Γράφτηκε από τον/την Εθνικός Κήρυκας. Δευτέρα, 10 Απριλίου 2017

amerikis 1

Γράφει ο Θεόδωρος Καλμούκος | Εθνικός Κήρυκας


Δώδεκα χρόνια συμπληρώνονται τη Δευτέρα 10 Απριλίου από την ημέρα που ο Αρχιεπίσκοπος Βορείου και Νοτίου Αμερικής Ιάκωβος, βγήκε από το χρόνο και ετέθη «υπό γην», όπισθεν του παρεκκλησίου του Τιμίου Σταυρού της Θεολογικής Σχολής.

Δίπλα του ακριβώς βρίσκεται ενταφιασμένος ο στενός του συνεργάτης Μητροπολίτης Σίλας και λίγο πιο πέρα ο Επίσκοπος Αβύδου Γεράσιμος, κι έτσι οι σύντρεις τους συνομιλούν τις νύχτες τις αξημέρωτες μέσα από τους τάφους τους σκιερούς.

Ηταν, θυμάμαι, Κυριακή 10 του Απρίλη του 2005, γύρω στις 5 το αποσπερνό, που ο Ιάκωβος, το φτωχόπαιδο αυτό από την σκλάβα Ιμβρο, που κατόρθωσε να γίνει Αρχιεπίσκοπος Βορείου και Νοτίου Αμερικής, φτερούγισε στα γαλάζια πλάτη του ουρανού και έφυγε για παντοτινά.

Θυμάμαι ακόμα πως ήταν μια μέρα ανοιξιάτικη, ολόφωτη κι ηλιόφωτη που μόλις είχε αρχίσει η γης να μοσχοβολά μυρτιές και πάλι και να γεμίζουν οι αιθέρες με αηδονολαλιές.

Λίγα λεπτά πριν είχαν παύσει τα εμβατήρια κι οι ιαχές «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει», από τις παρελάσεις της Νέας Υόρκης και της Βοστώνης, που είχαν αντηχήσει στις καρδιές όλων των γενεών τη θύμηση και τη μνήμη του μεγάλου θαύματος του 1821, όταν μου ήλθε το λυπητερό μαντάτο στο κινητό τηλέφωνο από την αφοσιωμένη συνεργάτιδά του, την Πωλέτ Πούλου, πως ο «γέροντας έφυγε».

Είχαμε γευματίσει μαζί ένα μήνα πριν στην οικία του στο Ράι, και είχα μεταβεί στο νοσοκομείο του Στάμφορντ του Κονέκτικατ όπου νοσηλευόταν και τον αποχαιρέτησα. Στιγμές δύσκολες, εμπειρίες ζωής.

Τούτες οι σκέψεις είναι κάτι σαν νεκρολούλουδα ή μια σπίθα καντηλιού στη μνήμη του εκεί που κείτεται μόνος και ξεχασμένος χωρίς λουλούδια και χωρίς μια φλόγα καντηλιού να σιγοκαίει.

Εμφανίσεις: 258904
FOLLOW ROMFEA: