Γράφτηκε από τον/την Ι.Μ. Γουμενίσσης. Δευτέρα, 05 Μαρτίου 2018

goumenisis 14

Στὴν ἀκριτικὴ ἐπαρχία τῆς Παιονίας, στὴ Γουμένισσα, ὅπου βρίσκεται θρονιασμένη ἀπὸ αἰῶνες τὸ ἱερὸν θησαύρισμα τῆς Παναγίας τῆς ἐπονομαζόμενης Γουμένισσας, ἑορτάστηκε καὶ φέτος ἡ καθιερωμένη ἀπὸ τὸ 1975 πανηγυρικὴ ἐπανενθρόνιση τῆς θαυματουργῆς εἰκόνας τῆς Παναγίας.

Στὴν συνείδηση τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας ριζώθηκε αὐτὴ ἡ ἰδιαίτερη ἑορτὴ μετὰ τὴ βέβηλη κλοπή της καὶ τὴν θαυμαστὴ ἀνεύρεσή της, ὡς ἱεροῦ συμβόλου τῆς εὐλαβείας μας καὶ πολύτιμου κειμηλίου τῆς ἐκκλησιαστικῆς καὶ ἐθνικῆς μας ἱστορίας.

Θεωρεῖται σύμβολο καὶ κειμήλιο διότι, ὅπως ἀναφέρεται στὸ ἀπολυτίκιό της, ἡ Κυρία Θεοτόκος ἀπεδείχθη σώτειρα, καθὼς ἐφήπλωσε τὴ σωτήρια σκέπη της, διασώζουσα τὸν λαὸ τῆς ἐκ πολλῶν περιστάσεων καὶ θλίψεων. Ψάλλουμε ὀφειλετικῶς καὶ χρεωστικῶς τὸν χαριστήριον αἶνο καὶ ἐπιβεβαιώνουμε εὐφροσύνως: «δεινῶν καὶ γὰρ ὀθνείων καὶ πληγῶν, σεισμοῦ τὲ λυτρουμένη μητρικῶς, τῷ λαῶ σου χαριτόδωρον ἐφαπλοῖς Παντάνασσα τὴν σὴν σκέπην». Καὶ καταλήγουμε θριαμβευτικῶς: «δόξα τοῖς θαυμασίοις σου Ἁγνή, δόξα τὴ προστασία σου, δόξα τὴ παναλκεῖ σου προμηθεία Ἄχραντε».

Ἡ πάνδημη ἑορτὴ μὲ τὴν σύναξη τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν κατανυκτικὴ λιτανεία τῆς ἱερᾶς Θεομητορικῆς εἰκόνος προσέδωσε μία ξέχωρη προσευχητικῆ διάσταση.

Ἡ Γουμένισσα συμμετεῖχε δεητικὰ ἀπευθυνόμενη στὴν παντευλόγητη χάρη της γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῶν δύο στρατιωτῶν ποὺ συνελήφθησαν ἀπὸ τοὺς ἀλλόθρησκους γείτονες στὴ μεθοριακὴ γραμμὴ τοῦ Ἔβρου.

Ὁ εἰς ἐξ αὐτῶν, ὁ Ἄγγελος Μητρετώδης ἕλκει τὴν καταγωγὴ τοῦ ἐκ πατρὸς ἀπὸ τὴ Γουμένισσα. Ἐποφειλόμενη ἑπομένως ἡ πρόθεσή μας νὰ ἀπευθύνουμε τόσο πρὸς τὴν Παναγιά μας, ὅσο καὶ πρὸς τὸν ἅγιο Γεώργιο ποὺ εἶναι «τῶν αἰχμαλώτων ἐλευθερωτὴς» δέηση, ὥστε ὁ Κύριος νὰ φανεῖ ἴλεως.

Νὰ ἀφυδατώσει τὸ μένος τῶν γειτόνων μας, ποὺ τελευταίως ἔχει ἐξαφθεῖ ἐπικίνδυνα καὶ νὰ ἀπελευθερώσει τοὺς δύο στρατιῶτες ποὺ ὑπηρετοῦν τὴν πατρίδα μας.

Γιὰ τὴν περίσταση, ὁ Μητροπολίτης μᾶς κ. Δημήτριος, συνέταξε εἰδικὴ δέηση:

«Μορφήν σου σεβασμίαν, Θεοτόκε Γουμένισσα, τὴν ἐνθρονισθεῖσαν ἐνθάδε κατὰ χρέος γεραίρομεν· δεινῶν καὶ γὰρ ὀθνείων καὶ πληγῶν, σεισμοῦ τὲ λυτρουμένη μητρικῶς, τῷ λαῶ σου χαριτόδωρον ἐφαπλοῖς, Παντάνασσα, τὴν σὴν σκέπην· δόξα τοῖς θαυμασίοις σου, ἁγνή· δόξα τῇ θείᾳ σκέπῃ σου· δόξα τῇ παναλκεῖ σου προμηθεία, ἄχραντε».

«Ὡς τῶν αἰχμαλώτων ἐλευθερωτής...» «Τὴ Ὑπερμάχω στρατηγῶ τὰ νικητήρια…». [...] Ἔτι δεόμεθα ὑπὲρ τῶν ἀδελφῶν ἠμῶν, τῶν ἄρτι πάρ? ὀθνείων διαρπαγέντων, τοῦ Ἀγγέλου τὲ καὶ τοῦ Δημητρίου, ἐλέους Θεοῦ ἐπιδεομένων, ὑπὲρ ἐνισχύσεως, ταχείας ἀντιλήψεως, ἀπολυτρώσεως καὶ σωτηρίας αὐτῶν [...] ὑπὲρ τοῦ λυτρωθῆναι αὐτοὺς ἀπὸ τῆς ἀδικίας τῶν ἀλλοφύλων καὶ ὑπὲρ τοῦ ἴλεων, εὐμενῆ καὶ εὐδιάλλακτον γενέσθαι τὸν ἀγαθὸν καὶ φιλάνθρωπον Θεὸν ἠμῶν, τοῦ ἀποστρέψαι ἂπ αὐτῶν τὴν ἐνεστώσαν δοκιμασίαν καὶ ἐλεῆσαι αὐτούς.

Η ΕΥΧΗ ΤΗΣ ΔΕΗΣΕΩΣ

Κύριε, ὁ Θεὸς ἠμῶν, ἡ ἐλπὶς πάντων των περάτων τῆς γῆς καὶ τῶν ἐν θαλάσση μακράν· ὅ των χειμαζομένων λιμὴν καὶ τῶν ἀδικουμένων ρύστης καὶ σωτήρ· ὁ μὴ ἐῶν ἠμᾶς πειρασθῆναι ὑπὲρ ὃ δυνάμεθα· ὁ ποιῶν σὺν τῷ πειρασμῶ καὶ τὴν ἔκβασιν, τοῦ δύνασθαι ἠμᾶς ὑπενεγκεῖν· δεόμεθά σου ἐκτενῶς καὶ ἰκετεύομεν, ὑπὲρ τῶν ἄρτι διαρπαγέντων ἀδελφῶν ἠμῶν τῶν ὑπὸ δίκην διατελούντων.

Ὅτι ἐπονηρεύσαντο κατὰ τῶν δούλων σου τὰ σκηνώματα τῶν Ἰδουμαίων, ἀλαζονευόμενοι.

Διὸ παρακαλοῦμέν σε, Δέσποτα παντοκράτορ καὶ πολυέλεε, ἐπάκουσον ἠμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν ἐν τῇ ὥρα ταύτη, ὑπὲρ τῶν ἀδελφῶν ἠμῶν, τῶν ἐπικαλουμένων τὸ ὄνομά σου καὶ χρηζόντων τῆς παρά σου βοηθείας καὶ ἀντιλήψεως. Ἀναστηθι εἰς τὴν βοήθειαν αὐτῶν.

Τὰς βουλᾶς τῶν ἐνεδρευόντων ἠμὶν διασκέδασον. Λάλησον ἀγαθὰ ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν καὶ ὁλοτελῆ τοῖς δούλοις σου τὴν ἐλευθερίαν χορήγησον.

Ἐν τῇ χρηστότητί σου, Κύριε, ἐνίσχυσον τοὺς δούλους σου, βοηθὸς καὶ ὑπερασπιστῆς γενήθητι αὐτοῖς. Χαρὰν καὶ ἀγαλλίασιν ἀνατειλον αὐτοῖς, τοῖς οἰκείοις αὐτῶν καὶ παντὶ τῷ λαῶ σου καὶ ἴασαι τὰ συντρίμματα αὐτῶν, εὐλογῶν τὴν κληρονομίαν σου.

Ὅτι σὺ εἰ ἡ ἐλπὶς τῶν ἀπηλπισμένων καὶ ἡ βοήθεια τῶν ἀβοηθήτων, καὶ σοὶ τὴν δόξαν ἀναπέμπομεν, τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Υἱῶ καὶ τῷ Ἁγίω Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰώνας τῶν αἰώνων».

Ἡ αὐτὴ εὐχὴ ἐπαναλήφθηκε καὶ στὸν Μητροπολιτικὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, στὸν ὁποῖο μεταφέρθηκε κατὰ τὴν λιτανεία ἡ εἰκόνα τῆς Παρθενομήτορος Κυρίας Θεοτόκου.

***

Στὶς λατρευτικὲς ἐκδηλώσεις προεξῆρχε ὁ οἰκεῖος ἱεράρχης καὶ συμμετεῖχαν ὁ καθηγούμενος τῆς ἱερᾶς μονῆς π. Ἀγαθάγγελος, τὸ τίμιο πρεσβυτέριο τῆς Γουμένισσας, καὶ κατὰ τὴ λιτανεία οἱ πλησίστιοι ἐφημέριοι, ὁ Δήμαρχος Παιονίας κ. Χρῆστος Γκουντενούδης, ὁ Ἀντιδήμαρχος κ. Ἰωάννης Ἀλίρης, ὁ πρόεδρος τοῦ τοπικοῦ διαμερίσματος κ. Ἀθανάσιος Τραχανίδης, ὁ Πρόεδρος τῆς τοπικῆς κοινότητας Γρίβας κ. Γεώργιος Μπακάλης, ὁ Ταξίαρχος Πολυκάστρου κ. Ἀθανάσιος Ναλμπάντης, ὁ Ἀστυνομικὸς Διευθυντὴς Κιλκὶς κ. Ἰωάννης Ταλαμπίρης καὶ ἐκ τοῦ εὐσεβοῦς πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας πλῆθος πιστῶν.

Ἀγήματα ἀνδρῶν, τοῦ Στρατοῦ καὶ τῆς Ἀστυνομίας, συνόδευσαν τιμητικὰ τὴν ὅλη λατρευτικὴ πομπή. Ἀντιπροσωπεία ἀξιωματικῶν καὶ ἀνδρῶν τῆς Ἑλληνικῆς Ἀστυνομίας, ὅπως τότε στὶς 9 Μαρτίου 1975 ποὺ παρέδωσαν στὴν εἴσοδο τῆς πόλεως ἀνθοστολισμένη τὴν θαυματουργὴ εἰκόνα στὸ Μητροπολίτη, ἔτσι καὶ τώρα τιμητικὰ κρατοῦσαν σὲ ὅλη τὴ λιτανευτικὴ πομπὴ τὴν εἰκόνα τῆς Θεομήτορος. Στὸ ἀστυνομικὸ Τμῆμα τῆς Γουμένισσας ἀναπέμφθηκε δέηση “ὑπὲρ ἀμφιλαφοὺς ὑγείας, ἐνισχύσεως, θείου φωτισμοῦ καὶ προστασίας τῶν σωμάτων ἀσφαλείας τῆς πατρίδος ἠμών”.

Τὴ λιτανεία ποὺ κατέληξε στὸν αὔλειο χῶρο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς, ὅπου καὶ ἔγινε ἡ ἀπόλυση, συνόδευσαν οἱ μουσικοί της ἐνορίας τοῦ Ἁγίου Γεωργίου μὲ τὰ φημισμένα χάλκινα. Προσκύνησαν οἱ συλλιτανεύοντες πιστοὶ καὶ ἡ ἱερὰ εἰκὼν ἐπανενθρονίσθηκε στὸν τόπο τῆς καταπαύσεώς της, γιὰ νὰ ὑποδέχεται τὶς προσευχές, τὴν εὐλάβεια καὶ τὴν εὐγνωμοσύνη τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ. 

***

Ἀναγνώστηκε ἡ ἐγκύκλιος τοῦ Μητροπολίτη ἀπὸ τὸν καθηγούμενο τῆς Ι. Μονῆς Παναγίας Γουμενίσσης: 

«Αδελφοί μου συνεορταστές,

ἀπό τήν ὥρα πού γεννιόμαστε, ταυτίζουμε τήν ζωή μας μέ τίς συντεταγμένες τοῦ ὁρατοῦ μας κόσμου. Ἀπό τήν ὥρα πού γεννιόμαστε, λαχταροῦμε καθημερινά νά μήν χάσουμε τίς ὄμορφες εὐκαιρίες αὐτῆς τῆς ζήσης.

Παλεύουμε νά στήσουμε τόν ἐγκόσμιο παράδεισό μας, γιά νά τόν μοιραστοῦμε μέ τούς ἀγαπημένους μας ἤ μόνο μέ τόν ἑαυτό μας. Ἀγωνιοῦμε νά ἔχουμε κάποιο καλύτερο, εὐνοϊκότερο μερίδιο στόν διακοινωνούμενο ἔξω κόσμο: μέ τήν μάθηση, μέ τήν ἐπιστήμη, μέ τόν πολιτισμό, μέ τόν ἐπαγγελματισμό, μέ τήν ἐξασφάλιση τῆς κοινωνικῆς σιγουριᾶς, μέ τήν κατάκτηση τῆς ἐρωτικῆς ἀγάπης καί τῶν καρπῶν της, μέ τήν ἀνάδειξή μας σέ προβεβλημένους κοινωνικούς ρόλους, μέ τήν ὁποιαδήποτε οἰκονομική ἀνάσα, μέ τήν διαφύλαξη τῆς σιγουριᾶς μέσα σ᾽ ἕνα ἀβέβαιο “αὔριο”.

Ἀκόμη καί σήμερα, σ᾽ αὐτά τά στενόχωρα κι ἀπεγνωσμένα χρόνια τῆς κρίσης, ψάχνουμε ἀκόμη καί γιά ἴχνη ―τουλάχιστον γιά ἴχνη!― ἑνός τέτοιου ἐγκόσμιου παραδείσου.

Καταρχήν, ὅλα αὐτά εἶναι σύμφυτα μέ τόν ἀνθρώπινο ψυχισμό μας, ἀποτελοῦν ἐργαλεῖα γιά τήν πορεία τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς μας. Κανείς δέν τό ἀρνεῖται.

Όμως, ἄν τό καλοσκεφθοῦμε, αὐτός πού δίνει νόημα σέ ὅλα αὐτά εἶναι ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος, κι ἄς κρατιέται συνειδητά ἤ ὑποσυνείδητα ἀπό ὅλα αὐτά! Ὁ ἴδιος ὁ θνητός ἄνθρωπος προσδίδει ἀξία σέ ὅλα αὐτά, κι ἄς ἀναζητεῖ τήν ἀξία του μέσα ἀπό ὅλα αὐτά! Διότι ὅλα αὐτά ἔρχονται καί παρέρχονται τραγικά, ἀκόμη καί ὅσο ζοῦμε, ἐνῶ ἐμεῖς συνεχίζουμε νά ὑπάρχουμε γιά περισσότερα χρόνια. Ἄρα;

Μᾶλλον ἐμεῖς πρέπει νά δώσουμε ἀπάντηση γιά τό νόημα καί τήν ἀξία τῆς ὕπαρξης.

Παλαιότερα, θεωρίες καί ἰδεολογίες καί συστήματα καί πρακτικές καί πολιτισμοί… 

σήμερα, ἡ ραγδαία ἐξέλιξη τοῦ “παντογνώστη” πολιτισμοῦ μας…

καί αὔριο, δέν ξέρουμε τί ἄλλο…

ἐπιχειροῦν καί θά ἐπιχειροῦν νά δώσουν συλλογικά ἀπαντήσεις περί τό νόημα τῆς ὕπαρξης, ἀπαντήσεις περί τήν ἀξία τῶν προσπαθειῶν, ἀπαντήσεις στό ὑπαρξιακό ἐρώτημα τοῦ θνητοῦ ἀνθρώπου.

ΔΙΟΤΙ συλλογικά μέν ὡς ἀνθρωπότητα ἔχουμε βεβαίως διάρκεια ζωῆς αἰώνων καί αἰώνων. ΟΜΩΣ ὁ καθένας μας ἀτομικά εἶναι προσωρινότατος! Ἀκόμη κι ἄν ἀποβεῖ κοσμοκυρίαρχος ἤ πανεπιστήμων ἤ ἀπειροπλούσιος ἤ… συμπαντο-γνώστης, εἶναι προσωρινότατος.

Γιαυτό ἔχει γιά μᾶς ὑπαρξιακή σημασία μονάχα ἡ ἀληθινή καί ἐπακριβής ἀπάντηση γιά τό νόημα καί τήν ἀξία καί τόν σκοπό τῆς ἴδιας μας τῆς ὕπαρξης.

Τήν ἀληθινή ἀπάντηση μᾶς τήν ἔδωσε καί μᾶς τήν δίνει Ἐκεῖνος πού μᾶς ἔπλασε ἐκ τοῦ μηδενός· Ἐκεῖνος πού μᾶς λύτρωσε ἀπό τήν αὐτομηδένιση καί μᾶς ὁδήγησε στήν δική Του σωτήρια πληρότητα· Ἐκεῖνος πού δέν ἔπαψε ἀνά τούς αἰῶνες, οὔτε καί θά πάψει, νά μακροθυμεῖ ἐμπρός στήν ἀτομική ἱστορία τοῦ καθενός μας! «Ἰδοὺ ἕστηκα ἐπὶ τὴν θύραν καὶ κρούω· ἐάν τις ἀκούσῃ τῆς φωνῆς μου καὶ ἀνοίξῃ τὴν θύραν, καὶ εἰσελεύσομαι πρὸς αὐτὸν καὶ δειπνήσω μετ᾿ αὐτοῦ καὶ αὐτὸς μετ᾿ ἐμοῦ. Ὁ νικῶν, δώσω αὐτῷ καθίσαι μετ᾿ ἐμοῦ ἐν τῷ θρόνῳ μου, ὡς κἀγὼ ἐνίκησα καὶ ἐκάθισα μετὰ τοῦ πατρός μου ἐν τῷ θρόνῳ αὐτοῦ» (Ἀποκ. 3: 21). Ὁ Χριστός εἶναι ἡ ἀπάντησή μας, τό νόημά μας, ἡ ἀξία μας. Μᾶς ἔπλασε, ὥστε νά μποροῦμε νά Τοῦ μοιάζουμε (κατ᾽ εἰκόνα καί καθ᾽ ὁμοίωσιν Θεοῦ)! Δέν χωράει ὁ ἀνθρώπινος νοῦς αὐτό τό μεγαλεῖο.

Ἐκεῖνος εἶναι τό ἄκτιστο ἀντίκρισμα, ἡ φυσική ἄκτιστη εἰκόνα τοῦ ἀκτίστου Πατρός, Θεός ἀληθινός ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ, φῶς ἐκ φωτός.

Εἶναι ὁ Ὑπάρχων, πού μᾶς ἔδωσε τήν ὕπαρξη.

Εἶναι ὁ Αἰώνιος καί Ἄφθαρτος, πού θέλει νά μᾶς δώσει τήν δική Του αἰωνιότητα καί ἀφθαρσία.

Ἔτσι μᾶς ἔφτιαξε καί ἔτσι μᾶς ἔσωσε καί ἔτσι μᾶς θέλει. Μόνο στόν Χριστό μποροῦμε νά βροῦμε τό νόημα καί τήν ἀξία μας.

Αὐτό γιορτάσαμε τήν προηγούμενη Κυριακή, μέ τίς ἅγιες εἰκόνες. Αὐτό διαλαλεῖ ἡ Παναγία μας καί ὅλοι οἱ Ἅγιοι. Σήμερα ἑορτάζουμε τόν ἅγιο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ, πού ἔζησε τόν 14ο αἰώνα στήν Κωνσταντινούπολη, στό Ἁγιο Ὅρος, στήν Βέροια, στήν Θεσσαλονίκη. Δίδαξε αὐτό πού λέει ἡ Ἁγία Γραφή: ὁ Θεός εἶναι ἄκτιστος (ὑπάρχει ἀπό μόνος Του)· ἐμεῖς εἴμαστε κτίσματα (δικά Του δημιουργήματα).

Ἀπό τόν Χριστό καί χάρη στόν Χριστό, μέσα στήν Ἐκκλησία, ἔρχεται σέ μᾶς ἡ ἀκτινοβολία τῆς ἀμέθεκτης αὐτο-ΰπαρξης τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, ἡ ἀκτινοβολία τῆς ἀμέθεκτης φύσης τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, δηλαδή ἡ ἄκτιστη θεϊκή ἐνέργειά Του, ἡ θεϊκή χάρη Του, τό φῶς τῆς Μεταμορφώσεως (πού ἔζησαν οἱ τρεῖς Μαθητές), τό φῶς τῆς Ἀναστάσεως (πού εἶδαν οἱ Μυροφόρες στόν Τάφο καί ὅλοι οἱ Μαθητές στήν Μορφή τοῦ Ἀναστημένου Χριστοῦ). Τήν φυσική ἄκτιστη χάρη καί ἀκτινοβολία, αὐτό τό φῶς παραδέχονται, ὑποδέχονται, καί ἔτσι λάμπουν ὅλοι οἱ Ἅγιοι.

Καί ἡ ἀξία τοῦ ἀνθρώπου καί τῆς ἀνθρωπότητος ὅλης, εἶναι ἡ ἐθελούσια ἀποδοχή αὐτῆς τῆς ὕπαρξής μας μέ τόν τρόπο πού μᾶς φανέρωσε ὁ Χριστός, μέ τό νά γίνει ἄνθρωπος. Σκοπός, νόημα, ἀξία στήν ζωή μας εἶναι νά καθαρίσουμε τήν καρδιά μας ἀπό τά πάθη, καί νά δεχθοῦμε τό θεϊκό φῶς τοῦ Σωτῆρος, τήν θεϊκή Χάρη Του, ὥστε νά σωθοῦμε. Αὐτή πρέπει νά εἶναι ἡ σπουδαιότερη καί βασική ἀγωνία τῆς ὕπαρξής μας. Γιαυτόν τόν σκοπό, ὀφείλουμε νά ζοῦμε ἀνθρώπινα, κοινωνικά, δημιουργικά, θυσιαστικά, καλοσυνάτα, ἁγιασμένα, ἐκκλησιαστικά: σέ ὅποια θέση κι ἄν κατέχουμε στόν κόσμο μας.

Γιά παράδειγμα: Οἱ γονεῖς τοῦ σημερινοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ εἶχαν μιά σπάνια πολιτική θέση (ὅπως καί οἱ γονεῖς τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν εἶχαν σπουδαία κοινωνική θέση, καί οἱ γονεῖς ἄλλων Ἁγίων). Ὅμως, πάνω ἀπό ὅλα εἶχαν τόν Χριστό, τήν Ἐκκλησία, μέ μιάν ἁγιασμένη κοινωνική παρουσία προσευχῆς καί προσφορᾶς.

Καί ἐδῶ, τώρα, ἐρχόμαστε στήν σημερινή μεγάλη τοπική μας ἑορτή. Ποιός ἀπό μᾶς δέν στρέφει τό βλέμμα καί τήν καρδιά του στήν Παναγία μας τήν Γουμένισσα; Ποιός δέν Τήν παρακαλεῖ, δέν Τήν δοξολογεῖ, δέν Τήν θεωρεῖ σάν τό σπουδαιότερο καί ἱερότερο καί προσωπικότερό του πρόσωπο ἐλπίδας καί καταφυγῆς καί λύτρωσης; Κι ἄν δέν περάσαμε στά παιδιά μας αὐτό τό ἐμπειρικό δικό μας μήνυμα ζωῆς, ἔχουμε τήν εὐθύνη ἐμεῖς.

Διότι ὁ ἠλεκτρονικός τρόπος διασκέδασης καί μάθησης καί ἐρωτισμοῦ καί δημιουργίας δέν διαθέτει ψυχή καί καρδιά καί ἀνθρωπιά καί οὐσία ζωῆς. Εἶναι ἕνας πολιτισμός γιγαντικός, ἀλλά ἄψυχος. Πρωτοφανής καί σπουδαιότατος, ἀλλά ἄκαρδος. Μοναδικός γιά τήν πανανθρώπινη ἱστορία, ἀλλά δίχως τήν ὀμορφιά τῆς φυσικότητος τῆς ἴδιας μας τῆς ὕπαρξης. Ὁ ἠλεκτρονικός σημερινός πολιτισμός εἶναι ἀγωγός ἐκμετάλλευσης τῶν ἀνθρώπων ἀπό τά διεθνῆ κυρίαρχα συστήματα, τά ἐμπορικά κυρίαρχα συστήματα…

Ενῶ ἡ ΠΑΝΑΓΙΑ μας εἶναι τό πᾶν τῆς ζωῆς μας. Ἐκείνη μᾶς χάρισε τό Ἅπαν, τόν Υἱό τοῦ Θεοῦ πού ἔγινε ἄνθρωπος γιά χάρη μας. Μόνο γιά χάρη μας. Τά πάντα γιά χάρη μας (ὅπως τό θεολογεῖ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος).

Ὅσες δυσκολίες κι ἄν περάσουμε, νά τό βάλουμε καλά στή μέσα καρδιά μας: ὅτι ὁ Χριστός καί ἡ Παναγία εἶναι ἡ ζωή μας, ἡ ἀγάπη μας, τό νόημα καί ἡ ἀξία μας, ἡ ὀμορφιά τῆς παρουσίας μας, ἡ μοναδική μας αἰώνια ἐλπίδα. Μιά τρανή ἀπόδειξη περί αὐτοῦ, εἶναι ἡ θαυματουργός Πολιοῦχός μας, ἡ Βρεφοκρατοῦσα τόν σαρκωμένο Υἱό τοῦ Θεοῦ, ἡ Γουμένισσα Παναγία μας.

Ἐμεῖς Τήν φτιάξαμε; Ἤ Ἐκείνη θέλησε νά γίνει δική μας;

Ἐμεῖς Τήν βρήκαμε τό 1974; Ἤ Ἐκείνη θέλησε νά Τήν βροῦμε καί νά εἴμαστε διαρκῶς σέ ἑορτάζουσα ἐκκλησιαστική ἑνότητα μαζί Της;

Έρχομαι σέ ἕνα τελευταῖο ἐρώτημα, πού μᾶς ἀφορᾶ πάλι ὅλους. Κατά κανόνα, τά παιδιά μοιάζουν γονιδιακά στούς γεννήτορες. Ἐμεῖς προσφωνοῦμε τήν Παναγία μας “Μητέρα”. Τήν διεκδικοῦμε σάν δική μας Πνευματική Μητέρα, σάν Μητέρα τῆς δικῆς μας σωτηρίας, τοῦ Σωτήρα μας, τοῦ Χριστοῦ μας (κι ἄς εἶναι Μητέρα καί Κηδεμών καί Προσφύγιο ὅλων τῶν πιστῶν, ὄχι μονάχα “ἀτομικά” δική μας).

Εἶναι Μητέρα μας, ἐπειδή ὅλοι ἐμεῖς εἴμαστε χαρισματικά ἀδελφωμένοι μέ τόν Υἱό Της, τόν ἐνανθρωπισμένο Υἱό τοῦ Θεοῦ Πατρός. Μέ τό φιλότιμο τῆς πίστης καί τῆς ζωῆς, πρέπει νά ψάχνουμε καθημερινά τά στοιχεῖα τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας ταυτότητος: πόσο μοιάζουμε στόν Χριστό, γιά νά εἴμαστε κι ἐμεῖς παιδιά τῆς Μητέρας Του; Πόσο μοιάζουμε στήν Παναγία μας, γιά νά διεκδικοῦμε μέ ἁπλότητα καρδιᾶς δικαιώματα ἀδελφοσύνης ἀπό τόν Υἱό καί Θεό Της καί Θεό μας;

Εἶναι ἐρωτήματα πού εὔχομαι νά ἀγγίξουν πρῶτα ἐμᾶς τούς μεγάλους, γιά νά περνοῦν ἀβίαστα στήν συνείδηση τῶν παιδιῶν μας, τῶν νέων μας, τῶν συνανθρώπων γύρω μας. Εἶναι τά μόνα δικαιώματα πού συνεχῶς πολλαπλασιάζονται καί καρποφοροῦν τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ, τήν προστασία τοῦ Θεοῦ, τήν δύναμη καί τό ξεπέρασμα κάθε ἐγκόσμιας ἀπελπισίας.

Ἡ Παναγία μας νά δώσει νά βροῦμε αὐτό τό μοναδικό νόημα ζωῆς, αὐτήν τήν μοναδική καταξίωση τῆς ὕπαρξης. Γιά νά τά μεταδίνουμε καί στήν κοινωνία μας, πού περισσότερο ἀπό ποτέ ἄλλοτε τά χρειάζεται σήμερα. ―»

goumenisis 1

goumenisis 1

goumenisis 1

goumenisis 1

goumenisis 1

goumenisis 1

goumenisis 1

goumenisis 1

goumenisis 1

goumenisis 1

goumenisis 1

goumenisis 1

goumenisis 1

Εμφανίσεις: 301118
Γίνετε ενεργά η πηγή του Romfea.gr! Στείλτε ειδήσεις και φωτογραφίες που πιστεύετε πως ενδιαφέρουν τους αναγνώστες στο [email protected]
FOLLOW ROMFEA: