Γράφτηκε από τον/την Romfea.gr. Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2018

katagas 14

Του Αρχιμ. Κοσμά Θασίτη, κληρικού της Ι.Μ. Ελευθερουπόλεως


Με τις ευχές του Μακαριωτάτου Πάπα και Πατριάρχου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. Θεοδώρου Β' και με την ευλογία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κατάνγκας κ.κ. Μελετίου, την Πέμπτη 15 Σεπτεμβρίου ε.ε. μου δόθηκε μια άλλη ευκαιρία να γίνω μέτοχος σε μια νέα ιεραποστολική δράση του Σεβασμιωτάστου.

Μια δράση, η οποία θα μου μείνει αξέχαστη γιατί η πορεία μου θύμιζε ακριβώς την πορεία του Κυρίου με τους μαθητές Του προς Εμμαούς. Δεν ήταν μια απλή πορεία, αλλά μπορώ να πω ότι ήταν μια μαρτυρία ελπίδας σε μια απομακρυσμένη περιοχή, εκεί που τους βλέπει μόνο το άγρυπνο βλέμμα του Θεού.

Το ξεκίνημά μας έγινε νωρίς το πρωί, στις 6:30 π.μ., μαζί με τον Σεβασμιώτατο και την συνοδεία του από το Κολουέζι με προορισμό το χωριό Μουτσάτσα, διακόσια χιλιόμετρα μακριά.

Όλοι ξεκινήσαμε με αισιοδοξία, η οποία ήταν ζωγραφισμένη στα πρόσωπά μας. Ιδιαιτέρως, η προσωπική μου χαρά ήταν απερίγραπτη, γιατί ένας πόθος μου γίνεται πράξη.

Μαζί με αυτόν τον πόθο μου πήρα στο μικρό μου βαλιτσάκι τις ελπίδες και τα όνειρα όλων αυτών των ετών, τα οποία εκπληρώθηκαν σ'αυτά τα μαρτυρικά και αγιασμένα χώματα της Αφρικανικής Ηπείρου.

Η διαδρομή αποκαλυπτική, θα έλεγα. Η ομορφιά της φύσης σου έδινε την εντύπωση ότι βρισκόσουν σε μια παραδείσια κατάσταση. Ο χρόνος και η ώρα σαν να είχε σταματήσει.

Η τεχνολογία και ο θόρυβος δεν είχαν χώρο σ' αυτή τη γη. Ήταν αφιλόξενη σε τέτοιου είδους προκλήσεις. Και πώς να μην είναι, εξάλλου, όταν οι άνθρωποι εκεί θέλουν να ζήσουν όπως ζούσαν οι πρόγονοί τους με απλότητα.

Τα πελώρια δένδρα με τους τεράστιους κορμούς μου θύμιζαν την κλίμακα του Ιωάννη, η οποία ένωνε την γη με τον ουρανό και σε καλούσε να ανεβείς κι εσύ μαζί τους εκεί ψηλά και να δοξολογήσεις τα μεγαλεία του Θεού.

Προχωρώντας όλο και πιο βαθιά, δεξιά έβλεπες τις << Στέπες >> τις Αφρικής οι οποίες διασχίζουν χιλιόμετρα μακριά από την μια άκρη στην άλλη και απλώνονται σαν ένα πέπλο το οποίο σκεπάζει με την ομορφιά αλλά και με την ζεστασιά του την χώρα αυτή.

Μέσα στη χαώδη αυτή έκταση, ξαφνικά έρχομαι αντιμέτωπος μ' έναν άλλον κόσμο. Έναν κόσμο που έμοιζε να βγήκε από ένα παραμύθι που θα σε ταξίδευε σε μια άλλη εποχή. Και μέσα σ΄αυτό το παραμύθι προβάλλουν πρόσωπα, με αγνό και καθάριο βλέμμα, τα οποία δεν έχουν διαυρωθεί από το υλιστικό πνεύμα της εποχής, που δυστυχώς θέλει να τα αλλοιώσει όλα. Όλες τις αξίες, της ζωής και των ανθρώπων.

Τα σπίτια τους μικρά και φτωχικά, φτιαγμένα από λάσπη και από τούβλα. Φτιαγμένα με την δική τους κουλτούρα και την δική τους φαντασία. Έχτισαν εκεί μέσα τις ελπίδες και τα όνειρα μιας καλύτερης ζωής, προσφέροντας στα παιδιά τους τις καλύτερες συνθήκες διαβίωσης που θα μπορούσαν.

Όμως, όσο μικρά και φτωχικά κι αν είναι τα σπίτια τους, όσο και πολυπληθείς να είναι η κάθε οικογένεια, τίποτα δεν μπορεί να στερήσει από τα χείλη τους το χαμόγελο, την ομοψυχία, την συντροφικότητα και την αγάπη. Άνθρωποι φτωχοί, χωρίς να γνωρίζουν το αύριο.

Ένα αύριο δίχως όνειρα, δίχως προδιαγραφές κατάλληλες, δίχως ένα καλύτερο μέλλον. Αλλά μια καρδιά μεγάλη που χωράει όλους, γιατί τα τούβλα και η λάσπη δεν μπορούν να φυλακίσουν την αρετή της αγάπη. Γιατί η αγάπη πάντα στέγει.

Συνεχίζοντας την πορεία μας, είχαμε να αντιμετωπίσουμε ένα δύσκολο σύμμαχο. Τον δρόμο. Δρόμος κακοτράχαλος με πολλές λακκούβες και εμπόδια. Δρόμος με λάκκους μεγάλους που όταν τους περνάς, νομίζεις ότι θα σε καταπιούν, όπως το κήτος κατάπιε τον προφήτη Ιωνά που έμεινε στην κοιλία του για τρεις μέρες.

Με την πρώτη ματιά, φαίνεται ο δρόμος απρόσιτος, αλλά κατά την διάρκεια της διαδρομής βίωνα τις δυσκολίες που ζουν οι άνθρωποι αυτοί, ώστε η συμπάθειά μου γι' αυτούς να γίνει ακόμα μεγαλύτερη. Σ'αυτό το σημείο, έκανα έναν παραλληλισμό, ότι ο δρόμος ο συγκεκριμένος μοιάζει με τις ψυχές των ανθρώπων.

Οι μεγάλες λακκούβες κρύβουν τις πτώσεις των ανθρώπων στην αμαρτία, που έρχεται να διασπάσει την ενότητα που έχει δημιουργήσει ο άνθρωπος με τον Θεό και να τον απομακρύνει εντελώς από το θέλημά Του.

Έτσι, λοιπόν, σιγά σιγά, αφού διασχίσαμε αυτή την μεγάλη απόσταση μέσα στην έρημο της Αφρικής, φτάσαμε στον τελικό μας προορισμό. Εκεί μας περίμενε μια έκπληξη. Μας υποδέχτηκε ο σεβάσμιος ιερέας του χωριού Μουτσάτσα, μαζί με τον πρόεδρο, τους κατοίκους και τα μικρά παιδιά.

Ή υποδοχή τους ήταν συγκινητική. Ήρθαν να υποδεχτούν τον ποιμενάρχη τους. Αυτόν ο οποίος τους όργωσε τις ψυχές από τα ζιζάνια της ειδωλολατρείας.

Τους μύησε μέσα στους κόλπους της Ορθόδοξης πίστεως, τους βάπτισε και τους δείχνει ως φάρος φωτεινός μέσα σ' αυτό το πνευματικό σκοτάδι της εποχής τον δρόμο που οδηγεί στην Βασιλεία των Ουρανών.

Ο Σεβασμιώτατος και οι υπόλοιποι της συνοδείας του είδαμε τα σπουδαία έργα που γίνονται στο όμορφο αυτό χωριό. Είδαμε τον Ναό ο οποίος έχει χτιστεί και συνεχίζονται οι εργασίες του τις οποίες κατευθύνει ο Σεβασμιώτατος, δίνοντας περαιτέρω οδηγίες στον υπεύθυνο της ομάδας των εργατών, ο οποίος με πολύ σεβασμό και υπακοή στον Επίσκοπο ακολουθεί πιστά τις εντολές του.

Για ακόμη μια φορά, πώς μπορείς να μην δοξολογήσεις το όνομα του Τριαδικού Θεού βλέποντας ότι η Ορθοδοξία εξαπλώνεται στα πέρατα της γης, ώστε να αυξάνονται οι χριστιανοί ανά την οικουμένη;

Λίγο παραπέρα, παιδιά που περίμεναν τον Επίσκοπο να πάρουν από τα χέρια του ένα γλυφιτζούρι, ή μια σοκοφρέτα. Τα γλυκά και όμορφα πρόσωπά τους έλαμπαν από χαρά, γιατί άραγε πότε θα ξανά είχαν στα χέρια τους αυτή την ευλογία;

Είδα, επίσης, το πρεσβυτέριο, το σπίτι δηλαδή που διαμένει ο καλός ιερέας μαζί με την πρεσβυτέρα και παιδιά του. Ένα σπίτι όχι όπως όλα τα σπίτια των ανθρώπων που ζουν στην Ευρώπη, με τις ανέσεις τους, αλλά ένα απλό σπίτι με δύο δωμάτια που αντί για κρεβάτια έχουν ένα απλό πάπλωμα κάτω, ένα απλό τραπέζι με τις καρέκλες του και τίποτα περισσότερο. Σ' αυτό το σπίτι έχτισαν τις ελπίδες και τα όνειρά τους και τα προφυλλάσουν σαν πολύτιμους λίθους.

Εδώ σ' αυτό το σπίτι φιλοξενηθήκαμε, και είχαμε την ευκαιρία να γευθούμε τα φαγητά τους, τα οποία μπορεί να ήταν λιτά αλλά ήταν νόστιμα γιατί είχαν τοποθετήσει μέσα σ' αυτά το πιο ωραίο μπαχαρικά, την αγάπη.

Αφού γευματίσαμε, η χορωδία των μικρών παιδιών μας ευχαρίστησε με ένα όμορφο τοπικό τραγούδι, βγαλμένο μέσα από τα σπλάχνα τους, όπου οι στίχοι τους εγκωμίαζαν την Ορθόδοξη πίστη μας.

Λίγο πριν αναχωρήσουμε από το χωριό Μουτσάτσα οι κάτοικοι μαζί με τα μικρά παιδιά μας αποχαιρετούσαν τραγουδώντας, δείχνοντας μ' αυτό τον τρόπο τις θερμότατες και ειλικρινέστατες ευχαριστίες τους για την επίσκεψή μας στο χωριό τους. Η συγκίνηση και τα βλέμματά μας ενώθηκαν σε μια ενότητα πίστεως, ελπίδας και αγάπης.

Έτσι, τελείωσε άλλη μια ιεραποστολική περιοδεία, η οποία μου άφησε τα ίχνη της σ' ένα κόσμο παραμυθένιο μιας άλλης εποχής!

katagas 1

katagas 1

katagas 1

katagas 1

katagas 1

katagas 1

katagas 1

katagas 1

katagas 1

katagas 1

katagas 1

katagas 1

katagas 1

katagas 1

katagas 1

katagas 1

katagas 1

katagas 1

katagas 1

katagas 1

katagas 1

katagas 1

katagas 1

Εμφανίσεις: 301046
Γίνετε ενεργά η πηγή του Romfea.gr! Στείλτε ειδήσεις και φωτογραφίες που πιστεύετε πως ενδιαφέρουν τους αναγνώστες στο [email protected]
FOLLOW ROMFEA: