Γράφτηκε από τον/την Romfea.gr. 08/06 15:53

hrisaugis

Του John Allen, Εκδότη (Μετάφραση: Romfea.gr)

Σημείωση: Ο τίτλος του δημοσιεύματος δεν είναι του π. Ιωάννη άλλα του περιοδικού Crux.


«Η ενότητα είναι στόχος, δεν είναι δεδομένη εκ προοιμίου», λέει ο π. Ιωάννης Χρυσαυγής, αρχιδιάκονος και σύμβουλος επί θεολογικών θεμάτων του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου. «Μπορεί [η ενότητα] να υπάρχει σε πνευματικό επίπεδο, σε λειτουργικό, ή και μυστηριακό επίπεδο, αλλά για να γίνει ορατή χρειάζεται δύσκολη, επώδυνη, και χρονοβόρα εργασία».

Μέ μία έννοια, η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος της Ορθοδόξου Εκκλησίας, η οποία σχεδιάστηκε ως σύναξις όλων των προκαθημένων των δεκατεσσάρων Αυτοκέφαλων Ορθοδόξων Εκκλησιών σε όλο τον κόσμο και θα πραγματοποιηθεί στην Κρήτη μεταξύ 16 και 27 Ιουνίου, υπήρξε τουλάχιστον για μια χιλιετία στα σκαριά.

Πιο πρόσφατα η προετοιμασία έχει ξεκινήσει από τις αρχές τού 20ού αιώνα και πιό συγκεκριμένα από το 1961, δηλαδή πριν από μισό αιώνα και πλέον.

Ως εκ τούτου, δεν πρέπει να εκπλήσσει κανένα ότι υπήρξαν εμπόδια στην πορεία.

Πρόσφατα, δύο από τις δεκατέσσερες Ορθόδοξες Εκκλησίες μίλησαν για αποχή  -- η Βουλγαρική, επειδή ανησυχεί για ορισμένα κείμενα υπό συζήτηση και επίσης για την διάταξη των θέσεων, καθώς και το Πατριαρχείο Αντιοχείας, για μια διαφορά δικαιοδοσίας που αφορά το Κατάρ.

Τη Δευτέρα, το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, παραδοσιακά η «πρώτη μεταξύ ίσων (Εκκλησία)» στον Ορθόδοξο κόσμο, απηύθυνε έκκληση προς όλους τους προκαθημένους των Ορθοδόξων Εκκλησιών να παρευρεθούν και να τηρήσουν τους κανονισμούς της Συνόδου οι οποίοι συμφωνήθηκαν τον Ιανουάριο του 2016 σε Σύναξη των Προκαξημένων.

Σύμφωνα με τον π. Ιωάννη Χρυσαυγή, αρχιδιάκονο και σύμβουλο επί θεολογικών θεμάτων του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου, ο οποίος καί θα συμμετέχει στη συντακτική επιτροπή του τελικού μηνύματος της Συνόδου, η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος θα πραγματοποιηθεί παρά τα εμπόδια.

«Η Σύνοδος θα γίνει», είπε στον ιστότοπο Crux σε συνέντευξή του στις 6 Ιουνίου, ο π. Χρυσαυγής λίγο πριν την αναχώρησή του για την Κρήτη.

«Αν μία ή περισσότερες Εκκλησίες δεν παραστούν, όλες οι αποφάσεις που θα ληφθούν θα ισχύουν  και θα είναι δεσμευτικές για όλες τις ορθόδοξες εκκλησίες. Έτσι τουλάχιστον αποφασίσθηκε τον Ιανουάριο από τους Προκαθήμενους».

Ενώ παραδέχεται ότι υπάρχουν πιθανώς «περισσότερες διαφορές παρά ομοιότητες» μεταξύ της Μεγάλης Συνόδου και της Δευτέρας Βατικανής, ο π. Χρυσαυγής είπε ότι ελπίζει η Σύνοδος στην Κρήτη να μπορεί να έχει αντίκτυπο στην Ορθοδοξία κατά κάποιο τρόπο ανάλογο με εκείνο της Β΄ Βατικανής Συνόδου στον Καθολικισμό -ιδιαίτερα, είπε, στη κατεύθυνση για ενότητα και συνοδικότητα εντός της Ορθοδοξίας, αλλά και στις σχέσεις με τις άλλες Εκκλησίες και τον υπόλοιπο κόσμο.

«Η ενότητα είναι στόχος, δεν είναι δεδομένη εκ προοιμίου, είναι κάτι στο οποίο προσβλέπουμε», είπε ο π. Χρυσαυγής. «Μπορεί να υπάρχει [ενότητα] σε πνευματικό επίπεδο, ή σε λειτουργικό και μυστηριακό επίπεδο, αλλά για να γίνει ορατή χρειάζεται δύσκολη, επώδυνη, ακόμη και χρονοβόρα εργασία».

Επί άλλων θεμάτων ο π. Χρυσαυγής δήλωσε:

• Οι σχέσεις με την Καθολική Εκκλησία παραμένουν ένα επίμαχο θέμα εντός ορισμένων Ορθοδόξων Εκκλησιών, καθώς μερικές [εκκλησίες] ανησυχούν όταν ένας ηγέτης συναντά τον Πάπα, π.χ., «ξεπουλά ή προδίδει» την πίστη.

• Ορθόδοξοι παρατηρητές έχουν παραξενευτεί από την εγκαρδιότητα μεταξύ του Πατριάρχη Βαρθολομαίου και του Πάπα Φραγκίσκου, όπως άλλωστε και ορισμένοι Καθολικοί – διότι και αυτοί, είπε, μερικές φορές αστειεύονται ότι οι δύο άνδρες μοιάζουν σαν «καλύτεροι φίλοι» -- και πρόσθεσε ότι δεν πιστεύει ότι είναι τυχαίο ότι αυτοί οι δύο ηγέτες, ηγούνται των Εκκλησιών τους την ίδια εποχή.

• Απηχώντας τον Πάπα Φραγκίσκο όταν πρόσφατα συναντήθηκε με τον Μέγα Ιμάμη του Al-Azhar, ο π. Χρυσαυγής συμφώνησε ότι, όταν πρόκειται για την Πανορθόδοξη Σύνοδο, «η συνάντηση είναι αυτό καθ᾽αυτό το μήνυμα».

Ο ιστότοπος Crux μίλησε τηλεφωνικά στις 6 Ιουνίου με τον π. Χρυσαυγή, πολυγραφότατο θεολόγο και δοκιμιογράφο ο οποίος γεννήθηκε στην Αυστραλία και είναι τώρα κληρικός της Ελληνικής Ορθοδόξου Αρχιεπισκοπής Αμερικής. Τα παρακάτω είναι αποσπάσματα από αυτή τη συνομιλία.

Crux: Θα πραγματοποιηθεί τελικά η Σύνοδος;

Η Σύνοδος πρόκειται να γίνει. Δεν γνωρίζω να υπήρχε ποτέ το ερώτημα ότι δεν θα γίνει.

Το 1992, ο Οικουμενικός Πατριάρχης θεσμοθέτησε συναντήσεις (Συνάξεις, καθώς αποκαλούνται) όλων των Προκαθημένων των 14 Ορθοδόξων Εκκλησιών, η τελευταία των οποίων πραγματοποιήθηκε τον Ιανουάριο του 2016, όπου οι κανόνες και τα κείμενα για τη Σύνοδο εγκρίθηκαν από όλους.

Σήμερα το πρωί, στο Οικουμενικό Πατριαρχείο συνεκλήθη έκτακτη συνεδρίαση της Συνόδου η οποία αποφάσισε ότι όλες οι διάφορες ανησυχίες και τα παράπονα, συμπεριλαμβανομένης της αποχωρήσεως της Βουλγαρικής Εκκλησίας και της απειλής του Πατριαρχείου Αντιοχείας, δεν βασίζονται σε διαδικαστικές παραβλέψεις ή παραλείψεις, και ως εκ τούτου οι αποφάσεις που ελήφθησαν τον Ιανουάριο του 2016 πρέπει να ακολουθηθούν.

Αν μία ή περισσότερες εκκλησίες δεν συμμετέχει, αυτό αλλάζει τη θεολογική ή εκκλησιολογική ισχύ της Συνόδου;

Η απλή απάντηση είναι όχι ... Αν μία ή περισσότερες εκκλησίες δεν παρίσταται, ή αποσυρθεί κατά τη διάρκεια της συνόδου, ή δεν είναι παρούσα και δεν ψηφίσει, όλες οι αποφάσεις που θα ληφθούν, εξακολουθούν να ισχύουν και να είναι δεσμευτικές για όλες τις Ορθόδοξες Εκκλησίες.

Έτσι τουλάχιστον αποφάσισαν οι Προκαθήμενοι τον Ιανουάριο. Η Μεγάλη Σύνοδος είναι πάνω και πέρα από κάθε τοπική Εκκλησιαστική Σύνοδο ... και παραμένει τέτοια, ακόμη και χωρίς τη συμμετοχή ενός ή περισσοτέρων Εκκλησιών. Άν δεν είναι Πανορθόδοξη, όμως μπορεί να είναι Μεγάλη.

Σίγουρα η οποιαδήποτε απουσία, είναι ένα κενό που θα γίνει αισθητό, και θα είναι πολύ, πολύ λυπηρό. Νομίζω ότι θα έχει αντίκτυπο όχι μόνο στη Σύνοδο, αλλά και στην Εκκλησία που θα επιλέξει να απέχει ... Αν μια Εκκλησία επιλέξει να απέχει και να μην παραστεί, νομίζω ότι θα ήταν επίσης μια θλιβερή αντανάκλαση της αυτο-περιθωριοποίησης της Εκκλησίας αυτής.

Ποιά αναμένετε να είναι τα μεγάλα ζητήματα;

Πρέπει να λάβετε υπ’ όψη το σκοπό της Συνόδου, ο στόχος της είναι η ενότητα. Η ενότητα όμως είναι στόχος, δεν είναι δεδομένη εκ προοιμίου, είναι κάτι στο οποίο προσβλέπουμε. Μπορεί να υπάρχει σε πνευματικό επίπεδο, σε λειτουργικό ή και μυστηριακό επίπεδο, αλλά για να γίνει ορατή χρειάζεται δύσκολη, επώδυνη, ακόμη θάλεγα χρονοβόρα εργασία. Η ενότητα έρχεται στο τέλος του Συνόδου, όχι πριν. Είναι συνέπεια, όχι κατάσταση.

Για παράδειγμα, οι οικουμενικές σχέσεις με τους άλλους χριστιανούς θεωρείται κάτι σαν δεδομένο στο Οικουμενικό Πατριαρχείο (Κωνσταντινουπόλεως), αλλά όχι πάντα στις άλλες Ορθόδοξες εκκλησίες.

Κατά τα τελευταία 50 χρόνια έχουμε προχωρήσει σε αδελφικές σχέσεις με την Καθολική Εκκλησία, και με τον ίδιο τον Πάπα Φραγκίσκο. Αυτές οι χειρονομίες και οι κινήσεις είναι πιό φυσικές για εμάς, αλλά δεν αντανακλούν απαραίτητα το πού βρίσκεται στην ολότητά της η Ορθόδοξη Εκκλησία.

Η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος λοιπόν μπορεί να είναι σημαντική για την επίτευξη μιας κάποιας ενιαίας αντιδράσεως ή προσέγγισης.

Μπορεί να δώσει ορισμένες κατευθυντήριες γραμμές προς αυτή τη κατεύθυνση, κάπως όπως η Β΄ Βατικανή Συνόδος έκανε για τον Καθολικισμό.

Μπορεί εσείς να βλέπετε αναλογίες μεταξύ της Μεγάλης Συνόδου και της Βατικανής Συνόδου. Υπάρχουν σίγουρα περισσότερες διαφορές παρά ομοιότητες μεταξύ των δύο, αλλά θα μπορούσε η Μεγάλη Σύνοδος να έχει κάποιο παρόμοιο αντίκτυπο.

Άλλα θέματα της Συνόδου περιλαμβάνουν, τι συμβαίνει όταν ένα Ορθόδοξο άτομο παντρεύεται με μη Ορθόδοξο χριστιανό, όπως με μια σύντροφο Καθολική ή Προτεστάντισσα; Τι σημαίνει για την Ορθοδοξία να είναι σε συνομιλία, τόσο πολιτιστικά όσο και από πλευράς της πίστεως, με τον Ιουδαϊσμό και το Ισλάμ;

Επίσης, τι σημαίνει για την Ορθόδοξη Εκκλησία να λειτουργεί ως μια ενωμένη εκκλησία, ως μία εκκλησία, ιδιαίτερα στη λεγόμενη «διασπορά», για παράδειγμα στις Ηνωμένες Πολιτείες, στη Δυτική Ευρώπη, και αλλού; Στην Αμερική, π.χ., σχεδόν όλες οι αυτοκέφαλες εκκλησίες εκπροσωπούνται . . . ενώ [έχουν παρουσία] και επί πλέον άλλες. Υπηρετούμε λοιπόν και διακονούμε μόνο την δική μας εθνική ομάδα, ή πρέπει να ποιμαίνει η εκκλησία τους ορθοδόξους πιστούς στην ολότητά τους;

Ή πάλι, υπάρχει άραγε κάποιος προφητικός λόγος που μπορούμε να προσφέρουμε από κοινού για τη σχέση μας με τον υπόλοιπο κόσμο, συμπεριλαμβανομένων των προκλήσεων του σύγχρονου κόσμου, είτε πρόκειται για θέματα κοινωνικά, οικονομικά, πολιτικά, πολεμικά, ή περιβαλλοντικά;

Ένα άλλο ζήτημα είναι η αυτονομία των Ορθοδόξων εκκλησιών, και ποιός αναγνωρίζει την αυτονομία κάποιας εκκλησίας; Γενικά, το θέμα είναι ότι πρέπει να κινηθούμε προς ένα πιο διαφανή και λιγότερο πολιτικό – πιό αδελφικό και λιγότερο επιθετικό -- τρόπο αντιμετωπίσεως των θεμάτων προς συζήτηση.

Πώς μπορεί να γίνει αυτό όταν υπάρχουν εμφανείς εσωτερικές εντάσεις;

Η ενότητα δεν σημαίνει -- και δεν είναι μόνο -- για τις Ορθόδοξες εκκλησίες αναμεταξύ τους, αλλά επίσης λειτουργεί ως ένα βήμα προς μεγαλύτερη ενότητα, ακόμη και εντός των επιμέρους Ορθόδοξων Εκκλησιών.

Υπάρχουν διαφορές, για παράδειγμα, στο εσωτερικό της Εκκλησίας της Ελλάδας, όπου ορισμένα στοιχεία είναι περισσότερο και άλλα λιγότερο ανοικτά ή οικουμενικά.

Στην Εκκλησία της Ρωσίας, ο Πατριάρχης Κύριλλος και ο Μητροπολίτης Ιλαρίων είναι πιό δεκτικοί σε άλλες εκκλησίες, βρίσκονται π.χ. συχνά στο Βατικανό ή στο Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών, αλλά η δική τους εκκλησία έχει σοβαρές συντηρητικές φωνές, πολύ επικριτικές για παράδειγμα σχετικά με την πρόσφατη συνάντηση του Πατριάρχου Κυρίλλου με τον Πάπα Φραγκίσκο.

Αυτά λοιπόν είναι θέματα, τα οποία η Σύνοδος μπορεί να βοηθήσει να εξομαλυνθούν, να δώσει κάποια λύση ή τουλάχιστον να τερματίσει τους φόβους και τις υποψίες ότι, όταν για παράδειγμα, ο Οικουμενικός Πατριάρχης συναντά τον Πάπα, διαπραγματεύεται ή προδίδει την Ορθόδοξη πίστη. Κι αυτά τα ζητήματα δεν υφίστανται μόνο μεταξύ των Ορθοδόξων εκκλησιών, αλλά είναι και ενδο-ορθόδοξα.

Συναντώμεθα λοιπόν ακριβώς επειδή έχουμε διαφορές. Αν δεν υπήρχαν διαφορές, τότε ποιός θα ήταν ο λόγος της συνάντησής μας;

Πού νομίζετε ότι εστιάζονται οι διαφωνίες και οι εκνευρισμοί της τελευταίας στιγμής;

Νομίζω πως αυτό που παρατηρούμε στην περίπτωση αυτή είναι η τυπική συμπεριφορά μιάς οικογένειας η οποία δεν έχει συναντηθεί με τα μέλη της για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα.

Όταν λοιπόν τα μέλη αυτής της οικογένειας έρχονται σε επαφή μαζί, μετά από μια μακρά περίοδο χωρισμού και απομόνωσης, οι άνθρωποι φυσικά και θα αναρωτηθούν, «εγώ τι έχω να πω στον άλλο; Σε ποιά θέση άραγε θα καθίσω;

Οι άλλοι μήπως πραγματικά νοιάζονται για τις δικές μου ανησυχίες, ή θα σεβαστούν τα δικά μου συμφέροντα; Μήπως χάσω ή μήπως κερδίσει άλλος άν παρευρεθώ;»

Έχουμε λοιπόν διαφορές που έχουν δημιουργηθεί εδώ και περισσότερα από 1.200 χρόνια. Έχουμε περάσει εκατοντάδες χρόνια διώξεων υπό Οθωμανικό καθεστώς, εκατό χρόνια σοβιετικής καταπίεσης, κι ακόμα και σήμερα αντιμετωπίζουμε διώξεις και καταπίεση, όπως με την προσφυγική κρίση σε περιοχές όπου η Ορθόδοξη Εκκλησία βρίσκεται στο ζωτικό της χώρο για εκατοντάδες χρόνια ζώντας πλάϊ πλάϊ με τους μουσουλμάνους αδελφούς μας.

Όλα αυτά, και πολλά άλλα, δημιουργούν εντάσεις για τις οποίες πρέπει να συνέλθουμε «επί το αυτό» και να συζητήσουμε.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία κηρύττει ότι η Σύνοδος είναι το κέντρο της, η καρδιά της, η ίδια της η ταυτότητα. Η συνοδικότητα βρίσκεται στο DNA μας. Αλλά πρέπει να το αποδείξουμε, πρέπει να βρεθούμε μαζί και να καθίσουμε γύρω από το ίδιο τραπέζι. Ελπίζω ότι αυτή η Σύνοδος μπορεί να είναι η απαρχή πολλών περισσότερων συνόδων. Στο τέλος, το κύριο επίτευγμα μας, άν πραγματικά το θέλουμε, θα είναι η ίδια η σύνοδος.

Συμφωνείτε δηλαδή με τον Πάπα Φραγκίσκο, ο οποίος πρόσφατα συναντήθηκε με τον μέγα Ιμάμη του Al-Azhar και είπε: «Η συνάντηση είναι το μήνυμα»;

Αναμφίβολα συμφωνώ με αυτό στην προκειμένη τουλάχιστον περίπτωση, και αυτό είναι σίγουρα η πεποίθηση και του Οικουμενικού Πατριαρχείου, το οποίο εργάστηκε 100 χρόνια τώρα για την πραγματοποίηση αυτού του ονείρου.

Η βασική ιδέα είναι να προχωρήσουμε μαζί μέσα στην Εκκλησία. Η ελληνική λέξη «σύνοδος», που προέρχεται απο τη πρόθεση «συν» και τη λέξη «οδός», σημαίνει ότι βρισκόμαστε στον ίδιο δρόμο, στο ίδιο ταξίδι, και το πρώτο βήμα για να είμαστε μαζί στο ίδιο ταξίδι είναι να κάνουμε ένα βήμα μαζί. Θα τολμήσουμε; Ή θα βρούμε δικαιολογίες να αποφύγουμε, να απουσιάσουμε;

Ολόκληρη η δομή της Ορθοδόξου Εκκλησίας θεμελιώνεται στην αρχή της συνοδικότητας. Δίχως αυτήν, κάτι μπορεί να φαίνεται σαν Ορθόδοξη Eκκλησία, ή μπορεί να διακηρύττει Ορθόδοξα δόγματα, ή ακόμη και να παίρνει Ορθόδοξες αποφάσεις, αλλά όμως δεν είναι Ορθόδοξη. Μόνο «εν συνόδω» η Ορθόδοξη Εκκλησία παραμένει πιστή στην ταυτότητά της, πιστή σε αυτό που είναι και πρέπει να είναι.

Είναι επίσης σημαντικό να θυμόμαστε ότι ο χρόνος μετά τη Σύνοδο θα είναι εξίσου ζωτικής σημασίας, όπως και το ίδιο το γεγονός της Συνόδου, διότι θα είναι η περίοδος της αποδοχής τών κειμένων και αποφάσεων της Συνόδου.

Κανένας κανόνας και καμία δομή της Ορθοδόξου Εκκλησίας δεν έρχεται άνωθεν, από την κορυφή.  Είναι πάντα η συνείδηση των πιστών, η ίδια δηλαδή η Εκκλησία εν τω συνόλω της, η οποία είναι ο τελικός προστάτης, εκφραστής και εγγυητής της Ορθοδόξου αληθείας και του Ορθοδόξου δόγματος.

Συμμετέχετε σε οικουμενικό διάλογο με την Καθολική Εκκλησία. Μήπως ο Πάπας Φραγκίσκος προσφέρει κάτι το ιδιαίτερο σε αυτό;

Νομίζω ότι αυτό που ο Πάπας Φραγκίσκος έχει να προσφέρει, και είναι κάτι παράλληλο με τα προσωπικά ενδιαφέροντα του Οικουμενικού Πατριάρχη μας, είναι ένα πιο ανθρώπινο πρόσωπο.

Αντιλαμβάνεται ο Πάπας, όπως και ο Πατριάρχης, ότι οι δύο Εκκλησίες μας μπορεί να προσφέρουν πολύ περισσότερα στον κόσμο όταν συνεργάζονται μαζί.

Τότε μπορεί να προσφέρουν περισσότερη ελπίδα στους ανθρώπους που υποφέρουν. Προφέροντας λοιπόν μια κοινή φωνή σε έναν κόσμο που είναι διαιρεμένος και πονά, μπορούμε να είμαστε πολύ πιο αποτελεσματικοί και θετικοί.

Όταν, π.χ., ο Πάπας Φραγκίσκος και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος συναντήθηκαν με τον Αρχιεπίσκπο Ιερώνυμο πρόσφατα στη Λέσβο, αυτό ήταν εξαιρετικά σημαντικό και συμβολικό γεγονός.

Υπάρχουν τόσοι πολλοί πρόσφυγες εκεί οι οποίοι κυριολεκτικά διακινδύνευσαν τη ζωή τους προσπαθώντας να φτάσουν στον πολιτισμό και στην ελευθερία, και η από κοινού παρουσία των αρχηγών αυτών λειτούργησε ως φωτεινός προβολέας επί της όλης κρίσεως, προσφέροντας επίσης μια ηθική υπενθύμιση για το πώς θα πρέπει να ανταποκρινόμαστε.

Όταν τοποθέτησαν το στεφάνι μαζί στη θάλασσα, ήταν μια πολύ σημαντική έκφραση απτής, ανθρώπινης ενότητας.

Γνωρίζατε ότι στη Ρώμη, εμείς χαριτολογώντας λέμε ότι ο Βαρθολομαίος είναι «ο καλύτερος φίλος» του Πάπα Φραγκίσκου;

Ναι, έχει επίσης ακουστεί και στους ορθόδοξους κύκλους.

Θυμηθείτε ότι ο Πατριάρχης παρέστη στην εναρκτήρια λειτουργία του Πάπα, κάτι που συνέβη για πρώτη φορά στην ιστορία. Υπήρξαν, μάλιστα, φορές στο παρελθόν, όταν ένας πάπας ήταν παρών στην Κωνσταντινούπολη για την εκλογή νέου πατριάρχη, αλλά δεν παρέστη ποτέ.

Όταν ρωτήθηκε γιατί πήγε, ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος απάντησε ότι αισθάνθηκε πως υπάρχει κάτι εξαιρετικό σ᾽αυτόν τον άνθρωπο, και ότι έπρεπε να παρευρεθεί.

Δεν νομίζω ότι είναι τυχαίο που αυτοί οι δύο άνθρωποι είναι οι ηγέτες των αντίστοιχων εκκλησιών τους σε αυτή τη χρονική στιγμή. Δεν πιστεύω ότι είναι σύμπτωση.

Εμφανίσεις: 304468
Γίνετε ενεργά η πηγή του Romfea.gr! Στείλτε ειδήσεις και φωτογραφίες που πιστεύετε πως ενδιαφέρουν τους αναγνώστες στο [email protected]
FOLLOW ROMFEA: