Γράφτηκε από τον/την Romfea.gr. Σάββατο, 10 Φεβρουαρίου 2018

kiriaki apokreo

Γράφει ο Τρυφωνόπουλος Γεώργιος - Θεολόγος για την Romfea.gr


Έχοντας εισέλθει στην ευλογημένη περίοδο του Τριωδίου, κάθε Κυριακή σηματοδοτεί την απαρχή μιας εβδομάδος, ένα σκαλοπάτι πιο κόντα στο δρόμο για την Ανάσταση. Περνώντας από τον Γολγοθά, σταυρώνοντας αντικρυστά σ’ Εκείνον το εγώ μας. 

Σ’ αυτήν την πορεία δίπλα μας ο Χριστός, που όσο περνούν οι μέρες κι εβδομάδες, τόσο περισσότερο θα μας αποκαλύπτεται, ως μοναδικό πρότυπο αρετής και ηθικής, αφού άλλος δρόμος για να φτάσεις στην Ανάσταση δεν υπάρχει εκτός του Σταυρού και κανένα σταυρικό πρότυπο εκτός Αυτού που ήρθε στο κόσμο από αγάπη και μόνο, για να σώσει και να θεώσει τον άνθρωπο. Δεν ήρθε να κρίνει, ούτε να καταδικάσει, παρά μονάχα να λυτρώσει.

Ωστόσο, ο Ίδιος στην ευαγγελική περικοπή αυτής της Κυριακή μας μιλά για την δεύτερη έλευση του στο κόσμο, μέσα στην δόξα Του μαζί με τους Αγγέλους κι όλους τους Αγίους Του, για να κρίνει, να ξεχωρίσει τα πρόβατα από τα κατσίκια.

Να τακτοποιήσει τους ανθρώπους ανάλογα με τις επιλογές τους. 

Σε πολλούς από μας, αυτό το ευαγγελικό ανάγνωσμα προκαλεί τρόμο και δέος, σφίγγονται οι καρδιές στο ακουσμά αυτό, σχηματίζονται φοβερές παραστάσεις μέσα στο μυαλό, έχοντας μια δικανική άποψη για τα πάντα, θεωρούμε την κρίση του Θεού, σαν ένα δικαστήριο που θα βγάζει αποφάσεις και τον Ίδιο ως Έναν σκληρό δικαστή.

Μα είναι τόσο Ξεκάθαρος, θα έρθει μέσα στην δόξα Του, που δεν είναι άλλη από το Φως της παρουσίας Του, της αληθινής κοινωνίας με τον Άνθρωπο.

Η δόξα Του Θεού είναι η αγαπητική σχέση των Προσώπων της Αγίας Τριάδος, η αλληλοπεριχώρηση του Ενός προς τον Άλλο.

Κι αυτή η σχέση φανερώνεται μέσα στον κόσμο δια της εκκλησία, ως κοινωνία αγάπη των μελών του Σώματος με την Κεφαλή που είναι ο Χριστό και μεταξύ τους.

Άλλωστε η δόξα της εκκλησίας είναι οι άγιοι, όλοι αυτοί που αγάπησαν τον Χριστό και εδώσαν ολόκληρη την υπαρξή τους σ’ Εκείνον. Κι έγιναν κοινωνοί της Θεότητος Του, έλαβαν και λαμβάνουν μέρος στην δόξα Του. 

Αυτή η δόξα θα αποκαλυφθεί την ημέρα της Κρίσεως, θα εμφανιστεί ο Χριστός και μαζί Του όλοι εκείνοι που τον αγάπησαν, θα αποκαλυπτεί ενώπιον του κόσμου, ο αληθινός κόσμος, που είναι η σχέση αγάπης Θεού και ανθρώπου και που πάνω σ’ αυτήν οικοδομείται κάθε είδους αγαπητική σχέση των ανθρώπων μεταξύ τους. 

Κι αυτή η εικόνα θα είναι έλξη, παραδεισένια κατάσταση, γι όλες αυτές τις υπάρξεις που ξέρουν ν’ αγαπούν, που στα πρόσωπα των αδελφών τους, των ελαχίστων, αυτών των καθημερινών είδαν τον Ίδιο τον Χριστό. Και που μ’ απορία θα ρωτήσουν, πότε σε είδαμε Κύριε, αφού ήταν μαθημένες να βλέπουν τον εαυτό τους, να καυχόνται μόνο για τις αδυναμίες τους κι εκεί στην αναξιότητα τους να βιώνουν όπως ο Τελώνης την χάρη και το έλεος του Θεού. 

Ενώ από την άλλη μεριά, όλοι αυτοί που θα βλέπουν την κοινωνία αγάπης του Θεού και θα καίγονται, νιώθοντας ξένοι, αφού η καρδιάς τους έγινε πέτρα από μίσος και κακίες, εκεί όπου η υπερηφάνεια μπόλιασε για τα καλά μέσα τους κι έψαχναν να δουν τον Χριστό, σε κάτι σπουδαίο και μεγάλο, προσπερνώντας τους ελαχίστους αδελφούς, στα πρόσωπα των οποίων βρίσκονταν ο Ίδιος ο Χριστός. 

Σ’ αυτήν κρίση της αγάπης δεν έχουμε την Κρίση του Θεού, αλλά την αυτοκατάκριση του κόσμου.

Ο κάθε άνθρωπος θα βλέπει καθαρά ότι βίωσε, ότι καλλιέργησε μέσα στην καρδιά του. Αν κλείστηκε στο εγώ, αν δεν μπόρεσε ν’ αγαπήσει ποτέ, αν δεν κατόρθωσε όχι γενικά στους ελάχιστους αδελφούς, αλλά ειδικά στο άνδρα, στην γυναίκα, στο παιδί, στον γείτονα, στον φίλο, στον αδερφό να δει τον Χριστό, τότε θα του φαίνεται η δόξα Του Θεού κόλαση, μαρτύριο αφόρητο η παρουσία Του, η κοινωνία της αγάπης Του. 

Αν πας σε σπήλαιο κι ζουν εκεί άνθρωποι χρόνια πολλά, μέσα στο σκοτάδι τους αν ανοίξεις για να περάσει έστω μια χαραμάδα φωτός, κλείνουν τα μάτια, αυτό το λιγό φως τους τυφλώνει, γι’ αυτό προτιμούν το σκοτάδι, αυτό που έχουν συνηθίσει. 

Έτσι και στην μέλλουσα κρίση, η δόξα του Χριστού, θα είναι παράδεισος και κόλαση, αιώνια ζωή και αιώνια καταδίκη, ανάλογα με τα βιώματα, με την στάση ζωής του καθενός.

Αν μείνουμε στον εαυτό μας, εκεί στην μοναξιά του εγωισμού μας, θα γίνουμε όμοιοι με τον διάβολο, θα πορευθούμε μ’ αυτόν, αφού η κολασή του είναι η αδυναμία του ν’ αγαπήσει, ο εγωισμός του που τον τυφλώνει και δεν μπορεί να σχετιστεί με κανέναν, απλά μαραζώνει, μαζί με τους ομοίους του, μ’ όσους είναι ξένοι στην αγάπη, που δεν θέλουν ποτέ να δουν τον Χριστό στο άνθρωπο που συναναστρέφονται.

Ωστόσο, αν ανοιχτούμε στην αγάπη του Θεού, αν μπορέσουμε να σταυρώσουμε το εγώ, λίγο, μικρά βηματάκια για χάρη του άλλου, τότε θα μοιάζουμε του Θεού, θα τον βλέπουμε στα πρόσωπα των ανθρώπων, αυτών των ελαχίστων, που γίνονται τόσο μεγάλοι, αφού σ’ αυτούς αντανακλάται ο ίδιος ο Χριστός.

Κι αυτός ο παράδεισος που ζούμε εδώ, εκεί στην ώρα της Κρίση, αλλά κι όταν φύγουμε για τον ουρανό, θα είναι αποκεκαλυμμένος, θα τον βλέπουμε στην πλήρη δόξα του, διότι παράδεισος τι είναι, παρά η παρουσία του Θεού, η σχέση ζωής μαζί Του.

Εμφανίσεις: 301359
Γίνετε ενεργά η πηγή του Romfea.gr! Στείλτε ειδήσεις και φωτογραφίες που πιστεύετε πως ενδιαφέρουν τους αναγνώστες στο [email protected]
FOLLOW ROMFEA: