με αποκλειστικά προσωπική του οικονομική προσφορά, ιδρύει το "Μαξίμειο πνευματικό και πολιτιστικό κέντρο."

Ίσως αυτό το έργο να αποτελεί μία από τις κυριώτερες ιερές παρακαταθήκες του, το οποίο θα υπενθυμίζει στους αιώνες το όνομα και κυρίως την Θεοφιλή ποιμαντορία του στην Μητρόπολη Σερρών.

Αναδεικνύει, με ενέργειές του, τους δύο τοπικούς Αγίους, τον Άγιο Νικήτα, τον εν Σέρραις αθλήσαντα και τον Άγιο Κάλλιστο, Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, ιδρύοντας προς τιμήν τους, Ι. Ναούς.

Υποδέχθηκε στην έδρα του, με βυζαντινή μεγαλοπρέπεια, τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο και τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χριστόδουλο. 

Πριν την υποδοχή του Πατριάρχου, στην κεντρική πλατεία των Σερρών, επειδή ως ευγενής που ήταν, είχε έρθει πολύ νωρίτερα, δεν δίστασε με την απλότητα που τον διεκατείχε, να προσκαλέσει τον τότε μητροπολίτη Ιερισσού Νικόδημο, να παρακαθήσουν σε κεντρική καφετέρια της πόλης για να πιεί, ως απλός άνθρωπος τον καφέ του...

Διετέλεσε τελετάρχης, με απόφαση της Ιεραρχίας, κατά την εξόδιο ακολουθία του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών Σεραφείμ, Απρίλιο του έτους 1998, όπου τελετάρχησε ευσχημόνως και κατά τάξιν.

Προσκόμισε προς καθαγιασμό και πνευματική ενίσχυση των πιστών, Ιερά Λείψανα Αγίων και θαυματουργές Ι. Εικόνες της Υπ. Θεοτόκου.

Αμέριστο και έμπρακτο το ενδιαφέρον του για την πνευματική πρόοδο της νεολαίας, της μητροπολιτικής του περιφερείας, χειροθετώντας πολλούς αναγνώστες και συγκαλώντας ειδικές συνάξεις νέων.

Σε μία από αυτές τις συνάξεις είχε υπογραμμίσει:

"Το πρόβλημα των νέων σήμερα είναι κυρίως θρησκευτικό. Γι αυτό η σωστή θρησκευτική καθοδήγηση, μέσα μάλιστα από το λατρευτικό βίωμα της Εκκλησίας, θα θεμελιώσει στην ψυχή των παιδιών στερεές ηθικές αρχές, θα εμπνεύσει την ελπίδα, την αγάπη, την ειλικρίνεια, την υπευθυνότητα και θα προλάβει πολλά αδιέξοδα στα οποία πολύ εύκολα οδηγούνται οι νέοι μας. Εάν η ζωή των γονέων λούζεται στο φως του Θεού, αυτό το φως θα επηρεάσει θετικά και την ευάλωτη ψυχή του κάθε παιδιού..." (από ομιλία του, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό της Μητροπόλεως, "ο Άγιος Νικήτας).

Ήταν ο μοναδικός Ιεράρχης ο οποίος τέλεσε την εξόδιο ακολουθία του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Καραμανλή στις 24 Απριλίου 1998, στην Αγία Φιλοθέη Αθηνών, έπειτα από παράκληση της οικογενείας του μεταστάντος, ο οποίος κατήγετο από τον νομό Σερρών και συνδεόταν φιλικώς με τον Μητροπολίτη Μάξιμο.

Το έτος 2001, μετά την εκδημία του μητροπολίτου Σιδηροκάστρου Ιωάννου, με απόφαση της Ι.Συνόδου, διετέλεσε αόκνως και δημιουργικώς, τοποτηρητής της Ι. Μητροπόλεως Σιδηροκάστρου.

Υπήρξε μέλος πολλών Συνοδικών Επιτροπών και εκπροσώπησε την Εκκλησία της Ελλάδες, με άριστη επιτυχία, σε αποστολές στο εξωτερικό.

Συνεκάλεσε στην έδρα του επιστημονικά συνέδρια για την προστασία και διαφύλαξη της πολιτιστικής κληρονομιάς της πόλεως των Σερρών και των βυζαντινών μνημείων της.

Ευαίσθητος και ως προς τα κοινωνικά θέματα του νομού Σερρών, κατόρθωσε με την πειθώ των αξιόπιστων λόγων του και έπειτα από πολλές συναντήσεις με τους αρμόδιους υπουργούς, να ενταχθεί το νέο νοσοκομείο Σερρών στο πλαίσιο κοινοτικής στήριξης, το επονομαζόμενο β' πακέτο Ντελόρ.

Ως γνήσιος Μακεδών Ιεράρχης , έδωσε το δυναμικό παρών του σε όλα τα συλλαλητήρια για το ευαίσθητο θέμα της Ελληνικότητας της Μακεδονίας μας.

Παρέστη επίσης και στα δύο συλλαλητήρια για την μη αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες, το 2001, αλλά και για την προάσπιση των δικαιωμάτων της Εκκλησίας, ως προς το θέμα της εκκλησιαστικής περιουσίας, το 1987.

Τιμήθηκε από την πολιτεία αλλά και πολλούς τοπικούς παράγοντες και συλλόγους εντός και εκτός της Μητροπόλεώς του.

Πάντοτε συνήθιζε να λέγει, "Δεν τιμάμαι εγώ, ο Σερρών Μάξιμος, αλλά η τιμή και ο σεβασμός αποδίδεται στην Εκκλησία, την οποία υπηρετώ..." 

Ιεροπρεπέστατος και μεγαλοπρεπέστατος στις Αρχιερατικές χοροστασίες και Θ. Λειτουργίες του.

Τα κηρύγματά του δεν ήταν στομφώδη, μακροσκελή και κουραστικά και ούτε έκαμε επίδειξη μέσω αυτών, των πολλών θεολογικών του γνώσεων.

Αγαπούσε ιδιαιτέρως το Οικουμενικό Πατριαρχείο και την γενέτειρά του, νήσο Πρίγκηππο, την οποία επισκεπτόταν συχνά, αφού εκεί διέμενε και η εκπαιδευτικός αδελφή του.

Ήταν πρόσχαρις, μειλίχιος καταδεκτικότατος, δίχως έπαρση, υπερηφάνεια, εγωισμό και αυτοπροβολή του έργου του ή του εαυτού του, θεωρώντας τον "υπεράνω όλων".

Διέθετε εκκλησιαστική συνείδηση και ταπείνωση και έμφυτο σεβασμό προς όλους, κληρικούς και λαικούς.

Εργαζόταν αθόρυβα και ήσυχα.

Δεν θα ήταν υπερβολή αυτό που ειπώθηκε από τηλεοπτικό σταθμό, που κάλυπτε τότε την εξόδιο ακολουθία του, ότι υπήρξε ένας από τους σοβαρότερους και αξιοπρεπέστατους Μητροπολίτες της Ιεραρχίας, της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Ο ένθερμος ζήλος και ο συνεχής ιερός αγώνας του για να ευαρεστήσει Θεόν και ανθρώποις, ήταν πρώτο του μέλημα. Τίποτε άλλο δεν τον απασχολούσε.

Η ζωή του όλη, μυστηριακή και ομολογητική, έχοντας ως πρότυπο τον προστάτη του, Άγιο Μάξιμο, τον Ομολογητή.

Η σοβαρότητα που κάποιοι ίσως λανθασμένα του προσέδιδαν, δεν ήταν δείγμα απομακρύνσεως ή απαξίωσης.

Γνώριζε άλλωστε, ο μακαριστός το σοβαρό πρόβλημα υγείας που έφερε με υπομονή και σε συζητήσεις που κατ' ιδίαν είχε, δεν φοβόταν να αναφέρει, ότι το πέρασμα του από αυτή την ζωή θα ήταν σύντομο και βραχύ...

Ποτέ όμως δεν άφηνε ή ελάττωνε τις ποιμαντικές του ευθύνες. Αντιθέτως ήταν πάντα αεικίνητος και παρών όπου έπρεπε...

Αρχές Μαρτίου αναχωρώντας από την πόλη της Καστορίας και καθ' οδόν προς την πόλη της Φλωρίνης, εντός του μητροπολιτικού οχήματός του και ενώ συνομιλούσε, ήρεμα και γαλήνια, σιώπησε, "ηρπαγόμενος εν ουρανοίς."

Ήταν μία παγωμένη Τετάρτη, μεσούσης της εβδομάδος της Τυρινής, πρωινές ώρες της 5ης Μαρτίου, του έτους 2003.

Λίγες μόνον ημέρες πριν το πένθος της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, ήδη ένα απρόσμενο δεύτερο πένθος "κάλυπτε", πλέον ολόκληρη την Μητρόπολη Σερρών και Νιγρίτης...

Οι πένθιμοι ήχοι όλων των κωδωνοστασίων των Ι.Ναών, κατέστησαν γνωστό σε όλο τον Σεραικό λαό, ότι ο ποιμενάρχης τους, είχε ήδη κοιμηθεί... Αδιανόητη και ανερμήνευτη η ξαφνική κοίμησίς του.

Οσιακή, ειρηνική και ανεπαίσθητη...

Συγκλονισμένο το ποίμνιό του δεν μπορούσε να αποδεκτεί το απρόσμενο γεγονός, αφού "ώσπερ γαρ η αστραπή από ανατολών έως δυσμών", ήταν και η έξοδός του από αυτόν τον κόσμο...

Η αρχιερατεία του μόνο δεκαεννέα έτη, όσα ακριβώς και του προκατόχου του, Κωνσταντίνου του Γ'...

Το πολύτιμο και προσφερόμενο έργο του προς την Εκκλησία, έμεινε ίσως ανεπλήρωτο.

Κατ' άλλους όμως είχε ήδη ολοκληρωθεί, Θεαρέστως και Θεοφιλώς, αφού όλες του οι προσδοκίες και τα αγαστά οράματά του, είχαν πλήρως επιτευχθεί εις το ακέραιον.

Το σκήνωμά του μετεφέρθη προς προσκύνηση, στον Μητροπολιτικό Ι. Ναό των Παμμεγίστων Ταξιαρχών Σερρών, επί τριημέρου.

Πόσο συγκινητικό και ανθρώπινο ήταν, να προσέρχονται να ασπαστούν την δεξιάν του, από μικρά παιδιά των δημοτικών σχολείων, έως υποβασταζόμενους γέροντες και γερόντισες...

Χρέος αγάπης και ευγνωμοσύνης προς τον ποιμενάρχη των Σερρών που αγάπησε αλλά και ηγαπήθη από όλο το ορφανισμένο πλέον ποίμνιό του.

Εκεί στον Μητροπολιτικό Ναό, τελέσθηκε και η εξόδιος ακολουθία του, τη 8η Μαρτίου, ημέρα Σάββατο, προεξάρχοντος του επιστήθιου αδελφού του, Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χριστοδούλου, του Αντιπροέδρου της Διαρκούς Ι. Συνόδου, Μητροπολίτου Δράμας Διονυσίου Κυράτσου και τεσσαράκοντα άλλων Αρχιερέων.

Ο Αρχιεπίσκοπος επ' ακριβώς είχε αναφέρει, (από ηχογραφημένη ομιλία του):

"Ως κεραυνός εν αιθρία ήρθε η θλιβερή είδησις της αδοκήτου εκδημίας του αγαπημένου μας αδελφού Σερρών κυρού Μαξίμου.

Ο Ιεράρχης με τον οποίον προ ολίγων ημερών συνομιλούσαμε, δεν είναι πλέον εν ζωή...

Απορία, θλίψη και πόνος πλημμυρίσε τας ψυχάς ημών..."

Ενώ ως προς τον χαρακτήρα του μεταστάντος, είχε αναφέρει:

"Το κυριώτερο χάρισμά του αοιδίμου και πολυαγαπητού αδελφού μας, Σερρών Μαξίμου ήταν η ειλικρίνεια της καρδίας του.

Δεν ήταν άνθρωπος των διαβουλεύσεων και των μεθοδεύσεων.

Ο λόγος του πάντοτε ευθύς, χωρίς υπεκφυγές. 

Εννούσε το ναι, ναι και το όχι, όχι..το γνώριζαν αυτό οι πάντες...

Η παρρησία των απόψεών του, παράδειγμα προς μίμηση.

Ήτο ένας αληθής ποιμένας του μεγάλου Αρχιερέως Χριστού, ενώ δεν θα ήταν παράξενο να ειπωθεί ότι υπερέβαλε όλων των άλλων προκατόχων του Αρχιερέων, διότι εις τα δεκαεννέα έτη της ποιμαντορίας του, είχε αποδείξει, ότι δεν είχε ενθρονιστεί μόνον στους μαρμάρινους και άψυχους Θρόνους των Εκκλησιών, αλλά και στις έμψυχες και θερμές ψυχές του ποιμνίου του...

Τον επισκεφθήκαμε πολλές φορές στην μητρόπολή του για εορτές και πανηγύρεις και μας υποδεχόταν με αγάπη, με ευγένεια και με το χαροποιό πρόσωπό του...

Σήμερα ο λόγος της επισκέψεώς μας, θλιβερός, άδικος και ακατανόητος..."

Εκπρόσωπος του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου, ήταν ο Σεβ. Μητροπολίτης Ξάνθης και Περιθεωρίου Παντελεήμων, ο οποίος και ανέγνωσε το μήνυμα του Πατριάρχου.

Εν συνεχεία μίλησε, φανερά συγκινημένος, ο διά δεύτερη φορά τοποτηρητής της Μητροπόλεως Σερρών, Μητροπολίτης Ιερισσού Νικόδημος Αναγνώστου, αποχαιρετώντας τον αγαπημένο του φίλο Ιεράρχη, με λόγους εγκωμιαστικούς, λόγους πόνου και θλίψεως.

Μίλησαν επίσης ο τότε Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Μητροπόλεως, εκπροσωπώντας τον Ιερό κλήρο, ο Δήμαρχος και ο Νομάρχης Σερρών καθώς και ο εκπρόσωπος της Βουλής των Ελλήνων.

Τέλος από άμβωνος εκφώνησε επίσης επικήδειο λόγο, για την ζωή και το πολυδιάστατο έργο του μεταστάντος, ο Αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, Επίσκοπος Σαλώνων Θεολόγος, ο διάδοχος του αειμνήστου Σερρών Μαξίμου.

Κατόπιν το σεπτό σκήνωμά του εν πομπή, μετεφέρθη έως τον προαύλειο χώρο του παλαιού Μητροπολιτικού Ναού, των Αγίων Θεοδώρων, όπου και εναποτέθη.

Εκπληρώνοντας την επιθυμία του ιδίου, να ενταφιασθεί στον εν λόγω Ι. Ναό, εκεί όπου άφησε όσο ήταν εν ζωή, ένα μεγάλο μέρος της γλυκυτάτης και ταλαιπωρημένης καρδίας του...

Σε μία συνέντευξή του, από τις σπάνιες που έδιδε, είχε αναφέρει ότι "κατέστην Επίσκοπος διά να διακονήσω τον Θεό και τον άνθρωπο και όχι να διακονηθώ.

Αυτό άλλωστε είναι και η έννοια της Αρχιερωσύνης και πάντοτε ευχαριστώ τον Θεό που μου έδωσε αυτό το χάρισμα...."

Κατά την διάρκεια της ευκλεούς ποιμαντορίας του αρκετοί φθόνησαν και ζήλεψαν το πολυσχιδές έργο του και πίκραναν και τον ίδιο...

"Άφες αυτοίς..", έλεγε χαρακτηριστικά ο αοίδιμος... 

Κάποιοι προσπάθησαν και μετά την κοίμησή του να περάσει το όνομά του και το μεγάλο έργο του στην λήθη... 

Δυστυχώς γι' αυτούς ανεπιτυχώς.... 

Δεκαπέντε έτη μετά από την εις ουρανούς αναβάσεώς του, η σεβαστή μνήμη του, όχι μόνο δεν σβήστηκε αλλά τα πάντα, μαρτυρούν στην πόλη των Σερρών και σε όλη την Μητρόπολη, το πέρασμά του, τα ίχνη της αφειδώλου αγάπης του, της πατρικής στοργής και αμέριστης φροντίδας που άφησε πίσω του, για όλους ακόμη και τους λιγοστούς αντιπάλους του...

Δια όλους αυτούς που έγιναν αποδέκτες αυτού του μεγάλου πατρός, των ευργεσιών του, των πολυποίκιλων χαρισμάτων του, των αμετρήτων αρετών και αδιασάλευτων αξιών, του αδαμάντινου χαρακτήρος και της ανοικτής καρδίας του, είναι ανθρωπίνως αδύνατον να λησμονηθούν, ούτε από τους ανθρώπους, ούτε απο την ιστορία...

Η μεγαλοπρεπής όψις του και προπάντων η ιλαρή φωνή του, αντηχεί ακόμα σε όσους είχαν ακούσει το "Αρατε πύλας Σιών και εισελεύσεται ο Βασιλεύς της Δόξης", στα εγκαίνια του Ι.Ναού των Αγίων Θεοδώρων, γενόμενοι αποδέκτες της μεγάλης συγκινήσεώς του... Μαξίμου, του αλησμονήτου και ηγαπημένου Αρχιερέως και ποιμενάρχου της μητροπόλεως Σερρών και Νιγρίτης, υπερτίμου και εξάρχου πάσης Μακεδονίας, αιωνία, ατελεύτητος και αγήρατος, η πανσεβάσμια αυτού μνήμη.

Η Ιερά Μητρόπολις Σερρών και Νιγρίτης με πρωτοβουλία του σεπτού ποιμενάρχη της Σεβασμιωτάτου κ. Θεολόγου τιμά σήμερα και αύριο με εόρτιες εκδηλώσεις την μνήμη του μακαριστού Σερρών Μαξίμου, με την συμπλήρωση δεκαπέντε ετών από της εκδημίας του και δεκαεννέα της Θεοφιλούς ποιμαντορίας του.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

Εμφανίσεις: 301593
Γίνετε ενεργά η πηγή του Romfea.gr! Στείλτε ειδήσεις και φωτογραφίες που πιστεύετε πως ενδιαφέρουν τους αναγνώστες στο [email protected]
FOLLOW ROMFEA: