Γράφτηκε από τον/την Romfea.gr. Δευτέρα, 16 Απριλίου 2018

agia ebdomada nairobi 39

Του Σεβ. Μητροπολίτη Ναϊρόμπης κ. Μακαρίου


Η Αγία Εβδομάδα στην Πατριαρχική Σχολή Ναϊρόμπης – Εμπειρίες

Καθημερινά, μέσα στην κατανυκτική ατμόσφαιρα του παρεκκλησίου της Πατριαρχικής Σχολής, εδώ στο κέντρο της ιεραποστολής μας, ζω έντονα, μαζί με τους ιεροσπουδαστές και το προσωπικό, τους εργαζόμενους και αφιερωμένους εργάτες του Ευαγγελίου αυτό που τόσο πολύ αγαπούσε και τόνιζε ο Άγιος Παΐσιος ο Αθωνίτης.

Δεν είναι εύκολη μια τέτοια αποστολή. Είναι ένας καθημερινός αγώνας, μια μάχη κι ένας ενδόμυχος πόθος να νικήσει κανείς τις πράξεις του σατανά και να μπορέσει να ζήσει μέσα στον πλούτο και ην ευωδία του Παραδείσου, ανάλογα με τις πράξεις του.

Έλεγε, λοιπόν, χαρακτηριστικά ο Άγιος: «Έχεις αγάπη, καλοσύνη; Είσαι άγγελος και όπου πας ή σταθείς, μεταφέρεις τον Παράδεισο. Έχεις πάθη, κακία; Έχεις μέσα σου τον διάβολο και όπου πας ή σταθείς, μεταφέρεις την κόλαση».

Εδώ, στους χώρους μας, της Πατριαρχικής Σχολής, ζούμε με την Χάρη του Αγίου Πνεύματος, σε μικρογραφία, αυτό το πρώτο στάδιο της γεύσης του Παραδείσου. Δεν είναι εύκολο πράγμα να έχει κανείς αυτή την αίσθηση.

Βρισκόμαστε σ’ έναν χώρο, όπου μέχρι χθες οι άνθρωποι ζούσαν στην άγνοια, στην κακία και στα πάθη και τα μίση. Τώρα, με την αποδοχή τους αυτή και την αναγνώριση ότι ο Χριστός ήλθε στον κόσμο για να σώσει την ανθρωπότητα ολόκληρη, οι άνθρωποι έχουν άλλη επιλογή: ν’ αγαπήσουν περισσότερο τον Χριστό και να τον δεχθούν ως Σωτήρα και Λυτρωτή τους. Αυτή η αίσθηση δημιουργείται μέσα στις κατανυκτικές ακολουθίες της Αγίας Εβδομάδας – πρωί και βράδυ.

Ως Επίσκοπος και ταυτόχρονα ως δάσκαλος θαυμάζω την αφοσίωσή τους, την ετοιμότητά τους, τον πόθο τους και την αγάπη τους προς τον Κύριό μας, που αποτελεί το κεντρικό πια σημείο της ζωής τους. Το ζουν καθημερινά και το νιώθουν, το αισθάνονται, είναι η ζωή τους και η ελπίδα τους. Προσεγγίζουν αυτό το μυστήριο της άκρας ταπείνωσης του Θεανθρώπου και ξεκουράζονται, αναπαύονται πνευματικά.

Κι εγώ καθισμένος στο στασίδι μου, μέσα στο ιερό, απολαμβάνω τις αγγελικές και μελωδικές φωνές τους τόσο που νομίζω ότι κατεβαίνει ο ουρανός στη γη και αντί ανθρώπων ψάλλουν οι άγγελοι. Μα είναι δυνατόν;

Εδώ βλέπει κανείς και αισθάνεται την οικουμενικόηττα και την ουσιαστική παρουσία της Ορθοδοξίας που ξεπερνάει τους φραγμούς της διάκρισης, των χρωμάτων, του ήθους, της κουλτούρας και μ’ ένα θεϊκό τρόπο μπαίνει μέσα μας ο Νυμφίος της Εκκλησίας, που με την άκρα ταπείνωσή του καταδέχθηκε να ταπεινωθεί, να εξευτελισθεί, να δακρύσει και τέλος να σταυρωθεί, με απώτερο σκοπό να σώσει όλη την οικουμένη και μαζί τον κάθε άνθρωπο της κάθε φυλής και καταγωγής, χρώματος ή προέλευσης.

Οι καθημερινές κατανυκτικές ακολουθίες μάς τροφοδοτούν πνευματικά και εσωτερικά, αφού ακολουθούμε βήμα προς βήμα τον ίδιο τον Χριστό σ’ όλη Του την πορεία και μέσα από την ταπείνωσή Του και το Πάθος Του μάς δίνει το καλύτερο παράδειγμα: να Τον μιμηθούμε.

Το ζούμε έντονα αυτές τις μέρες. Οι άνθρωποι ψάχνουν να βρουν τη ζωή και την αλήθεια. Δεν είναι ικανοποιημένοι απ’ αυτά που γνώρισαν και ακόμα τα ζουν χωρίς αποτέλεσμα. Ξέρουν ότι χάνουν τον καιρό τους.

Δεν έχουν ελπίδα σ’ αυτά τα ανθρώπινα κατασκευάσματα. Είναι κούφια και χωρίς προορισμό. Έτσι, η κάθε στιγμή των Παθών του Κυριου ανοίγει νέους ορίζοντες στις ψυχές των ανθρώπων. Πώς να εξηγήσει κανείς το γεγοός αυτό;

Την Αγία και Μεγάλη Τετάρτη η τέλεση του Αγίου Ευχελαίου στον ναό της Πατριαρχικής Σχολής και στη συνέχεια στις διάφορες ενορίες των περιχώρων και της Ναϊρόμπης απέδειξε για μια ακόμη φορά πόσο ο άνθρωπος έχει αυτή την αγιαστική ενέργεια του θείου μυστηρίου και την θεραπευτική του ιδιότητα.

Πόσοι άνθρωποι πονεμένοι και ταλαιπωρημένοι έρχονται για να δεχτούν με τη βαθιά τους πίστη και ευσέβεια προς τον Θεό τα σωτήρια αποτελέσματα!

Να σκεφθεί μόνο κανείς ότι και στις υπόλοιπες μέρες μέχρι και την Κυριακή της Αναστάσεως ζητούσαν «έλαιον», με βαθύ πόθο, για να καθαρίσουν τις ψυχές τους σωματικά και πνευματικά.

Τόση πίστη! Τόση ανάγκη! Ναι, πιστεύουν ότι έχουν μεγάλη ανάγκη αυτού του εξαγνισμού και της εξ ολοκλήρου αφέσεως.

Έτσι, συνεχίστηκαν όλες οι μέρες των παθών του Κυρίου, με συντετριμμένες τις καρδιές, αφού έβλεπε κανείς ότι οι άνθρωποι έτρεχαν να καταθέσουν μπροστά στον Νυμφίο της Εκκλησίας τα πάθη, τις αμαρτίες, τις αδυναμίες τους μπροστά σ’ αυτό το μέγα μυστήριο ενός μεγάλου, ανεπανάληπτου και μοναδικού δράματος.

Η πορεία του θρήνου, έτσι όπως την ζήσαμε αυτές τις μέρες και στα καθημερινά πρωινά και βραδινά κηρύγματά μας ήταν κυριολεκτικά μια συμπόρευση και πάσχαμε μαζί με τον ίδιο τον Κύριό μας και ψηλαφήσαμε μαζί Του τις πληγές και τους ραβδισμούς Του και νομίσαμε όλοι μας ότι μέσα μας ανακαλύπταμε τους εαυτούς μας, γίναμε πρωταγωνιστές του μεγάλου αυτού δράματος του Θεανθρώπου και Μεγάλου Διδασκάλου.

Συμπάσχαμε και διαπιστώσαμε, ιδιαίτερα όταν τον είδαμε πάνω στον σταυτό να πονεί και να δοκιμάζεται, όλοι μας θεληματικά προσφέραμε τους εαυτούς μας και με βαθιά πίστη και βεβαιότητα ψιθυρίσαμε κι εμείς εκείνο το παγκόσμιο και πανανθρώπινο αίσθημα της ενοχής «Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθης εν τη βασιλεία Σου».

Οι μέρες μας συνεχίστηκαν με όλο και περισσότερη πνευματική και εσωτερική περισυλλογή, αφού οι ιεροσπουδαστές της Πατριαρχικής μας Σχολής συμμετείχαν ενεργά και έμπρακτα, καθημερινά, βήμα προς βήμα, το δράμα των ημερών αυτών.

Το τονίζω για μια ακόμα φορά αυτό που ήδη έγραψα. Στο κλίμα αυτό των ημερών ο Χριστός ήταν ο συνοδοιπόρος μας, ο σύντροφός μας, ο κυβερνήτης.

Έτσι, όλοι μας αισθανόμαστε αυτή την ασφάλεια, παρ’ όλο που οι πειρασμοί και οι δυσκολίες μάς κατακλύζουν κυριολεκτικά, η άκρα, όμως, ταπείνωση του Θεανθρώπου μάς προστατεύει, μας σκεπάζει και μας θερμαίνει τις ψυχές μας, μαζί μας, πάντα, «πάσας τα ημέρας ...».

Και ιδού ο Νυμφίος της Εκκλησίας έρχεται «ως πρόβατον επί σφαγήν». Μεγάλη Πέμπτη στο παρεκκλήσιο της Πατριαρχικής μας Σχολής.

Οι ιεροσπουδαστές μας με ιδιαίτερη κατάνυξη συνεχίζουν να Τον ακολουθούν κι εμείς όλοι γευτήκαμε το βράδυ το μαρτύριο του θανάτου πάνω στον σταυρό.

Προσπαθήσαμε με τις αδυναμίες και τα πάθη μας να Τον ακούσουμε και να ζήσουμε μαζί Του, μέσα στον πόνο και την αγωνία Του. Γνωρίσαμε ότι ο συμβολισμός του σταυρού είναι δοκιμασία, θλίψη και θυσία.

Όμως, στο τέλος γίνεται σύμβολο νίκης και χαράς, θρίαμβος και σωτηρία. «Ιδού γαρ ήλθε διά του σταυρού χαρά εν όλω τω κόσμω».

Το ζήσαμε και το αισθανθήκαμε, ακούοντας από το στόμα του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου: «... είναι υπόθεση χαράς ο σταυρός, γιατί εξολόθρευσε την αμαρτία, καθάρισε την οικουμένη από τον ρύπο της αμαρτίας, χάρισε τη συμφιλίωση με τον Θεό από την παλαιά έχθρα, άνοιξε τις πύλες του ουρανού, μετέτρεψε το μίσος σε φιλία, μας επανέφερε στον ουρανό, κάθισε την ανθρώπινη φύση στα δεξιά του θρόνου του Θεού και μας χάρισε αναρίθμητα αγαθά. Για όλα αυτά δεν πρέπει να πενθούμε ούτε να λυπούμαστε, αλλά να χαιρόμαστε και να ευφραινόμαστε ...».

Τι άλλο θέλουμε; Βρισκόμαστε ήδη στα προπύλαια της Βασιλείας του Θεού. Συνεχίζουμε την πορεία μας και γευόμαστε όλο και περισσότερο την ακτινοβολία της αγάπης Του.

Φεύγουμε για λίγο και πάμε με τους πιο φτωχούς, τους αδικημένους, τους περιφρονημένους για τον Επιτάφιο, στην παραγκούπολη της Κιμπίρας, την δεύτερη μεγαλύτερη στον κόσμο.

Αγγίξαμε ακόμα πιο βαθιά το νόημα της ζωής και του θανάτου. Εκεί διαπιστώσαμε τη δυναμική της πίστης μέσα σ’ αυτές τις καρτερικές ψυχές των αδικημένων αδελφών μας.

Αντί να τους δώσουμε εμείς ελπίδα, μάς δίδαξαν με το μεγαλείο της ψυχής του, πεινασμένοι και περιφρονημένοι απ’ όλους. Κι όμως δεν απουσιάζει από τις ψυχές τους η πνευματική τους καλλιέργεια και μεγαλοψυχία.

Οι υπόλοιπες ακολουθίες συνεχίστηκαν με τις μελωδικές φωνές των ιεροσπουδαστων που έψαλλαν, με ιδιαίτερη χαρά και προθυμία, τα εγκώμια στα Ελληνικά, Σουαχίλι και Αγγλικά.

Η πρώτη Ανάσταση στον Καθεδρικό Ναό των Αγίων Αναργύρων. Το ίδιο και το βράδυ, τα μεσάνυκτα ακούστηκε το Χριστός Ανέστη σε τριάντα διαφορετικές διαλέκτους.

Την επομένη, στον ιερό ναό της Μεταμορφώσεως έγιναν ομαδικές βαπτίσεις μικρών παιδιών στο χωριό Καμάγκου. Και στη συνέχεια στον ιερό ναό του Αγίου Στεφάνου στο χωριό Καμπούκο, ο εσπερινός της αγάπης.

Σ’ όλες τις ακολουθίες ήταν παραδειγματική και έντονη η παρουσία της χορωδίας των ιεροπουδαστών της Πατριαρχικής Σχολής.

Για μια ακόμη φορά ακούστηκε με το Χριστός Ανέστη το ξεδίπλωμα των ψυχών να φέρουν τον ουρανό στη γη και να ζωντανέψουν οι άψυχοι στους τοίχους γιος, Άγιοι και σαν άγγελοι έγιναν κι αυτοί συμμέτοχοι και συνοδοιπόροι, συνομιλητές και παρόντες σ’ αυτόν των ψεύτικο κόσμο της υποκρισίας και της άρνησης.

Η Ανάσταση του Κυρίου ξανάφερε στους ανθρώπους Φως και Ζωή. Όλα φωτίστηκαν και λούστηκαν μέσα στο χαροποιό μήνυμα, με συγκλονισμένες τις ψυχές μας, βροντοφωνάζουμε σ’ όλη την Ήπειρο της Αφρικής: «Ανέστη ο Κύριος» και έσωσε όλους τους ανθρώπους σ’ αυτούς ιδιαίτερα που Τον πίστεψαν και Τον δέχθηκαν ως Σωτήρα και Λυτρωτή τους.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

Εμφανίσεις: 300184
Γίνετε ενεργά η πηγή του Romfea.gr! Στείλτε ειδήσεις και φωτογραφίες που πιστεύετε πως ενδιαφέρουν τους αναγνώστες στο [email protected]
FOLLOW ROMFEA: