Γράφτηκε από τον/την Romfea.gr. Πέμπτη, 06 Απριλίου 2017

kenias makarios 17

Του Σεβ. Μητροπολίτη Ναϊρόμπι και κεντρικής Κένυας κ. Μακαρίου στην Romfea.gr


Όλες οι ιστορίες που καταγράφονται αποτελούν έναν θησαυρό πνευματικής ευφορίας και στήριγμα, για όλους μας, στις τόσες αντιξοότητες και προβληματισμούς που μας κατακλύζουν καθημερινά.

Ζούμε κι εμείς σ’ έναν κόσμο φανταστικό, με όλες τις ανέσεις και τις ευκολίες και νομίζουμε ότι κατακτήσαμε τον κόσμο.

Νομίζουμε πολλές φορές ότι ο προορισμός μας στον προσωρινό αυτό κόσμο είναι οι απολαύσεις και οι κοσμικές μας επενδύσεις.

Ξεχνούμε, κι ας ανήκουμε στην κατηγορία των ανθρώπων που πιστεύουν και συμμετέχουν ενεργά στα μυστήρια της Εκκλησίας μας.

Γι’ αυτό, πολλές φορές, επειδή έχουμε αυτή την προνομιακή θέση, δυσκολευόμαστε να αντιληφθούμε ή να καταλάβουμε τον συνάνθρωπό μας που έχει άλλο χρώμα και ανήκει σε μια συγκεκριμένη κουλτούρα, εντελώς διαφορετική από τη δική μας.

Είναι δύσκολο να μπούμε στο «πετσί», όπως λέμε στη λαϊκή μας γλώσσα, για να καταλάβουμε καλύτερα τον διπλανό μας.

Οι καθημερινές συναντήσεις μου με τους νέους, ιδιαίτερα και συγκεκριμένα, ιεροσπουδαστές της Πατριαρχικής Σχολής, υπήρξε για μένα το καλύτερο διδακτήριο, μια Σχολή που δεν συγκρίνεται με οτιδήποτε πολύτιμο κι αν έχω στη ζωή μου. 

Όπως πάντα έτσι και τώρα, μπαίνει στο γραφείο μου ένας ιεροσπουδαστής πρωτοετής. Κοκκίνισαν τα μάγουλά του με το που μπήκε στο γραφείο μου.

Του υπέδειξα να καθίσει και να αισθάνεται άνετα. Δεν υπήρχε κανένα σημάδι προειδοποιητικό. Ούτε πρωτόκολλο.

Κατάλαβα από την αρχή ότι εκείνο που ήθελε να μου πει ήταν προσωπικό, εμπιστευτικό, ακόμα θα έλεγα απόρρητο.

Ήταν, όμως, αποφασισμένος. Ήθελε να ξεσπάσει για να του φύγει το άγχος και η ταλαιπωρία.

Πίστευε ότι η διήγησή του θα τον ανακούφιζε, αφού ήταν αδύνατο να μιλήσει ακόμα και στον πιο στενό φίλο του, που, συνήθως, μένουν στον ίδιο κοιτώνα, κάθονται μαζί στην τραπεζαρία και ανήκουν στην ίδια φυλή.

Περίμενα για λίγο. Κατάλαβα ότι ήθελε να βάλει τις σκέψεις του σε μια σειρά για να μπορέσει να τα πει όλα με άνεση.

Τον έβλεπα ότι ακόμα προβληματιζόταν, όμως ήταν αποφασισμένος. Όσο περνούσαν τα λεπτά τόσο πιο ανήσυχος ήταν.

Δεν ήξερε από πού ν’ αρχίσει. Έτσι τον ψυχολόγησα. Σε ποιο θέμα να δώσει προτεραιότητα. Στις περιπτώσεις αυτές είμαι πολύ διακριτικός και προσέχω την κάθε κίνηση και σκέψη μου.

Το μεγαλύτερο και σοβαρότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι νέοι εδώ στην Αφρική είναι εκείνο της ορφάνιας.

Είναι πάρα πολύ ενοχλητικό και πληγώνει ψυχολογικά τους νέους το γεγονός ότι μεγαλώνουν από τη στιγμή που έρχονται στον κόσμο αυτό και δεν γνωρίζουν ποιος είναι ο βιολογικός τους πατέρας.

Ούτε αυτή η ίδια η μητέρα, αφού οι καταστάσεις που δημιουργούν το πρόβλημα αυτό είναι αυτόματα απρόβλεπτες, της στιγμής, του δευτερολέπτου και είναι αδύνατο να υπάρχει οποιαδήποτε συγκεκριμένη απάντηση.

Το θέμα παραμένει προσωπικό, εμπιστευτικό. Όπως είπα και πιο πάνω και επαναλαμβάνω, είναι απόρρητο και δεν συζητείται καν.

Στις διάφορες, ήδη, περιγραφές μου σε άλλα κεφάλαια της σειράς των Μαρτυριών Ζωής, δίνω μερικά χειροπιαστά παραδείγματα, τα οποία συνάντησα και μου στοίχισαν σημαντικά, αφού μ’ επηρέασαν κι εμένα ψυχολογικά και εσωτερικά.

Ήταν οι περιπτώσεις αυτές τόσο συγκλονιστικές, που με τρόμαξαν, νόμιζα ότι ήταν σαν όνειρο ή σαν παραμύθι οι διηγήσεις αυτές! 

Πολλές φορές απόρησα και διερωτήθηκα πώς τα παιδιά αυτά μπορούν να ζουν έτσι, μ’ αυτή την αγωνία, την αβεβαιότητα, γιατί, στην ουσία, μέσα τους το συζητούν, το σκέφτονται, το ζουν και κάνουν μάλιστα τη σκέψη «ας ερχόταν έστω και για μια φορά αυτός ο πατέρας μας, να τον βλέπαμε, να του μιλήσουμε, να τον αγγίζαμε, να μας αγκάλιαζε, να μας φιλούσε, ακόμα να μας χαμογελούσε … Τέτοιος πόνος, τέτοια στέρηση, τόση αγωνία, τόσος καημός.

Από τα μηνύματα που λαμβάνω καθημερινά, σημειώνω αποσπασματικά, εκείνα που πραγματικά με συγκλονίζουν: «Θεέ μου, γιατί να μην μπορώ να ξέρω ποιος ήταν αυτός που μ’ έφερε στον κόσμο που ζω και κινούμαι! Γιατί να μη είναι μαζί μου … Είμαι ένας ορφανός …» μου γράφει κάποιος σε ένα μήνυμα, «…έχω ένα όνειρο στη ζωή μου, θέλω να γίνω δάσκαλος και επιθυμία μου είναι να έλθω στο Κολλέγιο σας, για να μπορέσω να πάω εκείνο το δίπλωμα … αλλά δεν μπορώ, γιατί είμαι χωρίς γονείς, δεν γνωρίζω κανένα και δεν υπάρχει κάποιος που να μπορεί να με βοηθήσει … γι’ αυτό ζητώ τη δική σας βοήθεια. Γνωρίζω ότι θα συγκινηθείτε και θα με βοηθήσετε …».

Όσο κι αν προσπαθήσει κανείς να καλύψει μερικά από τα συγκλονιστικά αυτά γεγονότα δε θα μπορέσει, γιατί είναι τόσα πολλά και τόσο παραστατικά και πραγματικά.

Δεν μπορούν ν’ αγνοηθούν ή να τα σβήσει κανείς, αφού μαρτυρούν μια κατάσταση σείεται ολόκληρο το σύμπαν – είναι ιστορίες και παραδείγματα, τα οποία οικοδομούν και συνταράσσουν, ώστε να αποκτήσουμε περισσότερη γνώση και να αισθανθούμε την ανάγκη αυτής της συμπόρευσης μαζί τους, να τους αγγίξουμε και να τους δώσουμε χέρι βοηθείας, ν’ αντιληφθούν ότι δεν είναι μόνοι τους αλλά υπάρχει πάντοτε το αόρατο χέρι του Θεού, που προστατεύει τα ορφανά και κατευθύνει την πορεία τους.

Έτσι, μέσα από τον πόνο των νέων αυτών, που κρύβουν ένα βαθύ και ανεξήγητο μυστήριο, το οποίο δεν πρόκειται ενόσω ζουν να αποκαλυφθεί και να τους δώσει κάποιες εξηγήσεις ή απαντήσεις.

Θα παραμείνει σ’ όλη τη διάρκεια της επί γης ζωής τους ένα μεγάλο μυστήριο, όσο κι αν φαίνεται ότι είναι κάτι απλό και όχι τόσο σημαντικό.

Ανοίγει ο νέος το κεφάλαιο της ζωής τους. Παίρνει βαθιές αναπνοές, για να μπορέσει να αποκαλύψει την αγωνία και τον φόβο που τον κατατρέχουν.

Δεν μπορεί να δώσει καμιά εξήγηση ούτε να δικαιολογήσει την απουσία των βιολογικών του γονιών από τη ζωή του.

Δεν θέλει κανείς να μιλήσει. Το έχουν κάπου κλειδώσει και δεν έχουν το κλειδί να το ανοίξουν. Σίγουρα πρέπει κάποιος να ξέρει.

Κι όμως ο νέος φαντάζεται και επιμένει. Είναι ο τελευταίος που θα μάθει την αλήθεια. Οι γονείς του πέθαναν και οι δύο την εποχή εκείνη που εμφανίστηκε στην Αφρική ο ιός τους Έιτς και σκότωνε – θέριζε κυριολεκτικά τις ζωές των ανθρώπων.

Ένα βρέφος απροστάτευτο, μόνο, απεριποίητο. Μεγάλωσε στην αγκαλιά και στα χέρια κάποιας, τώρα, γριάς, η οποία υποτίθεται και προσφωνείται «γιαγιά»! Και γι’ αυτό ακόμα αμφιβάλλει.

Σκεφτόμουνα, πραγματικά, την ψυχολογικά του κατάσταση. Να μην μπορεί να μάθει από κανένα την αλήθεια και να ζει όλα αυτά τα χρόνια, μέσα στον άγνωστο αυτό κόσμο, με τόσα ερωτηματικά. Ήταν πολύ δύσκολο να τον καταλάβω.

Πονούσε εσωτερικά και μάλιστα ο πόνος του αυτός τον στενοχωρούσε τόσο που δυσκολευόταν να μιλήσει. Ήταν απαρηγόρητος. Τόσος πόνος μετά από τόσα χρόνια.

Και τι περίμενε; Ότι θα έβρισκε τους γονείς του μ’ ένα θαυμαστό τρόπο; Κατάλαβα ότι είχε ανάγκη από πολλή αγάπη και κατανόηση.

Έφερα στο νου μου παρόμοιες περιπτώσεις. Πόσα παρόμοια παραδείγματα είχα ν’ αντιμετωπίσω στο παρελθόν! Δεν βρίσκαμε τους γονείς φυσικά.

Ήταν αδύνατο. Αλλά τουλάχιστον δίναμε κάποιες υποθετικές λύσεις, για να παρηγορήσουμε περισσότερο και να ενισχύσουμε ψυχολογικά και πνευματικά τον άνθρωπο του Θεού.

Τίποτε περισσότερο. Αναλογίζομαι τον πόνο και το βάρος που έχουν μέσα τους. Μα τι να κάνω; Πώς μπορώ να τους βοηθήσω;

Μόνο με την προσπάθεια περισσότερης αγάπης και συμπάθειας. Είναι νέος και όμως σκέφτεται σαν μικρό παιδί. Τόση παιδική αθωότητα και αφέλεια!

Η συνάντηση συνεχίστηκε για αρκετή ώρα. Έκανα ότι μπορούσα. Αυτό ήταν το κύριο θέμα. Η απουσία των βιολογικών γονιών από τη ζωή του. Δεν ήθελε τίποτε άλλο.

Αυτό από μόνο του ήταν δυνατό να του δημιουργεί όλη αυτή την ψυχολογική μυστηριώδη ακαταστασία εσωτερικά.

Είναι μερικές φορές που όταν συμβαίνουν τέτοια γεγονότα που είναι τόσο συναρπαστικά και παράξενα που άθελα μέσα από την ψυχή μας βγαίνει μια βαθυστόχαστη προσευχή και βάζουμε τον εαυτό μας σ’ αυτή την ίδια κατάσταση, για να συμπάσχουμε μαζί του και να γευόμαστε, έστω για λίγο, τον πόνο και τη θλίψη του.

Αυτό συμβαίνει συχνά, έχουμε περιπτώσεις τυφλών, αναπήρων, παιδιών με ειδικές ανάγκες, που δεν πρέπει, με κανένα τρόπο, να περιφρονούμε και να τους δεχόμαστε ψυχρά.

Όχι! Απεναντίας, θα πρέπει να τους έχουμε μέσα μας, δίπλα μας να αισθάνονται έτσι, ότι δεν είναι μόνοι αλλά έχουν ένα αδελφό που τους αγαπά, τους φροντίζει, τους καταδέχεται και τους αγκαλιάζει φιλεύσπλαχνα.

Μόνο να μπορούμε να δώσουμε λίγη κατανόηση και αγάπη, τόσο που να μπορούν οι άνθρωποι αυτοί να καταλάβουν ότι δεν είναι μόνοι.

Η αγάπη αυτή δεν πρέπει να έχει όρια, γιατί την έχουν ανάγκη, για να μπορέσουν να βαστάξουν αυτό το βαρύ φορτίο της αδικίας, που τους συντροφεύει, όλα αυτά τα χρόνια της ζωής τους.

Γι’ αυτό με την πρώτη ευκαιρία το αναζητούν, θέλουν να μιλήσουν, θέλουν ν’ ακούσουν ένα λόγο, να μοιραστούν μαζί με κάποιον εκείνο που τους απασχολεί, τους βασανίζει έντονα και δεν μπορούν να δώσουν μια λύση. Και δεν είναι εύκολο.

Όμως, στο τέλος, αυτή η υπέρβαση της αγάπης θα τα οικονομήσει, έτσι ώστε να ξεπεραστούν αυτοί οι φραγμοί και τα εμπόδια, για να ζήσουν καλύτερες μέρες και να μπορέσουν, έτσι, να προσγειωθούν και να δεχθούν την πραγματικότητα όσο σκληρή κι αν είναι.

Σκέφτηκα, για να τους παρηγορήσω, να τους γράψω ένα υποθετικό γράμμα, το οποίο θα το υπογράφει ο ίδιος ο Χριστός.

Αγαπητέ μου φίλε και αδελφέ,

Σήμερα αισθάνομαι την ανάγκη να επικοινωνήσω μαζί σου, γιατί αισθάνομαι ότι μου λείπεις πολύ και σε πεθυμώ συνέχεια. Σε έχω στη σκέψη μου και στην προσευχή μου κι αυτό το κάνω, γιατί σε αγαπώ και σε αισθάνομαι δικό μου, δίπλα μου.

Συνέχεια σε έχω στη σκέψη μου και σε βλέπω καθημερινά, μέσα στις διάφορες στιγμές της ζωής σου, όταν είσαι χαρούμενος αλλά και όταν είσαι λυπημένος.

Πάντα σε περιμένω με αγωνία, να σε δω και ν’ ακούσω τη φωνή σου και τις σκέψεις, μαζί με τα προβλήματά σου. Πάντα σε περιμένω. Να ξέρεις ότι σ’ έχω στην καρδιά μου.

Είναι γεγονός ότι σε βλέπω όταν συναναστρέφεσαι με τους φίλους σου και μιλάς μ’ αυτούς. Ξέρεις, περιμένω ότι, κάποια στιγμή, θα βρεις λίγο χρόνο για να μου ανοίξεις την καρδιά σου και να μου μιλήσεις κι εμένα.

Είμαι βέβαιος ότι το ’χεις ανάγκη. Παρ’ όλα αυτά προσπάθησα μόνος μου με άλλους τρόπους να σ’ ευχαριστήσω, δίνοντάς σου ευκαιρίες να χαρείς την ομορφιά της φύσης, τις βροχές, τη ζέστη, ακόμα και το κρύο. Αλλά έκανα ό,τι μπορούσα, για να σ’ ευχαριστήσω. 

Έχω πάντα την αίσθηση ότι θα ερχόσουν να με συναντήσεις και σε περίμενα εναγωνίως. Κι όμως παρ’ όλο που δεν ήλθες και δε σε είδα, αν και πληγώθηκα μέσα μου, συνεχίζω να σ’ αγαπώ και να θεωρώ τον εαυτό μου φίλο και αδελφό σου.

Σε είδα φυσικά που κοιμόσουνα τόσο ήρεμα και δεν ήθελα να σ’ ενοχλήσω, γιατί δεν ήθελα να χαλάσω την ησυχία σου και να σε τρομάξω.

Σεβάστηκα το πρόσωπό σου, γιατί μου είσαι τόσο συμπαθής και πολύτιμος. Παρ’ όλο που δεν σε ξύπνησα, όμως, είχα ακόμα μέσα μου την επιθυμία να σου μιλήσω.

Σκεφτόμουνα ότι είχα πολλά να σου προσφέρω και να απαλύνω τον πόνο και τους στεναγμούς σου. Ακόμα, ήθελα να σου κάνω ένα δώρο.

Μα ήσουν τόσο βιαστικός και απασχολημένος, όταν ξύπνησες αργά και στη συνέχεια έτρεξες στην εργασία σου. Βυθίστηκα στη θλίψη και έκλαψα πολύ. 

Αισθάνομαι ότι είσαι απομονωμένος και στενοχωρημένος. Συντρίβεται η καρδιά μου και προσπαθώ να καταλάβω τη θέση σου.

Πόσοι στ’ αλήθεια με λύπησαν και μου προκάλεσαν θλίψη, με πλήγωσαν βαθιά. Τα δάκρυά μου έτρεχαν σαν βροχή. Παρ’ όλα αυτά εγώ συνεχίζω να σ’ αγαπώ. 

Γιατί, όμως, με περιφρονείς και δεν μ’ ακούς; Σ’ αγαπώ και σε σέβομαι πάντα. Θαυμάζω τη φύση και μιλώ μαζί της, μιλώ με τα πουλιά, με τα ζώα, χαίρομαι τα πολύχρωμα λουλούδια και το πράσινο, τα πράσινα δέντρα, τα φορτωμένα με διάφορους καρπούς.

Μάλιστα, για μια στιγμή, ήθελα τόσο πολύ να σε φωνάξω να έλθεις μαζί μου να μιλήσουμε και, ακόμα, να συμφάγομε. Πολλοί από τους φίλους μου με αποφεύγουν και με περιφρονούν.

Όμως συνεχίζω να τους αγαπώ, να τους σκέφτομαι, να τους συμπαρίσταμαι και να τους λατρεύω, γιατί αισθάνομαι ότι έχουν μεγάλη ανάγκη συμπάθειας και συμπόνοιας.

Τόση είναι η αγάπη μου γι’ αυτούς τους ανθρώπους, αφού είναι πλάσματά μου και δημιουργήματά μου, βαθύτερη είναι (η αγάπη αυτή) πιο βαθιά κι από το μέγεθος των ωκεανών. 

Ω, πόσα θα ήθελα να γνωρίζεις, πόσο θέλω να σε βοηθήσω. Θα περιμένω πάντως να με καλέσεις και να μου μιλήσεις και να μου πεις ό,τι έχεις μέσα στην καρδιά σου.

Έχω τόσα πολλά να σου πω και να μοιραστώ μαζί σου, τα σχέδια και τους οραματισμούς μου, που έχω για σένα.

Δεν θα επιμείνω, φυσικά, άλλο. Μου αρέσει να αφήνω τους ανθρώπους να κάνουν τις επιλογές τους και τις προτιμήσεις τους.

Αλλά για σένα θα επιμείνω, επειδή ήσουν η δική μου επιλογή, γι’ αυτό θα σε περιμένω, όποτε μπορέσεις να με επισκεφθείς, για να μιλήσουμε.

Γνωρίζεις ότι σε έχω επιλέξει και είσαι ανάμεσα σ’ αυτούς που αγαπώ ιδιαίτερα κα θέλω να βοηθήσω, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες.

Είμαι συνέχεια μαζί σου και σ’ έχω στη σκέψη μου και στη ζωή μου, είσαι δικός μου, πάντα στη διάθεσή σου. 

Ο αδελφός και φίλος σου,
Ιησούς Χριστός

Αυτή η επιστολή ήταν αιτία να γίνουν σχόλια και πολλοί νέοι που υπέφεραν και είχαν μέσα τους φόβους και αμφιβολίες ενισχύθηκαν και μπόρεσαν, έτσι, να αποκαταστήσουν τις σχέσεις τους με τον Θεό, που ήταν τώρα η μόνη σανίδα σωτηρίας τους.

Άφησαν πια τον Θεό να μπει μέσα τους. Είχαν μια επιβεβαίωση τώρα ότι θα επέστρεφαν στην ομαλή και νόμιμη πορεία της ζωής τους παρ’ όλες τις ταλαιπωρίες και τις αντιξοότητες που συνάντησαν με τη στέρηση του βιολογικού τους πατέρα.

Εκείνος τώρα ήταν κοντά τους, μαζί τους, δίπλα τους, να τους φυτέψει μέσα τους το πνεύμα της αγάπης και της ελπίδας, για να κατασκηνώσει, έτσι, εκείνη η αρχή ότι ο πόνος είναι ένας τρόπος καθαρότητας και ένα απαραίτητο στοιχείο για να θερμανθεί η ψυχή και να επανεύρει τον οριστικό της προορισμό.

Ασύλληπτη είναι η πρόνοια του Θεού για το αδικημένο και ταλαιπωρημένο πλάσμα που βρέθηκε στον κόσμο αυτό απροστάτευτο και εγκαταλελειμμένο, περιφρονημένο από τους πάντες.

Η αδικία και ο πόνος που του δημιούργησαν οι συνθήκες, χωρίς να ξέρει ποιος ήταν ο βιολογικός του πατέρας δε θα είναι πια εμπόδιο για να συνεχίσει τη ζωή του με θάρρος και αισιοδοξία.

Η παρουσία του ίδιου του Θεού και η δυναμική της αγάπης και της προστασίας Του αναπληρούν το μεγάλο αυτό κενό. 

Καταλαβαίνω τις δυσκολίες των παιδιών αυτών που δεν έχουν δει ποτέ τον πατέρα τους και ζουν μέσα σ’ ένα όνειρο ότι, κάποτε, κάπου θα τον συναντήσουν.

Πονούν και βλέπει κανείς στο πρόσωπό τους μια έκφραση που φανερώνει τον βαθύ εσωτερικό τους πόνο και την αγωνία τους.

Το καθήκον φυσικά της αναξιότητάς μου είναι πώς να βρω τρόπους και μέσα για να συμπαρασταθώ, να στηρίξω και να προστατεύσω όσο γίνεται κι όσο μπορώ.

Είναι μια μεγάλη δοκιμασία και για μένα που αγωνίζομαι καθημερινά, μέσα στις τόσες και τόσες δυσκολίες, προβλήματα κι απογοητεύσεις – γιατί όχι;

Έχουμε μπροστά μας ανθρώπους με αδυναμίες και πάθη. Αγωνίζονται όμως και αναγνωρίζουν την παρουσία του Θεού μέσα στη ζωή τους. Δεν λείπει ποτέ η εμπιστοσύνη από όλους μας στον Θεό μας και Δημιουργό μας.

Μου λέει μια μέρα ένας νέος που για ώρες προσπαθούσε να με βάλει μέσα στο πρόβλημά του: «Σεβασμιώτατε, βλέπω μπροστά μου έναν ανήφορο δρόμο, μα θέλω να φτάσω στο τέρμα, για να δικαιωθώ, γιατί πιστεύω ότι ύστερα απ’ όλα αυτά που περνώ θα μπορέσω να τον βρω και να τον συναντήσω, θέλω να με σφίξει στην αγκαλιά του και να τον φιλήσω.»

Έχω μπροστά μου μια σειρά αιτήσεων και προβληματικών προκλήσεων, ερωτήσεις και καταστάσεις, που με κρατούν αιχμάλωτο, για να βρω, αν είναι δυνατό, μια συνταγή, ένα φάρμακο να βρεθεί, ώστε να απαλύνω τον πόνο. 

Στέκομαι και πάλι και βλέπω μπροστά μου μια ανθρωπότητα δυστυχισμένη, χαμένη, απελπισμένη και ο λόγος είναι ότι ο άνθρωπος εύκολα ξέχασε ότι ο Θεάνθρωπος, ο Χριστός, βρέθηκε εδώ στη γη, πέρασε, ακριβώς για να ενώσει τα διεστώτα, να φέρει τον ουρανό στη γη, για να τον αποκαταστήσει στην παλιά του αίγλη και αξιοπρέπεια.

Το πέρασμά Του ήταν συνεπώς ευεργετικό και ωφέλιμο. Χρησιμοποίησε διάφορους τρόπους, για να δώσει στον άνθρωπο μια απάντηση μόνιμη και μια ελπίδα, ένα μήνυμα καταλυτικό.

Το πέρασμά Του, ανά τους αιώνες, είχε ως σκοπό να διδάξει με το παράδειγμά Του, με τα θαύματά Του, τη διδασκαλία Του.

Περνά ο Χριστός κάθε μέρα από κοντά μας, δίπλα μας, μπαίνει μέσα στις καρδιές μας και μας εκτυφλώνει με το διακριτικό Του φως, που εκπέμπει ακτίνες φιλανθρωπίας και αγάπης, αλληλεγγύης και διάκρισης.

Δεν κουράζεται ή, καλύτερα, δεν ξεκουράζεται. Ανησυχεί για τα πλάσματά Του. Δεν περιπλανιέται άσκοπα και απρογραμμάτιστα.

Έχει ένα πρόγραμμα συγκεκριμένο, γιατί, αληθινά, προσφέρει την αγάπη Του διάχυτη, που την έχει ανάγκη ο άνθρωπος. Δεν κάνει επίδειξη δύναμης και δεν δείχνει ότι είναι ο ανώτερος και επιθεωρεί τα πάντα.

Όχι, είναι ταπεινός, άσημος, καταδεκτικός. Ανοίγει νέους δρόμους, νέους ορίζοντες, νέες αρχές και προδιαγραφές. Δεν τρομοκρατεί τους ανθρώπους παρ’ όλο που είναι ο Δημιουργός του ουρανού και της γης.

Απεναντίας, έφερε και έδωσε το στίγμα της αδελφικής και πατρικής Του στοργής και συμπάθειας. Έχει Αυτός, ο Θεάνθρωπος, το χάρισμα της διάκρισης.

Δε ζει μακριά από τον κόσμο, είναι παντού, ανοίγει, προπορεύεται, για να αγαπήσει, να συμβαδίσει, να συμπορευτεί, να αναπαύσει και να ελευθερώσει τον άνθρωπο από τα δεσμά της δουλείας, της άγνοιας, του ψεύδους, της αμηχανίας, της αμφιβολίας. Συνταράσσει τα πάντα για να σώσει τον άνθρωπο.

Δίνει οδηγίες για να καταλάβει ο συγχυσμένος και διαλυμένος νους του ανθρώπου ότι τον θέλει ο ίδιος κοντά Του, τον αποδέχεται και δεν τον συγκρίνει με οτιδήποτε άλλο αφού είναι ο ίδιος που δηλώνει επιγραμματικά και κατηγορηματικά «ίνα ημάς ελευθερώση των παθών, η ζωή και η ανάστασις ημών».

Συνεχίζει ακόμα ύστερα από δύο χιλιάδες χρόνια να έρχεται και να κινείται ανάμεσά μας. Να Τον, δείτε Τον, είναι Αυτός που μπαίνει καθημερινά μέσα στη ζωή μας στις καρδιές μας, στα σπίτια μας.

Αφού είναι ο Θεάνθρωπός μας, μας αναπαύει, το δικό Του πέρασμα είναι αστραπή, είναι φως δύναμης και ελπίδας.

Έχει ως Δημιουργός να ελέγχει και να στερεώνει όλους και όλα. Εμείς τα μικρά ανθρωπάκια, αδύνατα, κοκαλιασμένα και ανήμπορα, Τον ακολουθούμε, αφού επιμένει, μέσα από την απεραντοσύνη της αγάπης Του να μας οικοδομήσει και να μας συναρμολογήσει με τον ίδιο τον υπαρκτό και αναντικατάστατο εαυτό Του.

Ρίχνει σε όλους μας εκείνο που πρέπει ν’ αντιληφθούμε για να Τον κρατήσουμε παντοτινά μέσα μας ότι δηλαδή δεν είμαστε τίποτε, μα δούλοι Του, παιδιά Του αγαπημένα.

Με το πέρασμα Του Εκείνος υποφέρει, διώκεται, ταλαιπωρείται, εξευτελίζεται, ταπεινώνεται για να δώσει ακόμα κι αυτό το ίδιο αίμα Του για μας.

Μέσα από την κρυστάλλινη ζωή Του προβάλλει αγέρωχος, ανίκητος, δοξασμένος και λαμπρός σαν τον ήλιο, ακριβώς για να δώσει σ’ εμάς αυτό το προνόμιο της μεγαλοσύνης Του και της άκρας καταλλαγής και διάκρισης.

Τι μας ωφελούν, λοιπόν, οι άσκοπες θεωρίες, οι ηδονές και τα παρόμοια; Ανακαλύψαμε στο πέρασμα, λοιπόν, της ζωής μας τι σημαίνει ο άνθρωπος, ο ταλαιπωρημένος και περιφρονημένος, να βρίσκει, επιτέλους, ανακούφιση και ελπίδα, μέσα από τη σχέση του που θα έχει με τον Χριστό και την Εκκλησία Του, ιδιαίτερα με τους λειτουργούς Του.

Συνέχισα ν’ ασχολούμαι με το θέμα αυτό και θα συνεχίσω μέχρι να δω ότι η ψυχή αυτή έχει ηρεμήσει και ζει μια φυσιολογική ζωή, έτσι όπως την έφτιαξε ο Δημιουργός.

Η ύπαρξη και η ζωή του κάθε ανθρώπου είναι αποκλειστικό δικό του δικαίωμα. Πολλές φορές οι άλλες επεμβάσεις, οι σχολιασμοί και τα συμπεράσματα για την προσωπική ζωή των ανθρώπων προκαλούν μόνο μια ανεξήγητη ψυχολογική κατάρρευση ή χωρίς λόγους και αιτία δημιουργεί στην ψυχή του ανθρώπου κατάθλιψη, απόγνωση, απελπισία, μελαγχολία, βαθύ πόνο και συνοδεύεται από φόβο και διαπροσωπικές συγκρούσεις, ένα είδος κενού και –γιατί όχι; - στο τέλος, μια αναποφασιστικότητα, λόγω αυτών των άκαιρων και άσκοπων προβλέψεων και καταθλίψεων, που οδηγούν στον θάνατο.

Αυτή η υπό εξέταση περίπτωση μου δημιούργησε μια εσωτερική αναστάτωση, αφού έβλεπα το πλάσμα του Θεού να υποφέρει βαθιά και να αγωνίζεται μόνο και απροστάτευτο, χωρίς στήριγμα κανένα, να βρει τον φυσιολογικό του προορισμό.

Αυτό το πρόβλημα δημιούργησε στην ψυχή του νέου αυτού ένα παθογόνο διχασμό, που, συνεχώς, αύξανε μέσα του μια σοβαρή κατάσταση που τον έσπρωχνε συνέχεια στον απεγκλωβισμό λόγω της λανθασμένης και ανθρώπινης νεανικής αδυναμίας.

Ύστερα από τόσες περιπέτειες και απογοητεύσεις, στερήσεις, δυσκολίες αι πόνο βαθύ, βγάζει κανείς το συμπέασμα ότι όλα γίνονται έτσι και τα γνωρίζει ο Θεός.

Το συμπέρασμα είναι ότι ο Θεός γνωρίζει καλύτερα από μας γιατί υποφέρουμε, γιατί πονούμε, γιατί βασανιζόμαστε. Υπάρχει λόγος και όταν πονούμε τρέχουν τα δάκρυά μας ασταμάτητα.

Για κάθε σταγόνα δάκρυ υπάρχει αιτία. Η πληγωμένη ψυχή, όμως, που πιστεύει στην ενεργό δράση και συμμετοχή του Θεού στην πορεία του, αναπαύεται, ανασταίνει, αναμορφώνεται και γεμίζει εσωτερικά με μια ανεξήγητη χαρά και ελπίδα μαζί.

Αυτή είναι τώρα η κατάσταση της βασανισμένης ψυχής που αιωρείτο μέχρι τώρα και δεν ήξερε πού πήγαινε και ποιο θα ήταν το τελικό της αποτέλεσμα.

Αναπαύεται τώρα και ησυχάζει αφού πια γνωρίζει ότι βρίσκεται στα ασφαλισμένα χέρια του Θεού, που είναι μια ζωντανή παρουσία που ενισχύει και εδραιώνει με τη χάρη του Θεού μια κατάσταση που φαινόταν ότι ήταν καταστρεπτική για την ύπαρξη αυτού του ανθρώπινου πλάσματος.

Χειροπιαστό πια το παράδειγμα της άμεσης και συνεχούς αγάπης και φιλανθρωπίας του Θεού προς τον άνθρωπο.

Αυτός είναι ο Πρώτος που αγνωίζεται και υποφέρει μαζί με το πλάσμα Του, που, οπωσδήποτε, τον οδηγεί, στο τέλος, στη σωτηρία του.

Και με τον τρόπο αυτό η ψυχή ανεβαίνει ψηλά και στο τέλος έρχονται λύσεις με ένα θαυματουργικό τρόπο, για να μπορέσει να σωθεί η νεανική αυτή ψυχή, που είναι πραγματικά τρυφερή και έχει μια ανεξήγητη αθωότητα. 

Μέσα, λοιπόν, σ’ αυτή την ανήσυχη περιπέτεια, ο Θεός επεμβαίνει και δίνει τις λύσεις εκεί που κανείς δεν το περιμένει.

Κύριε, Άγιε του Θεού,
Εσταυρωμένε Χριστέ,
απ’ εκεί πάνω στον Σταυρό της δοκιμασίας Σου,
άπλωσε τα χέρια σου διάπλατα
και αγκάλιασε όλο τον κόσμο Σου
τα δημιουργήματά Σου, τη φύση και τα πετεινά τ’ ουρανού και της γης.
Πάντα σ’ έχω μέσα μου, πάνω μου σε κουβαλώ και είσαι η μόνη ελπίδα μου.
Βρίσκεσαι με τον πόνο Σου δίπλα μου.
Σε νιώθω να με χαϊδεύεις και με στηρίζει, γιατί πάνω απ’ όλα είσαι η αγάπη μου.
Όταν αισθάνομαι αδύνατος δεν με αφήνεις κάτω πεσμένο,
αλλά με τραβάς και με σηκώνεις πάνω ψηλά, για να μη λυγίσω και απογοητευτώ.
Δάκρυα χύνω καθημερινά, χωρίς να σταματώ,
γιατί πονώ και συσταυρώνομαι μαζί Σου.
Μέσα σ’ αυτή μου την απόγνωση στη βαθιά δοκιμασία μου
είσαι εκεί, με πιάνεις απ’ το χέρι και με σηκώνεις όταν χτυπώ την πόρτα Σου,
μου ανοίγεις και με καλοδέχεσαι παρά την αμαρτωλότητα και τις ελλείψεις μου.
Είσαι το φως της ζωής μου, η αλήθεια και η ελπίδα μου.
Αυτό το φως Σου με θερμαίνει και μου δίνει τροφή πνευματική και μ’ αυτόν τον τρόπο φεύγει η αγωνία μου.
Εμπιστεύομαι σε Σένα τα πάντα και μ’ αναπαύεις μέσα από την πλατιά φιλανθρωπία Σου.

kenias makarios 1a

kenias makarios 1a

kenias makarios 1a

kenias makarios 1

kenias makarios 1

kenias makarios 1

kenias makarios 1

kenias makarios 1

kenias makarios 1

kenias makarios 1

kenias makarios 1

kenias makarios 1

kenias makarios 1

kenias makarios 1

Εμφανίσεις: 300797
Γίνετε ενεργά η πηγή του Romfea.gr! Στείλτε ειδήσεις και φωτογραφίες που πιστεύετε πως ενδιαφέρουν τους αναγνώστες στο [email protected]
FOLLOW ROMFEA: